Respekti i melekeve per nxenesin e dijes


Zir ibnu Hubejsh thotë: “Erdha tek Saf’uan ibnu Asali që ta pyes për fshirjen mbi meste”. Ai më tha: “Përse ke ardhur o Zir”. “Për të kërkuar dijen”, – u përgjigja. Ai tha: “Me të vërtetë ëngjëjt shtrijnë krahët e tyre mbi nxënësin e dijes si kënaqësi për atë që ai po kërkon”. I thashë: “Në të vërtetë më shqetësoi çështja e fshirjes mbi meste pas kryerjes së ujit të trashë apo të hollë. Duke qenë se ti ke qenë shoku i profetit (a.s), erdha tek ty për të të pyetur: A ke dëgjuar që ai (a.s) të ketë folur rreth kësaj çështje?” Po – tha ai. “Kur ishim në udhëtim apo udhëtarë, ai (a.s) na urdhëronte që mos t’i hiqnim mestet për tre ditë dhe tre net pasi kishim kryer ujin e trashë dhe ujin e hollë, ndërkaq duhet t’i hiqnim pas xhunubllëkut.

Pastaj e pyeta: “A ke dëgjuar të flasë për dashurinë mes miqve dhe për animin nga ajo?” “Po – tha ai. Ishim bashkë me profetin (a.s) në udhëtim, kur një bedeuin e thirri atë me zë të lartë e kumbues: O Muhamed! Urdhëro – iu përgjigj profeti (a.s) me të njëjtin ton. Hej,bëj kujdes dhe ule zërin, sepse ti je përpara profetit (a.s), ndërkaq që ne jemi të urdhëruar që mos ta ngrejmë zërin përpara tij – i thashë[1] “Betohem në emër të Allahut, që nuk e ul zërin”, – u përgjigj bedeuini, pastaj iu drejtua profetit (a.s): “Njeriu do një grup njerëzish ngaqë është gjithmonë me ta, por si i bëhet kur nuk është në të njëjtën gradë me ta?” Profeti (a.s) u përgjigj: “Në Ditën e Gjykimit, njeriu do të jetë pranë atij që e do”. Ai (a.s) vazhdoi të fliste, derisa përmendi një derë nga Perëndimi gjerësia e saj është sa 40 vjet ose 70 vjet me ecjen e një kalorësi.

Sufjani (një prej transmetuesve të hadithit) thotë: [2] “Ajo është nga Shami. Allahu i Lartësuar e ka krijuar atë në ditën që krijoi qiejtë dhe Tokën. Ajo është e hapur për penduesit, derisa të lindë dielli nga perëndimi”[3]

Jetëshkrimi i transmetuesit të hadithit:

Ai është Saf’uan ibnu Asal nga fisi Zahir ibnu Amir El Muradi. Është një prej sahabëve të njohur dhe i shquar si dijetar në mesin e sahabëve. Ka qenë shok i profetit (a.s) dhe ka transemtuar një sërë hadithesh prej tij. Ka jetuar në Kufe. Ka marrë pjesë në 12 beteja bashkë me profetin (a.s).

Ka qenë shumë i dhënë pas nxënies së dijes. Profeti (a.s) ka qenë i kënaqur dhe e ka lavdëruar atë, duke folur për vlerën e dijes dhe të dijetarëve. Imam Et Taberani transmeton, se Saf’uani ka thënë: “Shkova tek i Dërguari i Allahut (a.s) i cili ishte i mbështetur dhe i thashë: O i Dërguari i Allahut kam ardhur për të kërkuar dijen. Ai (a.s) tha: “Mirësevjen, o nxënës i dijes. Ëngjëjt e rrethojnë dhe e mbulojnë me krahët e tyre nxënësin e dijes, pastaj ata (ëngjëjt) ngjiten mbi njëri-tjetrin derisa mbërrijnë në qiellin e Dynjasë nga kënaqësia e asaj që ai po kërkon”[4].

Ai ka vdekur në vitin e 40 të hixhretit. Allahu e mëshiroftë.

Shpjegimi i hadithit:

Nuk ka gjë më të bukur, kur në mesin e individëve të umetit musliman dhe ndërmjet tyre dhe popujve të tjerë mbizotëron fryma e dialogut dhe bashkëbisedimit. Allahu i Lartësuar e ka urdhëruar profetin Muhamed (a.s) dhe çdo mysliman që t’u komunikojnë të gjithë njerëzve njësimin e Allahut dhe rregullat e fesë Islame. Allahu i Lartësuar thotë: “Thirr në rrugën e Zotit tënd me urtësi, këshillë të mirë, dhe diskuto me ta në formën më të mirë”[5].

