Fjalët e Profetit (a.s) nuk janë të rastësishme dhe as të bazuara në hamendje kur ai paralajmëroi se gratë janë shumica e banorëve të Zjarrit; ky paralajmërim nuk synon të nënçmojë gruan dhe as t’i ngarkojë asaj barrën e të tjerëve, por është një vërejtje për shumësinë e rasteve të gabimit kur mungon besimi dhe dobësohet vetëkontrolli, si dhe një theksim se sjellja njerëzore në përgjithësi – si te burrat ashtu edhe te gratë – ka nevojë për rregullat e sheriatit që të përmirësohet dhe të drejtohet.
Ajo që shohim sot në jetën e përditshme dhe në platformat e rrjeteve sociale—nga shfaqjet e zbukurimit të tepruar, mosmirënjohja ndaj dhuntive, nënvlerësimi i dispozitave fetare, dhe ajo që i shoqëron këto si promovimi i imoralitetit dhe normalizimi i së keqes—na kujton madhështinë e këtij paralajmërimi profetik dhe kuptimin e tij objektiv: ngritjen e një mbrojtjeje parandaluese për moralin, dhe thirrjen e veçantë për gruan myslimane që të përvetësojë vlerat e turpit, dëlirësisë dhe qëndrimit të matur.
Në këtë epokë janë shtuar shkaqet e tundimit dhe janë shumëfishuar mjetet e joshjes, ndërsa diskurset që ndikojnë në ndërgjegje janë ndërthurur, në krye të të cilave qëndron një diskurs bashkëkohor feminist që promovon një pavarësi absolute ku zhduket referenca e sheriatit dhe rregullat e tij, dhe rishpjegohen bindja, turpi dhe mbulesa si “kufizime” e jo si “vlera të larta”. Me këtë akumulim mediatik dhe simbolik, disa gra rrëshqasin në rrugë që dobësojnë lidhjen e tyre me identitetin e besimit dhe e zbehin rolin e tyre në familje dhe shoqëri.
Ky artikull trajton disa nga dukuritë më të theksuara në realitetin tonë, dhe përpiqet të tregojë se si bashkëveprojnë faktorët kulturorë dhe mediatikë për të mbizotëruar dëshira mbi udhëzimin. Gjithashtu ndalet te disa nga devijimet më të rrezikshme ku ka rënë gruaja sot, gjë që e bën më të ekspozuar ndaj paralajmërimit të përmendur nga Profeti (a.s), duke theksuar se ky diskurs përshkruan çrregullime të dukshme në segmente të gjera dhe nuk i përgjithëson gjykimet për të gjitha gratë, pasi në realitet ka edhe shembuj të nderuar përkushtimi dhe virtyti.
Shfaqja e zbukurimit të tepruar, zhveshja dhe imitimi i grave perëndimore
Ndër dukuritë më të rrezikshme është dalja e disa grave të stolisura e të zbukuruara para të huajve, apo me veshje të ngushta e të shkurtra që zbulojnë atë që janë urdhëruar ta mbulojnë. Kjo sjellje bie ndesh me urdhrat e sheriatit që kanë ardhur me mbulesën dhe turpin, dhe ndikon shoqërisht në shijen e përgjithshme dhe klimën e dëlirësisë, përveçse përhap nxitje të epshit dhe dobëson imunitetin moral të shoqërisë.
Ajo që e shton rrezikun e kësaj gjendjeje është se këto dukuri nuk janë më të kufizuara në disa shoqëri të caktuara; përkundrazi, ato shihen – me një dendësi të dukshme – në rrugët e qyteteve myslimane, ku pritej që gruaja myslimane të ishte shembull në modestinë e saj.
Imitimi i grave perëndimore në veshje, paraqitje dhe mënyra zbukurimi është rritur aq shumë, saqë dallimi mes disa grave myslimane dhe të tjerave pothuajse është zbehur në jetën publike; është zhdukur kurora e turpit që ishte shenjë dalluese e gruas besimtare dhe është gërryer ndjenja e përkatësisë. Duket se paraqitja nuk kufizohet vetëm në një “formë të jashtme”, por mbart kuptime identitare dhe vlerore që riformësojnë perceptimin e gruas për veten dhe për vendin e saj brenda sistemit të vlerave.
Imitimi i grave perëndimore është bërë një element themelor në jetën e disa grave të kësaj kohe, dhe gruaja myslimane – në shumicën e rasteve – nuk dallohet më nga të tjerat veçse me emër; ndërsa në sjellje, veshje dhe paraqitje është shkrirë në modele të huaja që nuk kanë lidhje me vlerat islame, dhe mezi dallohet midis një myslimaneje që beson në Allahun dhe të Dërguarin e Tij dhe një gruaje perëndimore që nuk beson fare në ndonjë fe. Kështu është zhdukur turpi që dikur ishte kurora e gruas besimtare dhe është venitur dukshëm ndjenja e përkatësisë.
