Ai ka pasë katër vajza: Zejnepen, Fatimen, Umu Kulthumin dhe Rukijen. Zejnepja u martua me Ebul As ibn Rebian. Zejnepja u martua me Ali ibn ebu Talibin, kurse Rukija dhe Umu Kulthumin u martuan me Othman ibn Afanin. Në fillim, Othmani u martua me Rukijen, e cila vdiq dhe pastaj u martua me Umu Kulthumin e cila edhe ajo vdiq. Othmani ndryshe njihet me epitetin “Dhun Nurejni”.

Të gjithë fëmijët, përveç Ibrahimit, i kanë lindur nga Hatixhja. Të gjithë fëmijët i vdiqën kur ai ishte gjallë përveç Fatimes, e cila jetoi gjashtë muaj pas tij.

By: ardhmëriaonline.com

]]> https://ardhmeriaonline.com/femijet-e-profetit-a-s/feed/ 0 https://ardhmeriaonline.com/martesa-e-profetit-a-s-me-hatixhen/ Sun, 08 Feb 2026 22:58:22 +0000 https://ardhmeriaonline.com/?p=5819 Në Mekë, Profeti (a.s) njihej me epitetin “I Sinqerti Besnik”, saqë shumica e parisë së Mekës i vendosnin paratë tek ai për t’i ruajtur. Madje kishte prej atyre që ia jepnin paratë për të bërë tregti dhe pastaj e shpërblente prej parave të fitimit. Me këto para (të shpërblimit), Profeti (a.s) e ndihmonte xhaxhain e tij, Ebu Talibin.

Në Mekë, jetonte një grua e mençur që quhej Hatixhe bintu Huejlid. Ajo ishte e pasur dhe merrej me tregti. Më parë ajo ishte martuar me një burrë të pasur, i cili vdiq duke i lënë një pasuri të madhe. Pastaj u martua me një burrë tjetër të pasur, i cili edhe ky vdiq, e i la asaj pasurinë e vet.

Për mbarvajtjen e tregtisë, ajo punësonte burrat. Duke qenë se njerëzit në atë kohë jetonin në periudhën paraislamit, është mëse e sigurtë se atë mund ta kenë vjedhur disa herë.

Kështu që kur dëgjoi për sinqeritin, besnikërinë dhe moralin e Profetit (a.s), ajo dërgoi dikënd që ta thirrte atë. Ajo i propozoi Profetit (a.s) që të shkonte për tregti në Sham dhe i premtoi se do t’i jepte shpërblim më tepër se kushdo tjetër. Profeti (a.s.) pranoi. Bashkë me të u nis për rrugë një shërbëtor i Hatixhes që quhej Mejsere derisa mbërriti në Sham.

Gjatë rrugës, Profeti (a.s) pushoi nën hijen e një peme që ishte pranë një faltore të një murgu. Murgu e pyeti Mejseren:

Kush është ai burri i cili po pushon nën hijen e asaj peme?

Ai është kurejshit – u përgjigj Mejsere.

Murgu tha: Nën hijen e asaj peme nuk pushon askush përveç atij që është profet.

Në Sham, Profeti (a.s) shiti mallin që kishte dhe bleu mallra të tjera dhe pastaj u kthye në Mekë bashkë me Mejseren. Mejsereja vërente se kur vapa arrinte kulmin, dy melekë i bënin hije atij duke zënë diellin. Kur mbërriti në Mekë, Profeti (a.s) ia dorëzoi mallin Hatixhes, e cila vuri re se fitimet e saj ishin shumë të mëdha. Kjo gjë nuk kishte ndodhur më parë. Për këtë ajo e pyeti Mejseren, i cili i foli asaj për moralin, sinqeritetin dhe besnikërinë e Profetit (a.s). Ai i foli edhe për bisedën që kishte bërë me murgun si dhe për hijen që i kishin bërë dy melekët.