Në këtë hadith profetik, vërehet qartë pozita e lartë që zë dialogu në fenë Islame. Kjo pozitë e lartë manifestohet tek mënyra e bindjes, mësimdhënia, këshilla, nxënia e dijes, shoqëria e mirë, miqësia e ngushtë mes individëve, dëshira e madhe për të qenë modeli i mirë dhe të përshkruarit me moralet më të larta.

Nëse do të ndjekim me kujdes dialogun ndërmjet tabi’init Zir ibnu Hubejshit dhe sahabit Saf’uan ibnu Asal, do të vërejmë se Zir ka një dëshirë të zjarrtë për të mësuar çështjet e fesë, saqë  njëherë Ubej ibnu Ka’ab i tha: “O Zir, ti nuk rri pa më pyetur për çdo ajet kuranor?!”

Dialogu përfundon me fjalën e profetit (a.s): “Në Ditën e Gjykimit, njeriu do të jetë pranë atij që e do” Këto fjalë të profetit (a.s) janë përgëzuese. Ja se si shprehet Enesi (r.a): “Asnjëherë nuk jemi gëzuar aq shumë sa gëzimi kur dëgjuam fjalën e profetit: “Në Ditën e Gjykimit, njeriu do të jetë pranë atij që e do” Këto fjalë janë përgëzuese, sepse sahabët e donin shumë profetin (a.s), ndërkohë që kishin shumë frikë se ndoshta në Ditën e Gjykimit nuk do të kishin mundësi që të takoheshin me profetin (a.s), mirëpo ai (a.s) i siguroi që të ishin të qetë nga kjo gjë. Gjithashtu transmetohet, se Enesi ka thënë: “Unë e dua të Dërguarin e Allahut, Ebu Bekrin dhe Umerin. Prandaj shpresoj të jem bashkë me ta”[6].

Këto fjalë janë përgëzuese për çdokënd. Nëse njeriu e do dikë apo një grup njerëzish, do të jetë bashkë me ta edhe nëse është më pak vepërmirë se ata. Do të jetë bashkë me ta në Xhenet, në tokën e Mahsherit dhe të gjithë së bashku do të pijnë nga “Haudi - (burimi) i profetit (a.s).

Por në krahun tjetër, nëse njeriu i do jobesimtarët, atëherë ai do të jetë bashkë me ta në botën tjetër. Prandaj myslimani e ka të ndaluar që t’i dojë jobesimtarët. Megjithëse ata në dukje shfaqen si miq, ata afrohen me besimtarin vetëm nëse kanë ndonjë interes personal. Allahu i Lartësuar thotë: “Ai i cili është armik i Allahut, i ëngjëjve, i të Dërguarve, i Xhibrilit dhe i Mikailit, atëherë me të vërtetë Allahu është armiku i jobesimtarëve”[7].

Duke komentuar fjalët e profetit (a.s) “njeriu do të jetë pranë atij që e do”, dijetari i shquar Ibnu Uthejmin (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Vëlla i nderuar! Ti duhet ta duash Allahun e Lartësuar, të Dërguarit e Tij, halifët e drejtë, sahabët, dhe imamllarët e rrugës së drejtë që kanë ardhë pas tyre, në mënyrë të tillë që të jesh bashkë me ta”.

Pastaj transmetuesi i hadithit na tregon, se profeti (a.s) vazhdoi të tregojë, derisa foli për një derë nga perëndimi me gjerësi 40 apo 70 vjet me ecjen e një kalorësi.

Ndërsa Sufjani, një prej transmetuesve të këtij hadithi, për të shuar kërshërinë e njerëzve rreth këtij hadithi, shton duke thënë: “Ajo është nga Shami. Allahu i Lartësuar e ka krijuar atë në ditën që krijoi qiejtë dhe Tokën. Ajo është e hapur për penduesit derisa të lindë dielli nga perëndimi”.

Duket mjaft qartë, që ky hadith flet se dera e pendesës është e hapur për të gjithë njerëzit deri në Ditën e Gjykimit. Në këtë hadith vërehet qartë, se përgjigjet ndaj pyetjeve të drejtuara janë sqaruar shumë mirë, duke mos lënë kurrfarë dyshimi tek ai që pyet.

Ky hadith profetik flet për një sërë çështjesh mjaft të rëndësishme:

Flet për vlerën e dijes; gjurmën e dobishme që ajo lë në forcimin e marrëdhënieve mes njeriut dhe Allahut.

Flet për punën në progresin dhe zhvillimin e umetit mysliman.

Flet për domosdoshmërinë e njohjes së dispozitave, detyrimeve dhe obligimeve fetare, që myslimani të ketë një vizion më të qartë rreth fesë së tij. Prej këtyre dispozitave fetare është edhe “fshirja mbi meste”

Ky hadith ofron një panoramë të qartë të tolerancës së fesë Islame dhe të lehtësimit të adhurimeve. Megjithëse adhurimet janë mjaft të lehta për t’u kryer, kjo nuk do të thotë që myslimani të jetë i shkujdesur dhe neglizhent ndaj obligimeve.

