Ibn Ata’ il – lah El Iskenderi (r.h) ka thënë:
“Dëshira jote për t’u tërhequr nga shkaqet (bota materiale), ndërkohë që Allahu të ka vendosur mes tyre, është një pasion i fshehtë. Ndërsa dëshira jote për t’u lidhur me shkaqet, ndërkohë që Allahu të ka vendosur në shkëputje prej tyre, është një rënie nga ambicia e lartë.”
1 – Pikat kryesore që trajton urtësia:
Njeriu duhet të pranojë gjendjen ku e ka vendosur Allahu.
As asketizmi i detyruar (texhrid), as lidhja e tepruar me shkaqet nuk janë qëllim në vetvete.
Lakmia e fshehtë mund të maskohet pas dëshirës për “devocion” të rremë.
Ambicia e lartë është të dorëzohesh ndaj caktimit të Allahut dhe të jesh rob i Tij në çdo moment.
2 – Shpjegimi i urtësisë:
Ibn Ata’ Allahu (r.h) përmes kësaj urtësie dëshiron të na tregojë që të mos e kërkojmë me çdo kusht një gjendje tjetër nga ajo ku Allahu na ka vendosur. Nëse Allahu të ka dhënë punë, familje, përgjegjësi shoqërore, të braktisësh këto, me pretendimin se ti duhet “të jetosh vetëm për ibadet” mund të jetë egoizëm nga ana jote. Kjo është një lakmi e fshehtë, sepse shpirti yt në fakt nuk po ndjek Allahun, por dëshirën e vet.
Në një ajet, Allahu i Madhëruar thotë: “Mos lakmoni në atë që Allahu gradoi disa nga ju mbi disa të tjerë. Burrave ju takon hise nga ajo që fituan ata dhe grave gjithashtu ju takon hise nga ajo që fituan ato.”[1]
Kurse Pejgamberi (a.s) ka thënë: “Nuk është i fortë ai që e rrëzon tjetrin, por i fortë është ai që e zotëron veten në zemërim.”[2] Ky hadith tregon se forca nuk është në dukje, por në pranimin dhe përballimin e realitetit ku të ka vendosur Allahu.
Një shembull praktik është rasti i Abdurrahman ibn Aufit (r.a.). Ai ishte një sahabi i pasur, por i dashur nga Pejgamberi (a.s). Ai nuk u urdhërua të braktiste pasurinë e tij, por u urdhërua dhe u nxit që ta përdorte atë në rrugën e Allahut. Në një betejë, ai dhuroi gjysmën e pasurisë për myslimanët. Pra, nuk ishte pasuria problemi, por si e përdori ai atë.
Nga ana tjetër, kemi shembullin e Ebu Dherr el-Gifarit (r.a.), i cili kishte natyrë asketike dhe zgjodhi të bënte një jetë të thjeshtë. Për të, kjo ishte gjendja e përshtatshme. Por kur disa njerëz donin të imitonin asketizmin e tij, por duke dalë komplet nga ngatyra e tyre, Pejgamberi (a.s) i ndaloi dhe tha: “Unë agjëroj dhe ha, falem dhe fle, martohem me gra. Kush largohet nga suneti im, nuk është prej meje.”[3]
Këta shembuj dhe shumë të tjerë tregojnë se urtësia është të qëndrosh aty ku Allahu të ka vendosur dhe ta adhurosh Atë në pozicionin që ti je, në punë, në shtëpi, e kudo gjetkë, madje edhe nëse je i shkëputur nga shoqëria.
3 – Analizë shpirtërore:
Kjo urtësi është pasqyrë e brendshme: shpirti shpesh e gënjen veten. Ai thotë “dua devocion” por në të vërtetë do rehati, famë ose shmangie nga përgjegjësitë. Nga ana tjetër, kur shpirti është vendosur në një gjendje asketizmi të detyruar, ai ndjen mall për gjërat materiale, në këtë rast kjo është një “ulje e ambicies së lartë”. Shpirti duhet të kuptojë se vlera nuk është në gjendjen e jashtme, por në pranimin e urdhrit të Allahut.
4 – Udhëzime praktike:
Nëse je në punë, bëje me ndershmëri, pa harruar Allahun!
Nëse je i pasuri përdore atë në hallall dhe ndihmo të tjerët!
Nëse je i shkëputur nga dynjaja, mos u mallëngje për shkaqet materiale!
Lutja më e mire që mund të bësh është : “O Allah, më bëj të kënaqur me atë që Ti ke caktuar për mua.”
Kontrollo zemrën tënde: a është e lidhur me Allahun apo me imazhin që krijon para njerëzve?
5 – Mesazhi i urtësisë:
Mos e kërko gjendjen që nuk të ka caktuar Allahu. Madhështia e vërtetë është të jesh rob i Allahut aty ku Ai të ka vendosur.
[1] – Sure Nisa: 32.
[2] – Buhariu dhe Muslimi.
[3] – Buhariu dhe Muslimi.
