By: Mr. Ferid Piku

NDËRMJETËSIMI I PROFETIT DHE BURIMI I KEUTHERIT


Po flasim për tema të një rëndësie të veçantë dhe për disa duket sikur po themi ndonjë gjë të re. Nëse mendojmë për ata që janë në rrugë, i sheh që shkojnë e vijnë dhe duket sikur nuk kanë asnjë lidhje me këto tema. Shqetësimet e tyre dhe gëzimet e tyre janë komplet të tjera nga ato që themi ne.

Prandaj mund të themi, se një nga sëmundjet më të mëdha që godet njeriun, është shkujdesja. Kur njeriu është gafil (i shkujdesur), ai nuk do t`ja dijë fare për asgjë.

Imagjino një njeri që është në gjendje të mirë. Jeta po i shkon mbarë, puna po i ecën, familjen e ka në rregull. Në një moment të caktuar e godet një fatkeqësi. Jeta e tij ndryshon menjëherë. Pasuria e tij nuk ka vlerë, familja e tij nuk është më e njëjta, jeta e tij nuk ka më kuptim. Kjo është një nga sprovat e dynjasë, të cilat shkojnë e vijnë.

Imagjinoje njeriun, i cilli nuk ka menduar dhe nuk ka dëshirë të mendojë për vdekjen. Ai nuk ka menduar për jetën e varrit, as për llogarinë, as për daljen para Zotit, as për xhenetin apo për xhehenemin.

Filmi i kësaj dynjaje mbaron menjëherë, sikur nuk ka ekzistuar kurrë dhe ai ballafaqohet me diçka, që nuk e ka imagjinuar kurrë.

Në fakt ky film është për të gjithë. Ne nuk jemi spektatorë, por aktorët e këtij filmi, sepse të gjithë do të marrim pjesë në të. Jeta e dynjasë është si një film, të cilit dikur do t`i vijë fundi.

Kjo nuk është një lojë, që dikush e luan e të tjerët e shikojnë, por ne të gjithë jemi lojtarë, sepse secili prej nesh është pjesë e planit të Zotit, pjesë e asaj vazhdimësie që Zoti ka caktuar për njerëzimin deri në ditën e Kijametit.

Prandaj i lutemi Zotit të na ruajë nga sëmundja e shkujdesjes, sepse është sëmundja më e rëndë që godet njeriun. Kjo sëmundje mund të kapë edhe besimtarin, sepse edhe ai harron në momente të caktuara, por e mira e tij është se ai kthehet tek Zoti. Ndërsa ai që nuk kujtohet, vazhdon në shkujdesje derisa i verbohen zemra, sytë e veshët dhe del në një botë, që nuk e ka imagjinuar kurrë.

Kur flasim për këto gjëra, fillimisht kemi si qëllim që të japim informacion, sepse të gjithë kemi nevojë të dëgjojmë më shumë për të ardhmen tonë e të ardhmen e të gjithë njerëzve.

Qëllimi i dytë është, që ky informacion të na zbusë zemrat tona, që të afrohemi më shumë me Zotin, të jemi më afër jetës tjetër, sepse ai që dëgjon për botën tjetër, është më afër saj se ai që nuk dëgjon për të.

Qëllimi i tretë nuk është që të trembim vetet tona, por ta shijojmë këtë jetë. Kjo jetë nuk mund të shijohet asnjëherë, kur njeriu nuk e di se ç`do të ndodhë në të ardhmen e tij.

Kemi folur për vdekjen e njeriut, për jetën e varrit, për ringjalljen, për tubimin, për daljen para Zotit, për dhënien e llogarisë dhe për peshimin e punëve të njeriut.

Këtu do të flasim për dy momente shumë të rëndësishme. Do të flasim për momentin e shpërndarjes së librave dhe për një moment të gëzueshëm për të gjithë, për ndërmjetësimin e profetit Muhamed (a.s).