Kultura e konsumit dhe argëtimit… shterimi i identitetit
Moda dhe zbukurimi janë bërë për shumë gra një shqetësim dominues që konsumon kohën, mendjen dhe pasurinë. Në rrjetet sociale është përhapur fuqishëm promovimi nga influencueret e stileve të jetesës të mbushura me konsum, dhe vajzat i ndjekin ato me synimin për t’i imituar në detaje. Kështu, figura e admiruar rrezikon të zhvendoset nga një grua e mirë dhe e dëlirë në një figurë në ekran, vlera e së cilës matet me numrin e ndjekësve. Çështja nuk mbetet më vetëm në kufijtë e “shijes”, por shndërrohet në një ndërtim kulturor që e zbraz jetën nga kuptimi i saj i lidhur me njëshmërinë e Zotit, duke bërë që qëllimi moral të humbasë mes vërshimit të imazheve dhe mallrave.
Sa i përket shpërdorimit dhe teprimit, ato janë përhapur në mënyrë shqetësuese; qendrat tregtare janë bërë – në realitetin tonë – vende mburrjeje dhe gara për të blerë gjëra të panevojshme. Kjo prirje konsumatore rëndon buxhetet familjare, çrregullon prioritetet dhe shtyn pas detyra më të rëndësishme si kujdesi, edukimi dhe zhvillimi i aftësive. Kursimi dhe menaxhimi i shpenzimeve nuk është thjesht një zgjedhje ekonomike, por edhe një virtyt që rikthen shpërndarjen e burimeve sipas rëndësisë dhe e mbron familjen nga presione që dobësojnë stabilitetin e saj.
Ajo që e shton dhimbjen është se sa herë që shfletoj rrjetet sociale, shoh një numër të madh vajzash që ndjekin me pasion këto të fiksuara pas modës, duke i imituar në çdo detaj: në veshje, paraqitje dhe stil jetese. Sikur modeli për t’u ndjekur të jetë bërë një modele apo influencere në ekran, e jo një grua e ndershme që ruan fenë dhe dinjitetin e saj. Kështu, argëtimi dhe moda janë kthyer në një rrymë të fuqishme që e largon vajzën myslimane nga misioni i saj dhe e zbraz jetën nga kuptimi i vërtetë për të cilin është krijuar.
Sot gruaja – përveç atyre që i ka mëshiruar Zoti – është bërë robëreshë e dëshirës për konsum, shpenzon pa llogari dhe tepron pa mend, në një kohë kur familja dhe shoqëria kanë nevojë për menaxhim të mirë të burimeve dhe jo për shpërdorim në gjëra luksi dhe të panevojshme.
Marrëdhëniet e ndaluara… dhe sistemi i rebelimit ndaj dispozitave të sheriatit
Disa vajza janë bërë më të lehta në marrëdhëniet me burrat pa respektuar kufijtë e duhur, duke përdorur terma tërheqës si “liri” dhe “miqësi” për të justifikuar përzierjen, bisedat private dhe takimet që shkrijnë kufijtë fetarë. Me rrëshqitjen në këto rrugë, rreziqet për nderin dhe zemrën shtohen, dhe disa bien në ndalesa të qarta, deri sa disa prej tyre arrijnë edhe në zina. Edhe më e rëndë është se disa familje tregohen të pakujdesshme, duke i lejuar vajzës së tyre të shoqërohet me atë që quhet “i dashuri i saj”, sikur të jetonin në një ambient perëndimor pa asnjë lidhje me fenë.
Akoma më keq, disa familje e tolerojnë këtë në emër të “modernitetit” apo “besimit”, duke krijuar një boshllëk edukativ që dobëson imunitetin fetar dhe e mbush vajzën me zgjedhje të shkurtra në mendim, të cilat e çorientojnë rrugëtimin e saj emocional. Kjo në fakt është një rënie e rrezikshme që paralajmëron një prishje të madhe në shoqërinë myslimane, nëse ndërgjegjet nuk zgjohen dhe nëse vajzës myslimane nuk i rikthehet vetëdija për pozitën dhe misionin e saj, përpara se ta rrëmbejnë stuhitë e tundimit drejt një gremine pa kthim. Madje, shumë vajza tashmë kanë rënë në atë humnerë të errët dhe të thellë.
Sot është bërë e zakonshme kundërshtimi i hapur i dispozitave të Allahut dhe tallja me ritet e fesë; gruaja sot – e vogël apo e madhe – shpesh del haptazi kundër mësimeve hyjnore: nga ajo që refuzon detyrimin e mbulesës dhe nënçmon rregullat e trashëgimisë dhe martesës, deri te ajo që tallet me fenë dhe besimtarët e saj. Kjo është diçka që shihet çdo ditë në rrjetet sociale.
Ky devijim i rrezikshëm përfaqëson një rrugë rebelimi ndaj urdhrave të Allahut dhe paralajmëron pasoja të rënda nëse nuk korrigjohet me kthim te vetëdija, ringjallje të ndjenjës së kujdesit për fenë dhe nënshtrim të plotë ndaj gjykimit të Allahut, i cili është vetë urtësia dhe mëshira.