Rregulla dhe dispozita fetare:

Dispozita fetare në lidhje me kërkimin e dijes:

Juristët myslimanë kanë thënë se: “Kërkimi i dijes për të njohur hallallin dhe haramin, për të njohur obligimet e fesë, mënyrën se si falet namazi, si agjërohet..etj është obligim (farz)  për çdo mysliman dhe myslimane, sepse profeti (a.s) thotë: “Kërkimi i dijes është farz për çdo mysliman.”[8] Ndërsa kërkimi i dijes për të njohur më me detaje rregullat e fesë është farz kifaje, që do të thotë, se nëse një grup e kërkon këtë dije, të tjerët shkarkohen nga kjo përgjegjësi”.

Dispozita fetare në lidhje me fshirjen mbi meste:

Juristët myslimanë unanimisht deklarojnë, se fshirja mbi meste është e lejuar dhe se ajo konsiderohet si lehtësim nga ana e Sheriatit.

Por që fshirja mbi meste të lejohet, duhet që medeomos të plotësohen disa kushte:

Kushti i Parë: Myslimani duhet t’i veshë ato duke qenë me abdes, sepse profeti (a.s) i tha Mugire ibnu Shu’bes, kur ai dëshironte t’ia hiqte mestet profetit: “Mos i hiq, sepse unë i kam veshur ato me abdes dhe pastaj i fshiu ato”.

Për shembull: nëse myslimani merr abdes dhe pastaj vesh mestet, kjo do të thotë se ai i ka veshur ato duke qenë me abdes. Po ashtu nëse ai i ka vesh mestet me abdes, pastaj fshin mbi meste, dhe pastaj ka nevojë që të marrë abdes, atëherë i lejohet që të fshijë mbi meste për herë të dytë, nëse nuk i ka kaluar koha. Në këtë rast koha e fshirjes mbi meste fillon në momentin kur e ka fshirë për herë të parë dhe jo në herën e dytë.

Nëse myslimani merr tejemum dhe më pas vesh mestet, nuk i lejohet që të fshijë mbi meste. Përshembull: nëse një udhëtar nuk ka ujë, merr tejemum dhe më pas vesh mestet duke qenë me tejemum. Më vonë gjen ujë dhe dëshiron të marrë abdes. Atëherë në këtë rast ai duhet t’i heqë mestet dhe të lajë medeomos këmbët, kur të marrë abdes.

Kushti i Dytë: fshirja mbi meste bëhet në rastin kur prishet abdesi dhe jo në rastin kur njeriu është xhunub. Argument për këtë është fjala e Saf’uanit: “Kur ishim në udhëtim apo udhëtarë ai (a.s) na urdhëronte që mos t’i hiqnim mestet për tre ditë dhe tre net pasi kishim kryer ujin e trashë dhe ujin e hollë, ndërkaq duhet t’i hiqnim pas xhunubllëkut.” Nëse ndodh që njeriu bëhet xhunub, nuk i lejohet që të fshijë mbi meste. Në këtë rast njeriu duhet t’i heqë mestet dhe pastaj të marrë “Gusul”

Kushti i Tretë: Koha e fshirjes mbi meste për rezidentin është një ditë dhe një natë, ndërsa për udhëtarin tre ditë dhe tre netë. Argument për këtë është hadithi i transemtuar nga Ali ibnu Ebi Talib, i cili thotë: “Profeti (a.s) kohën e fshirjes mbi meste e ka bërë tre ditë dhe tre netë për mysafirin dhe një ditë dhe një natë për rezidentin”[9].

Në momentin që koha përfundon, njeriu detyrimisht duhet t’i heqë mestet, pastaj të lajë këmbët.

Dispozita fetare në lidhje me fshirjen mbi çorape:

Duke qenë se çështja e fshirjes mbi çorape është mjaft e rëndësishme dhe është një çështje, për të cilën juristët myslimanë kanë dhënë mendime të ndryshme rreth lejueshëmërisë apo jo të saj, e shikojmë si të domosdoshme për ta trajtuar atë.

Profesori i nderuar Husamedin Afane thotë: “Fshirja mbi çorape është lehtësim. Këtë mendim e mbështesin një pjesë e konsiderueshme e juristëve. Në lidhje me këtë janë transmetuar tre hadithe nga profeti (a.s).

Hadithi i Parë: Theubani thotë: Profeti (a.s) dërgoi një ekspeditë për në luftë. Gjatë ekspeditës i kapi i ftohti. Kur ata erdhën tek profeti (a.s) i treguan për të ftohtin. Atëherë ai (a.s) i urdhëroi që gjatë abdesit të fshinin mbi fasho dhe ngrohëse[10].”[11]

Hadithi i Dytë: Mugire ibnu Shu’be thotë se: kur profeti (a.s) mori abdes, ai fshiu mbi çorape dhe shoshone[12]

Hadithi i Tretë: Ebu Musa El Esh’ari thotë: “Kur profeti (a.s) mori abdes, fshiu mbi çorape dhe shoshone”[13].