Hatixhja shkoi tek djali i xhaxhait të saj i cili ishte i krishterë, ai kishte lexuar Librin dhe kishte dijeni për cilësitë e Profetit të fundit. Ai i dha lajmin e gëzueshëm, se cilësitë e Profetit të fundit përkonin me cilësitë e Muhamedit.

Duke parë këto cilësi të mrekullueshme që gjendeshin tek Profeti (a.s), ajo mendoi që të martohej me të, por si? Duke qenë e zhytur në këto mendime, në shtëpi i vjen për vizitë shoqja e saj Nefisja. Gjatë bisedës me saj, ia hapi zemrën dhe i tregoi për dëshirën që kishte.

Kur Nefisja doli nga shtëpia e saj, shkoi tek Profeti (a.s) dhe i propozoi që ai të martohej me Hatixhen. Ajo i tha:

O Muhamed! Çfarë të pengon që të martohesh?

Unë nuk e kam në dorë që të martohem – u përgjigj ai.

Po nëse të propozon për martesë një grua e pasur, e bukur dhe fisnike, a do të pranoje – e pyeti ajo?

E kush është ajo- pyeti Profeti (a.s)

Hatixhja – u përgjigj ajo.

Nëse ajo pranon edhe unë pranoj  – tha ai.

Nefisja rendi për t’i dhënë Hatixhes lajmin e gëzuar. Kurse Profeti (a.s) i lajmëroi xhaxhallarët e tij se dëshironte të martohej me Hatixhen. Kështu që Ebu Talibi, Hamzai dhe të tjerët shkuan tek xhaxhai i Hatixhes dhe kërkuan dorën e saj për Muhamedin dhe ranë dakord.

Në ditën e dasmës, Ebu Talibi mbajti një fjalim, u krye akti i martesës, u therrën shumë kurbane, të cilat iu shpërndanë të varfërve dhe shtëpia e Hatixhes u hap për familjarët dhe të afërmit. Lajmi u përhap gjithandej se “I Sinqerti, Besniku” u martua me Hatixhen.

Profeti (a.s) kaloi me Hatixhen një jetë shumë të bukur. Allahu i dhuroi atij: Kasimin, Abdullahun, Rukijen, Umu Kulthumin dhe Fatimen.

By: ardhmëriaonline.com

]]> https://ardhmeriaonline.com/pozita-e-profetit-a-s-ne-mesin-e-popullit-te-tij/ Sat, 13 Dec 2025 08:44:35 +0000 https://ardhmeriaonline.com/?p=5453 Profeti (a.s) ishte fisnik dhe i përkiste një dere fisnike. Po kështu ishin të gjithë Profetët, fisnikë dhe njerëzit me morale më të mira.

Prandaj kur Herakliu e pyeti Ebu Sufjanin: Cila është prejardhja e tij në mesin tuaj?

Ai është nga një derë e fishme – u përgjigj Ebu Sufjani.

Herakliu tha: Të pyeta rreth prejardhjes së tij dhe më the se ai është nga një derë e fisshme. Të tillë janë Profetët, i përkasin një dere të fisshme.

Profeti (a.s) ka thënë: “Nga fëmijët e Ibrahimit, Allahu ka përzgjedhur Ismailin. Prej pasardhësve të Ismailit ka përzgjedhur Kenanët, prej Kenanëve Kurejshët, prej Kurejshëve Benu Hashimitët dhe prej Benu Hashimitëve mua.”

Njëherë tjetër Profeti (a.s) tha: “O njerëz! Kush jam unë? Ti je i Dërguari i Allahut – thanë ata. Ai tha: Unë jam Muhamedi i biri i Abdullahut i biri i Abdulmutalibit. Allahu i Lartësuar ka krijuar njerëzit dhe më ka bërë mua më të mirin e tyre. Allahu i ka ndarë ata në dy grupe dhe unë i përkas grupit më të mirë. I bëri ata në fise dhe unë jam në fisin më të mirë. I bëri ata në familje dhe unë jam në familjen më të mirë. Unë jam në familjen më të mirë dhe më i mirë ndër ju.”[1]

Madje edhe gurët e kanë pasë njohur pozitën që Profeti (a.s) gëzonte, duke i dhënë selam Profeti (a.s) ka thënë: “Unë e njoh një gur në Mekë i cili më jepte selam përpara se mua të më shpallej profetësia.”