Duhet të themi se momentet më të vështira të botës tjetër janë tre:

1- Momenti i parë i vështirë është atëherë kur njeriu qëndron para Zotit dhe shikon punët e tij në peshore. Në këto momente ai nuk do t`ia dijë për asgjë tjetër, sepse emocioni është në maksimum. Ai fillon të kuptojë, nëse është nga banorët e xhenetit apo nga banorët e zjarrit. Aty nuk ma më miqësi e as kompromis, por ka vetëm vërtetësi.

2- Moment i dytë i vështirë është gjatë shpërndarjes së librave.

3- Momenti i tretë është Sirati, kalimi mbi urë.

Thuhet që Aishja (r.a) e pyeti profetin (a.s) dhe i tha: “O profet i Zotit a do ta njohë njeriu të afërmin e tij në atë botë”? Profeti (a.s) u përgjigj “E njeh përveçse në tre vende: kur peshohen punët, kur shpërndahen librat dhe kur kalon urën e Siratit”. E lusim Zotin e  gjithësisë që të mos na harrojë në këto vende. Po ashtu lusim Zotin që të na e mundësojë ndërmjetësimin e profetit (a.s), sepse në këto tre vende ai ndërmjetëson dhe është afër ummetit të tij.

Pas llogarisë dhe peshimit të punëve, vjen një moment që është shumë emocionues dhe i frikshëm. Askush nuk e di se çdo të bëhet me të. Është momenti kur Zoti jep urdhër, që të shpërndahen librat e çdo personi që ka jetuar në këtë dynja. Për çdo njeri ka një libër, libri i veprave të tij dhe përfundimi i çështjes së tij.

Imagjinoji njerëzit të mbledhur në një fushë. Janë me miliarda e miliarda. Për çdo njeri ka nga një libër. Librat fluturojnë, por e dinë mirë se ku shkojnë. Çdo libër shkon tek autori i tij. Ky është momenti, kur njerëzit kanë frikë.

Zoti e përshkruan në Kuran momentin kur kriminelët shikojnë librin e tyre dhe thonë: “Të mjerët ne. Ç`është puna e këtij libri që nuk paska lënë asnjë gjë të madhe apo të vogël pa e regjistruar”. Po ashtu Zoti thotë në Kuran: “Ky është libri ynë. Ai flet të vërtetën. Ju nuk e dinit por ne regjistrojmë gjithçka që ju bënit”. Gjithçka është regjistruar me pamje me zë dhe jo thjesht vetëm me fjalë.

Ka disa gjëra, të cilat njeriu nuk do që t`ia marrë vesh askush, jo më ta shikojnë të gjithë njerëzit atë ditë. Atë ditë do të ketë njerëz, veprat e këqija të të cilëve do t`i shohin të gjithë. Zoti na i mbuloftë gabimet në këtë botë dhe në botën tjetër. Zoti thotë në Kuran: “Lexoje librin, ti vetë ia bën llogarinë vetes tënde sot”. Atë ditë secili është i preokupuar me veten e tij dhe nuk do t`ia dijë për të tjerët.

Njerëzit do të shikojnë, se disa persona që u vjen libri nga e djathta, e marrin, e lexojnë atë dhe hidhen përpjetë nga gëzimi. Zoti e përshkruan kështu gjendjen e këtyre njerëzve: “Kur hapin librin dhe shikojnë, ata thonë: “O njerëz shikoni librin tonë. Unë kam besuar në këtë ditë”. Ata janë nga banorët e xhennetit në të cilin do të jenë përgjithmonë”.

Pra qenka shenjë e mirë për atë që i vjen libri nga e djathta. Zoti thotë: “Nga e djathta libri i vjen vetëm besimtarëve”.

Ka një grup tjetër, të cilëve libri ju vjen nga e majta. Kur lexojnë librin e tyre, ata mërziten shumë dhe u nxihen fytyrat. Ata kuptojnë se janë të humbur. Ata thonë: “Ah të mjerët ne për këtë ditë, ah sikur të mos e kishim marrë këtë libër. S`më bëri dobi as pasuria e as fëmijët. Gjithçka na humbi sot”. Pra është shenjë e keqe kur te jepet ibri nga e majta.