Transmetohet se një numër i konsiderueshëm prej sahabëve kur merrnin abdes fshinin mbi çorape. Ata janë Aliu, Amari, Ebu Mes’udi El Ensari, Enesi, Ibnu Umeri, El Bera, Bilali, Abdullan ibnu ebi Eufa, Sehl ibnu Sa’ad, Ebu Umame, Amër ibnu Harith dhe Umer ibnu Abas. Kjo tregonn se ata e kanë marrë nga profeti (a.s) një veprim të tillë dhe nuk është pjellë e mendjes së tyre.

Vëmë në dukje, se fshirja mbi çorape nuk është specifike vetëm gjatë periudhës së dimrit, përkundrazi ajo lejohet edhe në verë, në udhëtim apo rezidencë.”[14]

Një pikë tjetër e diskutueshme është, nëse çorapet duhet të jenë të trasha apo të holla, të grisura apo të pagrisura. Juristët rreth kësaj kanë dhënë mendime nga më të ndryshmet. Por duke u nisur nga qëllimi i vërtetë i kësaj dispozite fetare, bazohemi tek fjala e dijetarit të nderuar Ibnu Uthejminit, i cili thotë: “Mendimi më i saktë në lidhje me këtë pikë është: lejohet fshirja mbi çorapen e grisur dhe të hollë poshtë të cilës shikohet lëkura, sepse në këtë rast nuk është kusht që çorapja të mbulojë pjesë të turpshme, sepse burrat nuk kanë pjesë të turpshme te këmbët, që duhet ta mbulojnë. Qëllimi kryesor është lehtësimi. Prandaj kur dikush dëshiron të marrë abdes, i mjafton që të fshijë mbi çorape apo meste”.

Përfitimet e nxjerra nga hadithi:

1 – Pyetja rreth asaj çështje që nuk e di

2 – Vlera e kërkimit të dijes

3 – Lehtësimi i dispozitave fetare

4 – Sqarimi i të vërtetës

5 – Edukata me profetin

6 – Sjellja e mirë me njerëzit

7 – Dashuria për besimtarët e devotshëm

8 – Hapja e portës së pendesës

 

1 – Pyetja rreth asaj çështje që nuk e di:

Nëse myslimani nuk ka njohuri rreth një çështje fetare, nuk e di se si të adhurojë Allahun, atëherë ai duhet të pyesë më të diturit rreth asaj çështje. Pikërisht, kjo ishte ajo gjë të cilën e shtyu Zirin që të shkonte tek Saf’uani për ta pyetur rreth fshirjes mbi meste. Profeti (a.s) i ka qortuar ashpër ata njerëz, të cilët duke mos patur kurrfarë dije, dhanë përgjigje të papërgjeshme. Madje, ai (a.s) e sqaroi  mjaft mirë, se nëse njeriu nuk di, atëherë le të pyesë. Abdullah ibnu Abasi tregon: “Në kohën kur ishte gjallë profeti (a.s), një burrë u plagos. Gjatë natës pati një ejkualim. Njerëzit e urdhëruan që ai të merrte gusul. Pasi mori gusul, ai vdiq. Kur profeti (a.s) e mori vesh një gjë të tillë, tha: “E vranë, Allahu i vraftë. A nuk është ilaçi i injorancës, të pyesësh?!”[15]

2 – Vlera e kërkimit të dijes:

Ky hadith flet qartë për vlerën e kërkimit të dijes. Kjo vërehet tek fjalët e Safuanit, i cili thotë: “Me të vërtetë ëngjëjt shtrijnë krahët e tyre mbi nxënësin e dijes si kënaqësi për atë që ai po kërkon”. Shtrija e krahëve të ëngjëjve mbi nxënësin e dijes, mbi trashigmtarët e profetësisë është dëshmi e qartë e pozitës së lartë të kërkimit të dijes.

Ka plot ajete kuranore dhe po ashtu hadithe të profetit (a.s), që flasin për vlerën e dijes. Allahu i Lartësuar thotë: “Me të vërtetë, nga të gjithë robërit më shumë frikë Allahun e kanë dijetarët.”[16] “Thuaj: A janë të barabartë ata që dinë me ata që nuk dinë?! Me të vërtetë të ata që janë të mençur i pranojnë këshillat”[17] “Vallë, ai që di se ajo që të është shpallur ty nga Zoti yt është e vërteta, a është njësoj me atë që është i verbër ndaj këtij fakti? Vetëm njerëzit që kuptojnë ia venë veshin kësaj.”[18] “Allahu dëshmon, e po ashtu edhe ëngjëjt, edhe njerëzit e dijes, se nuk ka zot tjetër që meriton të adhurohet përveç Tij, duke mbajtur drejtësinë. S’ka zot tjetër përveç Atij, të Plotfuqishmit, të Urtit”[19].