[1] Transmetojnë imam Ahmedi dhe Tirmidhiu. Hadithin e ka saktësuar imam Albani në Sahih El Xhami (1472)

Një burrë i mirë erdhi në Mekë për të bërë tregti. Ai ia shiti mallin e tij një njeriu të pasur me emrin El As ibn Uail. Ky njeri i pasur i premtoi se do t’ia jepte paratë më vonë, por a e mbajti fjalën? Jo! Ai nuk ia dha paratë fare.

I gjori tregtar filloi të kërkonte ndihmë. Shkoi te disa njerëz të njohur në Mekë, por askush nuk pranoi ta ndihmonte. Askush nuk donte të ngatërrohej me El Asin, një njeri të pasur e të fuqishëm. Atëherë, burri u ngjit në një kodër dhe filloi të thërrasë me zë të lartë:

“O banorë të Mekës! Kush do të më ndihmojë të marr hakun tim?”

Thirrja e tij nuk shkoi kot.  Atë e dëgjoi Zubejri, xhaxhai i Profetit Muhamed (a.s). Zubejri u mërzit shumë që një njeri i varfër po trajtohej padrejtësisht, prandaj mblodhi disa prej njerëzve më fisnikë të Mekës në shtëpinë e një njeriu të ndershëm që quhej Abdullah ibn Xhud’an.

Ata filluan të bisedojnë gjatë. Pas shumë fjalësh, të gjithë ranë dakord për diçka të bukur:

“Duhet të jemi të bashkuar për drejtësi! Askush nuk duhet të bëjë padrejtësi, dhe ne duhet ta ndihmojmë çdo njeri që i bëhet padrejtësi.”

Ata madje vendosën që një pjesë të pasurisë ta jepnin për të varfrit, që në Mekë të mos mbetej asnjë i uritur.

Kështu, ata lidhën një marrëveshje shumë të rëndësishme që u quajt “Aleanca e të ndershmëve”. Në këtë aleancë mori pjesë edhe Profeti Muhamed (a.s), i cili në atë kohë ishte ende i ri.

Kjo ngjarje i la atij një kujtim të paharrueshëm. Më vonë, kur u bë Profet, ai e përmendi me krenari dhe tha:

“Kam qenë dëshmitar në shtëpinë e Abdullah ibn Xhud’anit kur kurejshët lidhën një aleancë. Po të thirresha sot në një aleancë si ajo, do të shkoja me gjithë dëshirë, sepse aty u vendos që çdo njeri të marrë hakun e tij dhe askush të mos i bëjë padrejtësi tjetrit.”

Mësimi për ne: Bamirësia dhe ndershmëria janë vlera të mëdha. Të qëndrosh në anën e të drejtës, edhe kur të tjerët heshtin, është shenjë e guximit dhe e besimit të vërtetë.

Një prej këtyre luftrave që u zhvillua ishte lufta e Fixharit. Kjo luftë u zhvillua midis kurejshëve dhe një fisi të quajtur Kajs Ajlan. Kjo luftë u quajt me këtë emër, ngaqë u zhvillua në muajt e ndaluar dhe ngaqë në këtë luftë, arabët shumë gjëra që në Mekë ishin të ndaluara i bënë të lejuara.

Në këtë luftë, fisi Kajs Ajlan do të shkatërrohej plotësisht, nëse disa njerëz nuk do të ndërhynin dhe të bënin paqe. Pastaj të dy palët ranë dakord që të numëronin numrin e të vrarëve. Ajo palë që kishte më shumë të vrarë, do të merrte nga pala tjetër shpagimin e gjakut për aq të vrarë më tepër që kishte se pala tjetër. Pas numërimit rezultoi se të vrarët e fisit Kajs Ajlan ishin më të tepër në numër, prandaj ata morën nga kurejshët shpagimin e gjakut për numrin e atyre personave që ishin vrarë më tepër.