Ka edhe një kategori të tretë, të cilëve iu jepet libri nga prapa shpinës. Këta janë munafikët (dyfytyrëshat).

Profeti (a.s) tregon, se kur disa njerëzve u vjen libri nga e majta apo nga pas shpinës, ata rrotullohen që ta marrin nga krahu i djathtë, por libri rrotullohet dhe u del nga e majta ose pas shpine. Atë ditë nnuk mund të bësh as hile e as lojra. Çdo libër e di mirë se ku do të shkojë.

Shpërndarja e librave është moment mjaft i frikshëm, sepse njeriu nuk e di se çfarë do të ndodhë me të, aq më tepër kur thirret emri i personit: “Filani të marrë librin e tij”.

Në dynja kemi shembuj të vegjël të këtij emocioni që provon njeriu. Ne rrimë nëpër ambasada duke pritur me emocion, nëse kemi marrë vizë për të shkuar 500 km më andej, a thua se po shkojmë në xhenet. Ka njerëz që presin rezultatet e provimit, apo njerëz që kanë aplikuar për punë dhe rrinë gjithë ankth, sikur çfarë po ndodh. Imagjino emocionin e njeriut atë ditë. Do të marrësh librin tënd dhe nuk e di nëse do të të vijë nga e djathta, nga e majta apo pas shpine. Lusim Zotin që librat tanë të na vijnë nga e djathta.

Pas këtyre fazave, të cilat kanë qenë njëra më e vështirë se tjetra, vjen një moment, për të cilin njerëzit gëzohen dhe kënaqen shumë edhe në dynja edhe në ahiret. Njeriu gëzohet kur dëgjon, se atë ditë Zoti do të fusë disa persona ndërmjetësues dhe lehtësues për njerëzit. Kur njeriu e sheh që mund të mbështetet diku për të zgjidhur një hall të caktuar, ai ndjen njëfarë lehtësimi.

Ndërmjetësimi quhet shefa`at. Dikush nga muslimanët e parë thoshte: “Shefaati nuk është i drejtë, sepse atë ditë njeriu jep llogari për gjithçka që ka bërë dhe nuk futet askush mik për të. Shefaati nuk shkon me drejtësinë e Zotit”.

Por pjesa më e madhe e dijetarëve thonë: “A mërziteni nga mëshira e Zotit”? Shefaati është dhuratë dhe mëshirë e Zotit, sidomos për ata që kanë pasur besim në zemrat e tyre.

Kur përmendim ndërmjetësimin, muslimanit i shkon mendja menjëherë tek profeti (a.s) sepse ai thoshte: “Çdo profeti e ka pasur një dua që Zoti nuk ia ka kthyer kurrë mbrapsht. Unë duanë time nuk e kam bërë në dynja por e kam lënë për në Ahiret”.

Prandaj gjithmonë pas ezanit themi: “O Zot i kësaj thirrje të plotë, jepi profetit Muhamed (s.a) pozitën e lartësuar dhe bëje atë ndërmjetësues për ne”.

Profeti (a.s) ka thënë: “Kush e bën këtë dua, me lejen e Zotit e ka merituar ndërmjetësimin tim ditën e Kijametit”.

Profeti (a.s) ka disa lloje ndërmjetësimi. Ndërmjetësimin më të madh që bën, e bën atëherë kur i lutet Zotit, që t`i marrë njerëzit në llogari. Kjo është për të gjithë njerëzit.

Ai ndërmjetëson për disa përsona, që rrinë tek peshorja dhe punët e tyre të këqija janë më shumë se punët e tyre të mira. Ai ndërmjetëson për këta njerëz dhe Zoti i fal e ata shpëtojnë.

