Vjersha dhe Ese

Unë dhe koha Jemi një Dielli kur bën Ngrohtë kam Vrandë kur është Vrazhdë jam Shi kur bie Melakonli Furtunë kur

Në përgjithësi ne njerëzit kur marrim “gjoba” ia hedhim fajin kohës dhe e quajmë “ters”. Disa besimtarë e justifikojnë këtë fatkeqësi

Që kur mu dha dija e drita Qartë e drejt për të pare Kujt t’i falenderohem e dita Ja nisa si

Kur ishim të vegjël, na thonin: “Punoni për të ardhmen tuaj”, dhe ne u rritëm duke e mbajtur këtë fjalë si

Afroi fundi i Ramazanit. Në këto ditë të numëruara muslimanët braktisin shtretërit e tyre sikurse zogu folenë, por jo për ushqim.

1400 vjet me parë, një jehonë përshkoi qëtësine mprehëse të shpellës Hira. Një jehonë, që shpoi errësirën e shurdhët të asaj

Meqenëse përvoja njerëzore ka dëshmuar se njeri të përsosur dhe pa të metë s’ka, atëherë ngrë tezën se edhe shëndet të

I Qëkur mu dha dija e drita Qartë e drejt për të parë Kujt ti falenderohem e dita Ja nisa si

“Shembulli i atij njeriu i cili u përmbahet kufinjve të Zotit, në krahasim me ata që i cënojnë ato, është si

Ulem të numëroj mirësitë e Zotit, më kujtohet ajeti: “Edhe nëse do të numëronit të mirat e Allahut, s’do të mundeshit.”