Ndërsa profeti (a.s) thotë: “Kush ndjek rrugën për të kërkuar dijen, Allahu ia lehtëson rrugën për në Xhenet. Kur një grup njerëzish grumbullohen në një prej shtëpive të Allahut për të lexuar Librin e Allahut dhe e studiojnë Atë me njëri-tjetrin, mbi ta do të mbizotërojë qetësia, do t’i përfshijë mëshira, ëngjëjt do t’i rrethojnë dhe Allahu do t’i kujtojë ata tek ata të cilët janë tek Ai. Ai i cili është i ngadaltë në punët e tij, nuk mund ta shpejtojë prejardhja e tij”[20].

Feja Islame e nxit myslimanin, që të kërkojë sa më shumë dije. Allahu i Lartësuar thotë: “Dhe thuaj: O Zot, ma shto dijen”[21]. Feja Islame thekson, se qëllimi i mesazhit të saj është leximi i ajeteve të Kuranit, pastrimi i shpirtrave të njerëzve. Allahu i Lartësuar thotë: “Allahu u ka dhënë besimtarëve dhuratë të madhe, kur u solli një të dërguar nga mesi i tyre, i cili ua lexon shpalljet e Tij, i pastron nga gjynahet dhe u mëson Librin e urtësinë, edhe pse më parë, me të vërtetë, ata ishin në rrugë krejt të gabuar”[22] .

I dituri dhe i padituri nuk janë të barabartë; nuk janë të barabartë as tek Allahu, as në mesin e njerëzve dhe as në perceptimin e vlerës së jetës. Allahu i Lartësuar thotë: “Thuaj: A janë të barabartë ata që dinë me ata që nuk dinë?!”[23]

Ai që është i ditur, gëzon një pozitë të lartë në shoqëri. Allahu i Lartësuar thotë: “O besimtarë! Kur t’ju thuhet që t’ju hapni vend të tjerëve në tubim, atëherë bëni vend, se Allahu do t’ju bëjë vend në Xhenet. E kur t’ju thuhet të ngriheni, atëherë bëni kështu, se Allahu do t’i ngrejë në grada ata, të cilët kanë besuar prej jush, ndërsa ata të cilët janë të ditur, do t’i ngrejë në gradë më të larta.”[24]

Ndërsa i padituri është i verbër dhe nuk gëzon ndonjë pozitë të lartë. Allahu i Lartësuar thotë: “Ja, kështu, Allahu ua vulos zemrën atyre që nuk dinë”[25].

Shembulli i atij që di me atë që nuk di është si shembulli i atij që shikon dhe të verbërit. Ata të dy kurrë nuk mund të jenë të barabartë. Allahu i Lartësuar thotë: “A janë të njëjtë i verbëri dhe ai që sheh?!”[26]

Feja Islame i kushton mjaft rëndësi dijes, sepse nëpërmjet saj njeriu arrin të dallojë të vërtetën nga e shtrembërta, të mirën nga e keqja, të saktën nga gabimi, udhëzimin nga humbja, të bukurën nga e shëmtuara, të dobishmen nga e dëmshmja. Dija për njeriun është si drita e syve. Pandaj, edhe njeriu vlerësohet në bazë të dijes që ka.

Në bazë të saj, një komb arrin të lulëzojë të zhvillohet në të gjitha fushat e jetës, të lulëzojë në ekonomi, në bujqësi, në arsim, në ushtri, në infrastrukturë..etj. Dija është ajo, që e rrit zhvillimin e një vendi dhe e bën njeriun që të lumturohet e të kënaqet.

3 – Lehtësimi i dispozitave fetare:

Në përgjithësi, dispozitat fetare janë të lehta dhe jo të vështira. Një prej këtyre lehtësimeve është edhe fshirja mbi meste gjatë marrjes së abdesit. Fshirja mbi meste është një specifikë e umetit mysliman. Fshirja mbi meste është prej udhëzimit profetik dhe është prej atyre rregullave dhe dispozitave fetare, që dëshmojnë se Sheriati Islam është i thjeshtë dhe i lehtë. Allahu i Lartësuar thotë: “Allahu dëshiron për ju lehtësimin dhe jo vështirësinë.”[27] “Ai ju ka zgjedhur ju dhe nuk ju ka vënë asnjë barrë të rëndë në fenë tuaj.”[28]

Prandaj, thirrësit në rrugë të Allahut e kanë për detyrë që t’u tregojnë njerëzve, se rregullat e Sheriatit Islam janë shumë të thjeshta dhe të lehta për t’u zbatuar.