Profeti (a.s) ndërmjetëson gjithashtu edhe për disa njerëz, që rrezikojnë të hyjnë në xhehenem dhe Zoti i shpëton nga zjarri i xhehenemit.

Profeti (a.s) ndërmjetëson gjithashtu edhe për disa njerëz të tjerë, që janë mbi urën e Siratit, të cilët nuk mund ta kalojnë atë me punët e tyre. Ndërmjetësimi i profetit bën që Zoti t`i shpëtojë ata që të mos bien nga ura dhe i fut në xhenet.

Profeti (a.s) ndërmjetëson për disa njerëz, të cilët kanë hyrë në xhehenem. Me nërmjetësimin e profetit (a.s), Zoti i nxjerr këta njerëz nga zjarri edhe pse ata kanë merituar të qëndrojnë më gjatë në zjarr.

Ai ndërmjetëson për xhaxhanë e tij Ebu Talibin, i cili qëndroi përkrah tij gjatë gjithë jetës, por vdiq jobesimtar. Dikush i tha: “O profet i Zotit a i ka bërë dobi xhaxhait tënd ajo që ka bërë për ty”? Profeti (a.s) u përgjigj: “Po. Unë ndërmjetësoj tek Zoti dhe Allahu (xh.sh) ia lehtëson dënimin. Dënimi për të është se në fund të këmbëve të tij do të ketë dy copa prushi, nga temperature e të cilave vlon truri i tij”. Ky është dënimi më i lehtë i banorëve të xhehenemit.

Po ashtu ai ndërmjetëson për disa njerëz, që ata të lartësohen në gradat e xhenetit. Enesi (r.a) i tha: “O profet i Zotit a bëhesh ndërmjetës për mua ditën e Kijametit”? Profeti (a.s) i tha: “Po, do të bëhem me lejen e Zotit”. Enesi (r.a) ia ktheu: “Po ku të të gjej unë atë ditë”? Profeti (a.s) u përgjigj: “Do të më gjesh në një nga tre vendet. Mund të më gjesh tek peshorja, tek burimi i Keutherit, ose tek Sirati”.

Këto që thamë më lart ishin vetëm për profetin (a.s) dhe askush përveç tij nuk e ka këtë pozitë ndërmjetësimi.

Por përveç profetit (a.s) ka edhe të tjerë që ndërmjetësojnë. Ndërmjetësojnë shehidët, ata që kanë dhënë shpirtin për hir të Allahut (xh.sh). Ata ndërmjetsojnë për të afërmit e tyre, numri i të cilëve arrin deri në 70 persona, por me kusht që të afërmit e tyre të kenë qenë besimtarë e të paktën të kenë besuar në Zot e të mos i kenë vënë shok Atij.

Ndërmjetësojnë melekët e Zotit. Ata gjatë gjithë këtyre momenteve thonë: “O Zot shpëto, o Zot shpëto”.

Ndërmjetësojnë edhe dijetarët dhe njerzit e mirë. Dikush ndërmjetëson për një person, dikush për dy e dikush për më shumë, sipas besimit dhe devotshërisë që kanë pasur këta persona. Kjo është nga mëshira e Allahut (xh.sh) në atë ditë. Profeti (a.s) ka thënë: “Zoti ka krijuar 100 mëshira. 99 pjesë i ka lënë për ditën e Kijametit dhe vetëm njërën pjesë e ka zbritur në tokë. Me atë pjesë që ka zbritur në tokë, nëna mëshiron fëmijën e saj dhe egërsira këlyshin e vet, saqë kali largon këmbën e tij dhe nuk e shtyp mëzin e vet”.

Pasi ndërmjetësojnë, melekët, shehidët, hafizët e Kuranit, dhe profeti ynë (a.s) mbetet mëshira dhe ndërmjetësimi më i madh, që nuk është imagjnuar kurrë. Ai është ndërmjetësimi i Zotit. Ne e quajmë ndërmjetësim me kuptimin figurativ, sepse Zoti nuk ka se për kë të ndërmjetsojë, pasi Ai vetë jep ndërmjetësimin.