Në këtë luftë mori pjesë edhe Profeti (a.s). Asokohe ai ishte 20 vjeç. Në këtë luftë ai nuk luftoi, por mblidhte shigjetat e armiqve dhe ia jepte xhaxhallarëve të tij.

Ndryshe nga shumë njerëz të asaj kohe, ai kurrë nuk i është përulur ndonjë idhulli dhe nuk ka ngrënë asnjëherë ushqim që përgatitej për ta. Allahu e kishte ruajtur që i vogël, duke mos lejuar që ai të bënte vepra të pahijshme apo të dilte lakuriq.

Një ditë, kur ishte i ri dhe ndihmonte në rindërtimin e Qabes, Profeti (a.s) po mbante gurë bashkë me xhaxhain e tij, Abasin. Gurët e rëndë i lëndonin supet. Abasi i tha:

– Vendose izarin (rrobën) mbi qafë, që të mos të të dëmtojnë gurët!

Ai e bëri siç i tha xhaxhai, por menjëherë ra përmbys në tokë dhe ngriti sytë nga qielli. Kur u përmend, tha:
– Izari, izari!

Ai e uli menjëherë rrobën dhe askush nuk e pa trupin e tij të zhveshur. Allahu e mbrojti nga kjo, siç e kishte ruajtur gjithmonë.

Një ditë tjetër, kur ishte ende bari që ruante dhentë, i tha një shoku të vet:

– Mi ruaj pak dhentë, dua të shkoj në qytet e të dëgjoj pak muzikë, siç bëjnë të rinjtë.

Shoku pranoi dhe ai u nis drejt Mekës. Kur arriti pranë një shtëpie, dëgjoi muzikë dhe pyeti:

– Çfarë po ndodh këtu?

– Po martohet filani me filanen, – iu përgjigjën.

Por para se të afrohej, Profetin (a.s) e zuri gjumi dhe nuk u zgjua veçse nga nxehtësia e diellit. U kthye sërish te dhentë, pa e dëgjuar muzikën fare.

Një natë tjetër, provoi përsëri të shkonte, por ndodhi e njëjta gjë – e zuri gjumi para se të merrte pjesë në ndonjë festë. Pas kësaj, nuk e kërkoi më kurrë diçka të tillë.

Më vonë, Profeti (a.s) do të tregonte: “Pasha Allahun! Pas atyre dy netëve, nuk u përpoqa më kurrë të bëja ndonjë gjë të papëlqyeshme që bënin njerëzit në kohën e injorancës, derisa Allahu më nderoi me profetësinë”

]]> https://ardhmeriaonline.com/takimi-i-buhajres-me-profetin-muhamed-a-s/ Thu, 19 Jun 2025 02:48:51 +0000 https://ardhmeriaonline.com/?p=4414 Ebu Talibi e donte shumë Profetin Muhamed (a.s), madje më shumë se fëmijët e tij. Ai nuk ndahej kurrë prej tij.

Një ditë, Ebu Talibi po përgatitej të udhëtonte për tregti në vendin e quajtur Sham. Por ai nuk mund të nisej pa e marrë me vete Muhamedin (a.s), sepse nuk donte ta linte vetëm.

Gjatë rrugës, ata kaluan pranë shumë faltoreve ku banonin murgj. Këta murgj lexonin në librat e tyre të shenjtë, Tevratin dhe Ungjillin, për profetin që do të vinte, dhe ata njihnin shenjat e tij.

Në mesin e tyre ishte një murg i mirë dhe i ditur, që quhej Buhajra. Ai i njihte mirë cilësitë e Profetit dhe po priste me mall ardhjen e tij…

Nga larg, murg Buhajra vuri re diçka të çuditshme: një re po qëndronte mbi një djalosh që ecte me karvanin. Kudo që shkonte ai djalë, reja e ndiqte dhe i bënte hije. Buhajra e dinte se kjo ishte një nga shenjat e Profetit të fundit që pritej.