Thirrja e njerëzve për tek Allahu është një mision mjaft i rëndësishëm. Që ky mision të realizohet me sukses, Allahu përzgjedh nga robërit e Tij atë që është më i disponueshëm. Misioni i tyre është vazhdimësia e misionit të profetëve të Allahut. Synimi i tyre final është i njëllojtë me synimin që kanë pasur profetët. Prandaj, thirrësit e kanë për detyrë, që të marrin për shembull rrugën që kanë ndjekur profetët.

Ai i cili i thërret njerëzit për tek Allahu, duhet të ketë një horizont të gjerë në lidhje me lehtësimin e rregullave dhe dispozitave fetare, të njohë tolerancën e fesë islame. Vetë profeti (a.s) i ftoi njerëzit në thjeshtësinë dhe lehtësimin e rregullave fetare. Kur ai (a.s) dërgoi Ebu Musa Esh’arijun dhe Muadh ibnu Xhebelin në Jemen, i porositi: “Lehtësoni dhe mos vështirsoni, përgëzoni dhe mos largoni”[29]

Lehtësimi është tipari dallues i kësaj feje, prandaj misioni i thirrësit është që t’i ftojë njerëzit tek ky tipar.

4 – Sqarimi i të vërtetës:

Thirrësi duhet të ketë parasysh që t’u sqarojë njerëzve të vërtetën ashtu siç është, që ata të jenë të qartë në ndjekjen e rregullave të fesë. Në këtë hadith profetik, lexojmë se profeti (a.s) u flet sahabëve për kohëzgjatjen e fshirjes mbi meste dhe po ashtu i përgjigjet shumë qartë pyetjes së arabit, duke thënë: “Në Ditën e Gjykimit, njeriu do të jetë pranë atij që e do” Në Kuranin Famëlartë, Allahu na tregon se misioni i profetëve ka qenë sqarimi i të vërtetës. Allahu i Lartësuar thotë: “Ne të kemi zbritur ty Dhikrin (Kuranin) që t’i sqarosh njerëzve atë që u zbriti, në mënyrë që ata të meditojnë.”[30]

Allahu i Lartësuar i ka urdhëruar profetët, që t’ua sqarojnë njerëzve të vërtetën dhe i ka paralajmëruar ata, nëse e fshehin të vërtetën. Allahu i Lartësuar thotë: “Ju duhet t’ia sqaroni të vërtetën njerëzve dhe nuk duhet ta fshihni atë.”[31] Ky urdhër kuranor është i vlefshëm edhe për dijetarët. Ata duhet që t’ua sqarojnë të vërtetën njerëzve dhe nuk duhet ta fshehin të vërtetën për asnjë lloj arsye.

 

5 – Edukata me profetin:

Myslimani është i urdhëruar që të sillet mirë dhe me edukatë me të gjithë njerëzit, veçanërisht me profetin (a.s). Kjo për disa arsye:

Arsyeja e Parë: Allahu i Lartësuar e ka bërë obligim për çdo mysliman dhe myslimane, që të jenë të edukuar me profetin (a.s) Allahu i Lartësuar thotë: “O ju që keni besuar! Mos nxitoni para urdhrit të Allahut dhe të Dërguarit të Tij..O ju që keni besuar! Mos e ngrini zërin tuaj mbi zërin e profetit dhe mos i flisni atij me zë të lartë, siç bëni me njëri-tjetrin, në mënyrë që të mos ju humbin veprat tuaja pa e ndjerë fare. Vërtet, ata që ulin zërin në prani të të Dërguarit të Allahut janë njerëzit, zemrat e të cilëve Allahu i ka kalitur për besim e përkushtim. Për ta ka falje dhe shpërblim të madh. Vërtet, ata që të thërrasin ty me zë të lartë nga jashtë dhomave të tua, shumica e tyre nuk marrin vesh”[32].

Arsyeja e Dytë: Allahu i Lartësuar e ka bërë obligim bindjen tonë ndaj tij. Allahu i Lartësuar thotë: “O ju të cilët keni besuar! Bindjuni Allahut dhe të Dërguarit.”[33] “Çfarëdo që ju jep i Dërguari merreni, e çfarëdo që t’ju ndalojë, hiqni dorë prej saj.”[34] Kështu që, duke qenë se ne jemi të detyruar që t’i bindemi atij dhe mos ta kundërshtojmë, atëherë edukata ndaj tij është më primare.

Arsyeja e Tretë: Allahu i Lartësuar e ka bërë profetin (a.s) prijës dhe gjykatës. Allahu i Lartësuar thotë: “Jo, për Zotin tënd, ata nuk do të jenë besimtarë të vërtetë, derisa të të marrin ty për gjykatës për kundërshtitë mes tyre e pastaj të mos ndjejnë kurrfarë dyshimi ndaj gjykimit tënd dhe të të binden ty plotësisht.”[35] Logjika e thjeshtë të shpie në përfundimin, se njeriu duhet të jetë i sjellshëm me atë, që është në një pozitë më të lartë se ai, veçanërisht kur ai është kryetar shteti apo gjykatës.