Zoti thotë atë ditë: “Ndërmjetësoi Muhamedi, profeti Im, ndërmjetësuan profetët e tjerë, ndërmjetësuan melekët, ndërmjetësuan besimtarët. Ka mbetur Allahu (xh.sh) i Mëshirshmi”. Atëherë Zoti nxjerr aq shumë njerëz nga zjarri i xhehenemit, madje do të dalin nga zjarri edhe disa njerëz, të cilët as që i kanë shkuar kujt nëpër mend se mund të dalin, pasi ata janë njerëz që nuk kanë bërë asnjë të mirë në këtë dynja. Madje tregohet, se edhe shejtani do të qëndrojë në majë të gishtave, me shpresë që ta shikojë Zoti dhe ndoshta e nxjerr nga zjarri i xhehenemit. Kjo është mëshira e Allahut (xh.sh), e cila nuk ka kufij dhe asgjë nuk e ndal. Por atë mëshirë nuk e kemi ne në dorë, prandaj duhet të punojmë ne për vetet tona dhe Allahu (xh.sh) fal kë të dojë.

Duhet të përmendet diçka tek puna e ndërmjetësimit, që të mos keqkuptohet. Ka tre kushte për t`u plotësuar shefaati:

Kushti i parë: Ndërmjetësimi ndodh vetëm me lejen e Zotit dhe askush nuk mund të ndërmjetësojë pa lejen e Allahut (xh.sh). Allahu (xh.sh) thotë në Kuran: “Kush mund të ndërmjetësojë tek Zoti pa lejen e tij?!” Prandaj disa njerëz që kanë keqkuptuar shefaatin, mund t`i luten të gjallëve apo të vdekurve, që të bëjnë shefaat për ta. Ndërmjetësimin e ka në dorë vetëm Zoti. As profetit (a.s) nuk mund t`I lutesh për shefat, sepse vetëm Zoti e di se kujt ia jep të drejtën për të ndërmjetësuar.

Kushti i dytë: Ai që futet për ndërmjetësim duhet të ketë forcë. Treguam për forcën e profetit (a.s), për forcën e melekëve dhe të besimtarëve. Këtu po flasim për forcën e besimit.

Kushti i tretë: Ai person për të cilin dikush tjetër hyn ndërmjetës, duhet të ketë pasur të paktën besimin e pastër në zemër dhe të mos i ketë vënë shok Zotit edhe pse mund të ketë pasur shumë gjynahe. Zoti nuk lejon të bëhet shefaat për ata njerëz, që nuk e kanë njohur Zotin asnjëherë, ose e kanë njohur Zotin por jo ashtu siç e do Allahu (xh.sh).

Këta janë kushtet e shefaatit. E lusim Zotin që mëshira e Tij të na përfshijë në këtë botë dhe në botën tjetër.

Shefaati ësht një nga sihariqet e mëdha, të cilat e qetësojnë disi robin. Në lidhje me këtë një dijetar thoshte: “Asnjëherë mos e neglizho një person, mos e tall e as mos e përbuz atë, se ndoshta është nga ata njerëz, që ditën e Kijametit bën shefaat për ty”. Prandaj njeriu të mundohet që t`i marrë hallallin çdo personi, sepse dikush që duket sikur nuk ka vlerë në këtë dynja, mund të ketë vlerë të madhe tek Zoti.

Pas kësaj vjen një moment qetësie dhe rehatie. Bëhet fjalë për burimin e Keutherit. Imagjinoni që njerëzit nuk kanë pirë ujë që në momentin e ringjalljes e deri pas kalimit të Siratit. Pra bëhet fjalë për një kohë që mund të zgjasë me mijëra vite. Ata nuk vdesin, por etja është në maksimum. Vjen momenti kur jepet leje për të pirë, por pijnë vetëm ata që e meritojnë. Sa për dijeni burimin më të madh nga të gjithë burimet e tjera e ka profeti (a.s), sepse çdo profet ka një burim për besimtarët e tij, për ndjekësit e tij. Burimi më i madh i quajtur KEUTHER është burimi, që Zoti ia fali profetit Muhamed (a.s).