Ai dëshironte me çdo kusht ta shihte këtë djalosh, prandaj përgatiti një vakt të madh dhe ftoi të gjithë udhëtarët e karvanit për të ngrënë. Kur udhëtarët erdhën, i thanë:

– O Buhajra! Ne kemi kaluar edhe herë të tjera nga kjo anë, por ti kurrë nuk na ke përgatitur ushqim. Pse tani?

Buhajra buzëqeshi dhe tha:

– Sepse sot jeni miq të veçantë. Ju lutem, ejani të gjithë, të mos mungojë askush!

Të gjithë erdhën… përveç një djaloshi të vogël që kishin lënë për të ruajtur plaçkat. Kur Buhajra e vuri re mungesën, pyeti:

– A janë të gjithë këtu?

– Po, përveç një djali që quhet Muhamed – thanë ata. – E kemi lënë të ruajë plaçkat.

– Atëherë, ju lutem, shkoni dhe ma sillni!

Kur Muhamedi (a.s) erdhi, u ul dhe hëngri bashkë me të tjerët. Buhajra e shikoi me kujdes dhe pastaj i tha:

– O djalosh! Të lutem, përgjigju disa pyetjeve që kam. Të betohem në Lat dhe Uza…

– Mos u beto në Lat dhe Uza – tha Muhamedi. – Unë i urrej ata.

– Mirë, atëherë të betohem në Allah – tha Buhajra.

– Pyet ç’të duash – ia ktheu Muhamedi me qetësi.

Buhajra nisi ta pyeste për gjumin, ushqimin dhe më pas i kërkoi t’i shihte shpatullat. Aty, ai pa një shenjë të veçantë – vulën e profetësisë, si një tufë qimesh midis shpatullave. Atëherë, ai e kuptoi se ky djalosh ishte pikërisht Profeti i fundit që pritej.

Pasi përfundoi ushqimi, Buhajra iu afrua Ebu Talibit dhe e pyeti:

– Kush është ky djalë?

– Djali im – u përgjigj Ebu Talibi.

– Jo, nuk është djali yt, sepse prindërit e tij nuk janë gjallë – tha Buhajra.

– Po, ke të drejtë – tha Ebu Talibi. – Babai i tij ka vdekur para se ai të lindte, dhe nëna e tij vdiq kur ishte ende i vogël.

– Tani po flet të vërtetën – tha Buhajra. – Kthehu me këtë djalë në Mekë dhe ruaje mirë. Bëj kujdes nga hebrenjtë, sepse nëse e kuptojnë se kush është, mund të duan t’i bëjnë keq.

Ebu Talibi u kthye me Muhamedin në Mekë. Zemra e tij tani ishte plot bindje se ky nip i tij do të bëhej dikush shumë i rëndësishëm. Fjalët e Buhajrës i jehonin ende në mendje: “Bëj kujdes nga hebrenjtë.”

]]> https://ardhmeriaonline.com/profeti-a-s-bari-dhensh/ Sat, 12 Apr 2025 02:26:55 +0000 https://ardhmeriaonline.com/?p=4018 Profeti (a.s) e pa gjendjen e vështirë të xhaxhait të tij, Ebu Talibit, i cili ishte i varfër dhe kishte shumë gojë për të ushqyer. Prandaj mendoi që ta ndihmonte atë duke ia lehtësuar sadopak barrën. Ai vendosi që të kërkonte për punë me qëllim që ta ndihmonte atë.

Profeti (a.s) filloi të kërkonte punë derisa gjeti një punë si bari dhensh. Pa më të voglin hezitim, ai filloi të kulloste dhentë me qëllim që ta ndihmonte xhaxhain e tij dhe që të mirën t’ia kthente me të mirë.

Profeti (a.s) ka thënë: “Çdo profet të cilin e ka dërguar Allahu, ka kullotur dhentë.

Po ti – e pyetën shokët?

Edhe unë – u përgjigj ai. I kullosja për banorët e Mekës në këmbim të disa parave.”