Në fjalët e Saf’uanit drejtuar bedeuinit: “Hej,bëj kujdes dhe ule zërin, sepse ti je përpara profetit (a.s), ndërkaq që ne jemi të urdhëruar që mos ta ngrejmë zërin përpara tij”, duket qartë se sahabët e kanë respektuar shumë profetin (a.s), ndërkaq ndryshe ndodh me beduinët, të cilët nuk i njihnin normat e mirësjelljes dhe edukatës me njerëzit, veçanërisht me profetin (a.s).

6 – Sjellja e mirë me njerëzit:

Profeti (a.s) u soll mirë me beduinin, i cili nuk tregoi respekt për profetin (a.s), kur e thirri me zë të lartë. Veprimi i beduinit mund të ishte edhe i pranueshëm, ngaqë ndoshta nga padituria ka treguar shenjë mosrespekti ndaj profetit (a.s) duke e ngritur zërin, por kur Saf’uani i tha që ta ulte zërin sepse kjo është shenjë mosrespekti, ai u tregua kokfortë duke thënë:  “Betohem në emër të Allahut, që nuk e ul zërin”. Megjithatë profeti (a.s) jo vetëm që nuk e qortoi atë, por duke iu përshtatur atij me të njëjtin ton të zërit, shumë qetësisht e përgëzon duke i thënë, se në Ditën e Gjykimit njeriu do të jetë bashkë me atë që ai e do. Ky ka qenë udhëzimi profetik në të tilla raste, Sjellja e mirë me njerëzit ka qenë program i jetës së tij (a.s), edhe nëse ata mund të silleshin harbutërisht ndaj tij. Ja, se si e përshkruan Allahu i Lartësuar sjelljen e profetit (a.s): “Në sajë të mëshirës së Allahut, u solle butësisht me ta o Muhamed. Sikur të ishe i ashpër dhe i vrazhdë, ata do të largoheshin prej teje”[36].

Profeti (a.s) e kishte zakon që të sillej butësisht me njerëzit, në sajë të mëshirës së Allahut dhe ky është shkaku kryesor, që shumë njerëz e përqafuan ftesën e tij dhe jo vetëm kaq, por e përcollën atë edhe tek brezat e mëvonshëm.

7 – Dashuria për besimtarët e devotshëm:

Në këtë hadith profeti (a.s) deklaron: “Në Ditën e Gjykimit, njeriu do të jetë pranë atij që e do” Në të njëjtin kuptim transmetohet një hadith tjetër nga Enesi, i cili thotë: Një burrë edhi tek profeti (a.s) dhe e pyeti: O i Dërguar i Allahut, kur është Dita e Gjykimit?” “Si je përgatitur për Ditën e Gjykimit”, – e pyeti profeti (a.s) “Me dashurinë për Allahun dhe të Dërguarin e Tij”, – u përgjigj ai. “Ti do të jesh me atë që do”, – tha profeti (a.s). Enesi tha: “Unë e dua Allahun dhe të Dërguarin e Tij. Po ashtu e dua Ebu Bekrin dhe Umerin. Shpresoj që të jem bashkë me ta edhe nëse veprat e mija të mira janë më të pakta se të tyre”[37]. Imam En Neueui thotë: “Ky hadith tregon, që njeriu duhet ta dojë Allahun, të Dërguarin e Tij dhe njerëzit e mirë qofshin gjallë apo të vdekur. Shenjë e dashurisë që njeriu ka për Allahun dhe të Dërguarin e tij, është bindja ndaj urdhëresave të Allahut dhe të Dërguarit të Tij, si dhe zbatimi i rregullave të fesë”.

8 – Hapja e portës së pendesës:

Njeriu është një krijesë e dobët, nxiton shumë, është i papërmbajtshëm, dhe si rrjedhojë gabon dhe mëkaton shumë. Duke qenë se njeriu është gatuar kështu, Allahu i Lartësuar ka hapur portën e pendesës; natën dhe ditën, deri në ditën kur dielli të lindë nga perëndimi, si dhe përpara se shpriti të mbërrijë në fyt. Kjo portë është jashtëzakonisht e madhe. Në këtë hadith, profeti (a.s) e bën më të prekshme çështjen e pendesës, duke na folur për gjerësinë e kësaj porte[38]. Kjo portë është aq e madhe, saqë i nxë të gjithë njerëzit, edhe sikur të futen të gjithë bashkë në të njëjtën kohë. Allahu i Lartësuar i ka nxitur robërit e Tij, madje i ka urdhëruar që të pendohen. Allahu i Lartësuar thotë: “Thuaj: o robërit e Mi, që i keni bërë keq vetes me gjynahe, mos e humbni shpresën nga mëshira e Allahut. Allahu me siguri, i fal të gjitha gjynahet. Vërtet, Ai është Falësi i madh dhe Mëshirploti. Kthehuni tek Zoti juaj dhe nënshtrojuni Atij, përpara se t’ju vijë dënimi, sepse atëherë nuk do të mund t’ju ndihmojë kush”[39]. Në një hadith kudsij, Allahu i Lartësuar thotë: “O robërit e Mi! Me të vërtetë, ju gaboni natën dhe ditën, ndërsa Unë i fal të gjitha mëkatet. Prandaj, më kërkoni falje që t’ju fal.”[40] Kur shejtani i mallkuar tha: Betohem në madhështinë Tënde që unë do të vazhdoj t’i shpie në humbje bijtë e Ademit, përderisa kanë akoma shpirt, Allahu i Lartësuar i tha: “Betohem në madhështinë Time, që Unë do të vazhdoj t’i fal ata, përderisa ata vazhdojnë të më kërkojnë falje”[41].

 

 


[1] Këto janë fjalët e Saf’uanit.

[2] Ky është një koment, që imam En Neueuiju i bën hadithit.

[3] Transmeton imam Et Tirmidhi. Hadithi është Hasen Sahih.

[4] Hadithi është i saktë sipas El Hejthemiut. Kjo fjalë profetike është argument, se fjalët të cilat Saf’uani ia thotë Zirit, nuk janë fjalët e vetë Saf’uani, por fjalë që ai vetë i ka dëgjuar nga profeti (a.s) (sh i përkthyesit)

[5] Sure En Nahl: 125.

[6] Transmetojnë imam Buhariu dhe imam Muslimi.

[7] Sure El Bekare: 98.

[8] Transmeton Ibnu Maxheh. Imam Albani e ka konsideruar këtë hadith si të saktë.

[9] Transmeton imam Muslimi.

[10] Është qëllimi për mestet, çorapet dhe çdo tjetër që vishet për të ngrohur këmbët dhe për t’i ruajtur nga i ftohti.

[11] Këtë hadith e transmetojnë imam Ahmedi, Ebu Daudi dhe El Hakimi. Dijetari i famshëm Ahmed Muhamed Shakir e ka saktësuar këtë hadith.

[12] Transmeton imam Et Tirmidhiu, i cili thotë: “Hadithi është Hasen Sahih”.

[13] Transmeton imam Ibnu Maxhe

[14] Marrë nga libri: “Të pyesin” i profesor Husamedin Afanes

[15] Transmeton imam Ebu Daudi. Imam Albani e ka saktësuar këtë hadith.

[16] Sure Fatir: 38.

[17] Sure Ez Zumer: 9.

[18] Sure Er Ra’d: 19.

[19] Sure Ali Imran: 18.

[20] Transmeton imam Muslimi.

[21] Sure Taha: 114.

[22] Sure Ali Imran: 164.

[23] Sure Ez Zumer: 9

[24] Sure El Muxhadele: 11.

[25] Sure Er Rum: 59.

[26] Sure Er Ra’ad: 16

[27] Sure El Bekare: 185.

[28] Sure El Haxh: 78.

[29] Transmetojnë imam Buhariu dhe imam Muslimi.

[30] Sure En Nahl: 44.

[31] Sure Ali Imran: 187.

[32] Sure El Huxhurat: 1-4.

[33] Sure Muhamed: 33.

[34] Sure El Hashr: 7.

[35] Sure En Nisa: 65.

[36] Sure Ali Imran: 159.

[37] Transmetojnë imam Buhariu dhe imam Muslimi.

[38] Duke llogaritur 30 km/orë afërsisht shpejtësinë e një kalorësi kemi ekuacionin e mëposhtëm: 30*24*365*70 ç 18 396 000 km me plus minus.

[39] Sure Ez Zumer: 53-54.

[40] Transmeton imam Muslimi.

[41] Transmeton imam Ahmedi. Hadithi është i saktë.

Perktheu: Elton Harxhi

Submitting your vote...
Not rated yet. Be the first who rates this item!
Click the rating bar to rate this item.


Shenim:
Komentet duhet te jene vetem ne gjuhen
shqipe dhe duhet te jene brenda normave morale.

blog comments powered by Disqus

Oraret e faljes

21/11/2019
ImsakuL.DiellitDrekaIkindiaAkshamiJacia
04:5206:2911:3314:0216:2517:51

Urtësi Profetike

Gjërat që i çojnë njerëzit

më shumë në Xhennet

janë devotshmëria

dhe mirësjellja.


Grafika pa koment

Kliko për tu zmadhuar

Kontakt

Emaili juaj:
Mesazhi:

Abonimi

Enter your email address:

Facebook