Profeti (a.s) tha: “Keutheri është një lumë i cilli buron prej xhenetit. Uji i tij del me dy ulluqe shumë të mëdha prej ari nga xheneti për gjithë ummetin tim. Është aq i madh, saqë skajet e tij janë aq larg njëri – tjetrit sa ç`është Sana`aja me Medinën”. Sana`aja me Medinën janë dy qytete shumë larg njëri – tjetrit, saqë në atë kohë kalorësit i duhej një muaj për të shkuar nga njëri qytet në tjetrin. Profeti (a.s) vazhdoi me përshkrimin e Keutherit: “Uji i tij është më i bardhë se qumështi, ka aromë më të mirë se misku, enët e tij janë sa numri i yjeve të qiellit. Kush pi ujë prej tij nuk ndjen kurrë më etje”. Atë ditë kur profeti (a.s) po u jep ujë besimtarëve, e ndihmojnë disa njerëz duke filluar me Ebu Bekrin, Omerin, Othmanin e Aliun (Zoti qoftë I kënaqur me të gjithë ata) dhe besimtarë të tjerë të devotshëm.

Profeti (a.s) ka thënë: “Atë ditë do të shikoj disa persona, të cilët i njoh dhe më njohin. Kur nisem që t`u jap ujë, dikush i ndalon ata. Unë them: “Mos i ndaloni pasuesit e mi”. Ata më thonë: “O Muhamed, ata nuk janë pasuesit e tu. Ti nuk e di se çfarë kanë bërë pas teje. Ata e kanë devijuar fenë pasi ti ndërrove jetë”. Atëherë them: “Larg meje ata njerëz që devijuan fenë pas vdekjes time”. Këta njerëz janë ata, të cilët kanë bërë shumë krime në këtë botë edhe pse kanë mbajtur emrin musliman. Këta njerëz nuk lejohen të pijnë nga burimi i Keutherit. Atë ditë minberi i profetit (a.s), mbi të cilin ka mbajtur hutbet në dynja, vihet pranë burimit të Keutherit. Shokët e tij e pyetën: “Si do të na njohësh neve atë ditë o profet i Zotit”? Profeti (a.s) u përgjigj: “Ju njoh nga shenjat e abdesit dhe nga shenjat e sexhdes, sepse ummeti im do të vijë me shenjat e abdesit dhe të sexhdes në ballë dhe në kyçe”.

Me këto informacione që po japim, na duket se kemi vërtet nevojë për mëshirën e Zotit, kemi nevojë për ndërmjetësimin e profetit (a.s), kemi nevojë për çfarëdo lloj punë të mirë sado e vogël qoftë ajo, ashtu siç kemi nevojë t`i largohemi çdo lloj gjynahu, sado i vogël qoftë ai. Janë momente kur njeriu mund të humbasë për pak, por mund edhe të fitojë për pak.

Allahu na e shtoftë dashurinë për madhështinë e Tij dhe për xhenetet e Tij.

A M I N

Submitting your vote...
Rating: 5.0 of 5. 1 vote(s).
Click the rating bar to rate this item.


Shenim:
Komentet duhet te jene vetem ne gjuhen
shqipe dhe duhet te jene brenda normave morale.

blog comments powered by Disqus

Oraret e faljes

04/08/2020
ImsakuL.DiellitDrekaIkindiaAkshamiJacia
03:4305:3412:5416:4620:0121:39

Urtësi Profetike

Gjërat që i çojnë njerëzit

më shumë në Xhennet

janë devotshmëria

dhe mirësjellja.


Grafika pa koment

Kliko për tu zmadhuar

Kontakt

Emaili juaj:
Mesazhi:

Abonimi

Enter your email address:

Facebook