Kur pjestarët e familjes së Ebu Talibit hanin ushqim të gjithë së bashku, apo qoftë edhe secili më vete, nuk ngopeshin, por kur bashkë me ta hante Profeti (a.s) ngopeshin.

Kur Ebu Talibi dëshironte t’i ushqente, u thoshte: Prisni, derisa të vijë djali im. Kur Profeti (a.s) vinte, ata hanin ushqim dhe përfitonin nga bereqeti i tij.

Nëse Ebu Talibi u jepte të pinin qumësht, në fillim pinte Profeti (a.s) nga ena, pastaj pinin të tjerët derisa ngopeshin të gjithë, megjithëse ajo ishte vetëm një enë. Ebu Talibi thoshte: Ti je një djalë i begatë.

Dashuria rritej dita-ditës

Fatimeja (gruaja e Ebu Talibit) e vuri re bereqetin që përfshiu shtëpinë e saj qysh kur Profeti (a.s) hyri në shtëpinë e saj. Prandaj dashuria për Profetin (a.s) i shtohej dita-ditës. Kështu që Profeti (a.s) e ndjeu se Allahu i kishte gjetur një nënë të dhembsur që ia zëvendësonte humbjen e nënës. Fatimeja u kujdes për Profetin (a.s) kur ai ishte fëmijë si dhe kur ishte djalë i ri. Ajo e vlerësonte dhe e respektonte Profetin (a.s). Ajo u kujdes për të derisa ai u martua me Hatixhen.

]]> https://ardhmeriaonline.com/femijeria-jetime/ Sun, 22 Dec 2024 07:42:52 +0000 https://ardhmeriaonline.com/?p=3468 Në moshën tre vjeçare Muhamedi (a.s) u kthye në Meke që të jetonte me të ëmën. Tre vjet më vonë, Amineja vendosi ta marrë të birin për të vizituar dajallarët e tij në Jethrib. Ajo i tha shërbëtores së vet që të përgatiste gjithçka që u nevojitej përgjatë rrugës, e pastaj iu bashkangjit njërit prej karvanëve që ishte nisur për atje.

Ata qëndruan në Jethrib afro një muaj, ndërsa Muhamedi (a.s) u gëzua shumë që i vizitoi kushërinjtë e tij. Në Jethrib, klima ishte shumë e përshtatshme dhe shumë e favorshme. Pas një muaji qëndrimi afërsisht, Amineja vendosi të kthehej në Meke bashkë me të birin. Mirëpo gjatë kthimit ajo u sëmur ku dhe ndërroi jetë. Ajo u varros në fshatin Evbe, pranë Jethribit. Padyshim Profeti Muhamed (a.s) u mërzit shumë nga kjo, por ky ishte caktimi i Allahut të Madhëruar. Ai u kthye në Mekë bashkë me shërbëtoren e të jëmës. Kështu në moshën gjashtë vjeçare ai ngeli jetim, pa nënë dhe pa baba.

Kur Profeti Muhamed (a.s) shkoi në Mekë për të u kujdes gjyshi i tij Abdulmutalibi, i cili e donte shumë. Abdulmutalibi e kishte zakon të rrinte pranë Qabes i ulur mbi një batanije. Atje, ai – gjithmonë – ishte i rrethuar me njerëz të cilët vinin për të biseduar me të. Askujt nuk i lejohej që të ulej në batanije pranë tij, përveç nipit të tij të vogël jetim. Abdulmutalibi shpehsherë thoshte: “Ky djalë, një ditë do të bëhet shumë i rëndësishëm.”

Pas dy vjetësh, Abdulmutalibi u sëmur rëndë. Ai e thirri djalin e tij Ebu Talibin dhe e porositi atë që pas vdekjes së tij të kujdesej për Muhamedin (a.s) dhe ai e mori përsipër. Pas vdekjes së Abdulmutalibit, Ebu Talibi e mori Profetin Muhamed (a.s) në shtëpinë e tij për t’u kujdesur për të megjithëse ai vetë kishte shumë fëmijë për të rritur.

]]>