Ebu Dherri (r.a) transmeton se i Dërguari i Allahut (a.s) ka thënë:
“Mos nënvlerësoni asgjë nga veprat e mira, qoftë edhe nëse takon vëllain me fytyrë të qeshur.”
Çfarë mësojmë nga hadithi i mësipërm?
1 – Myslimani përpiqet të bëjë gjithmonë vepra të mira.
2 – Kryerja e një mirësie të vogël është e madhe tek Allahu.
3 – Takimi i njerëzve me fytyrë të qeshur ka shpërblim të madh tek Allahu.
4 – Buzëqeshja i afron njerëzit me njëri – tjetrin.
5 – Myslimani duhet t’i japë rëndësi edhe gjërave të thjeshta në jetën e përditshme.
6 – Sjellja e bukur është pjesë e besimit.
Tregimi: Buzëqeshja e Enesit
Në një shkollë të vogël, Enesi po ecte në oborrin e shkollës kur vuri re shokun e tij, Albanin, i cili dukej i mërzitur dhe po rrinte i vetëm në një cep.
Enesi iu afrua me një buzëqeshje të madhe dhe i tha: Përshëndetje, Alban! Si je sot?
Albani ngriti kokën dhe, duke parë buzëqeshjen e ngrohtë të Enesit, filloi të qeshte pak. Po mirë tani, faleminderit që më fole. Po mërzitesha vetëm.
Enesi i tha: E di çfarë më ka mësuar mësuesi i xhamisë? Që edhe një buzëqeshje është një vepër e mirë. Edhe nëse vetëm i buzëqesh dikujt që është i mërzitur, Allahu e do këtë vepër.
Albani tha me gëzim: Vërtet? Atëherë edhe unë do të përpiqem t’i buzëqesh të tjerëve kur t’i shoh të trishtuar.
Të dy shokët u larguan duke qeshur e duke biseduar së bashku, dhe ditën tjetër Albani filloi t’i buzëqeshte edhe ai shokëve të tij.
Mesazhi i tregimit:
Edhe veprat më të vogla, si një buzëqeshje e sinqertë, janë të rëndësishme dhe të dashura për Allahun. Ato mund t’ia ndryshojnë ditën dikujt tjetër për mirë.