Prishja morale në rrjetet sociale
Rrjetet sociale janë mbushur me imazhe të grave të pambuluara dhe video të papërshtatshme; vajza e vogël shfaq veten me këngë e vallëzim pothuajse të zhveshur, pa qenë e vetëdijshme për pasojat mbi veten dhe shoqërinë, ndërsa gruaja më e rritur shfaqet me veshje të hapura për të dalë në krye të platformave dhe përhap ide të dëmshme në emër të “lirisë”, duke nxitur gratë e martuara të mos u binden burrave të tyre dhe duke i joshur drejt rebelimit ndaj familjes.
Kështu, ekranet janë mbushur çdo ditë me pamje zhveshjeje, argëtimi të shfrenuar dhe përqeshjeje të vlerave, derisa interneti është kthyer në një “shkollë” të prishjes morale në vend që të jetë mjet për dije dhe dobi. Kjo është një pamje e dhimbshme që zbulon shkallën e injorancës që ka kapluar shumë gra dhe se si ato janë shndërruar në mjete për përhapjen e shthurjes dhe normalizimin e devijimit, në një kohë kur kemi më shumë se kurrë nevojë për përhapjen e virtytit dhe forcimin e vlerave.
Gjithashtu, shumë cilësi të këqija morale janë përhapur në shoqëritë tona deri në atë pikë sa janë bërë sjellje të dukshme, jo vetëm gjendje të fshehura në zemra. Ajo që dëgjojmë në realitet dhe që shohim në rrjetet sociale—si ndjekja e jetës së të tjerëve nga disa gra, publikimi i fotografive dhe lajmeve të tyre me qëllim përbaltjeje apo dëmtimi—tregon për përhapjen e xhelozisë dhe armiqësisë në zemra. Kësaj i shtohet edhe një sëmundje tjetër jo më pak e rrezikshme: përgojimi dhe bartja e fjalëve, aq sa janë bërë një tipar i zakonshëm për disa gra të kohës sonë; vështirë të gjesh një bisedë apo grup komunikimi pa përmendje të nderit të njerëzve dhe përhapje të sekreteve të tyre. Këto dukuri bashkohen për të ndezur përçarje, për të mbjellë urrejtje dhe për të ndërprerë lidhjet që duhet të ruhen.
Për më tepër, mendjemadhësia është bërë një tipar i shpeshtë i gruas moderne; mburrja ndaj të tjerëve përmes pamjes, pasurisë apo bukurisë është bërë shumë e zakonshme. Sapo një grua begatohet me një dhunti—qoftë bukuri, pasuri apo pozitë—ajo shpesh e shfaq atë në internet për t’u mburrur para të tjerëve, duke ekspozuar veshjet dhe zbukurimet e saj, sikur qëllimi të jetë t’i bëjë të tjerat të ndihen të mangëta. Kështu, mburrja ka zëvendësuar përulësinë dhe vetëlavdërimi ka zënë vendin e mirënjohjes, në një kohë kur dhuntitë duhej të shoqëroheshin me falënderim, jo të përdoren si mjete për mendjemadhësi.
Vrapi pas punës dhe pagës në kurriz të familjes
Shumë vajza sot kanë braktisur qëllimet më të larta të natyrës njerëzore: martesën dhe krijimin e një familjeje të qëndrueshme. Ato janë ushqyer me ide feministe që shohin martesën vetëm si një barrë dhe kufizim, dhe kanë preferuar punën dhe pagën mbi amësinë dhe vendimmarrjen në shtëpi. Shumë nga vajzat që hyjnë në martesë e bëjnë këtë larg qëllimit dhe domethënies së tij, duke e trajtuar si një tregti të përkohshme për të arritur një qëllim të caktuar, ose për të pasur fëmijë shpejt, e pastaj e përfundojnë shpejt me divorc, duke lënë burrin të vuajë nën barrën e shpenzimeve dhe kërkesave të pafundme.
Situata është përkeqësuar nga fakti që ligjet e shumë vendeve islame janë bërë në atë formë që të favorizojnë gruan në kurriz të burrit. Në vend që të mbrojnë familjen dhe të balancojnë të drejtat, ato kanë krijuar një realitet të ri që rëndon burrat dhe e zbraz martesën nga kuptimi i saj i vërtetë. Kështu, balancat janë përmbysur, ndërgjegjja për misionin e familjes tek vajza e kësaj kohe ka zhdukur, dhe në vend të saj ka hyrë logjika e egoizmit dhe materializmit, e cila kërcënon stabilitetin e gjithë shoqërisë.
Mosmirënjohja ndaj bashkëshortit dhe neglizhenca në edukimin e fëmijëve
Kjo është një nga sëmundjet më të rënda që ka kapluar familjen myslimane sot. Në hadithin e shenjtë thuhet se shumica e banorëve të Zjarrit janë gratë, për shkak të mosmirënjohjes së tyre dhe mohimit të meritave të bashkëshortëve.
Metoda e devijuar feministe ka luajtur një rol të rrezikshëm në nxehjen e kësaj sëmundjeje, duke inkurajuar gratë të dominojnë burrat dhe vendimet e tyre, të dalin nga bindja ndaj tyre dhe të vënë në vend të parë punën jashtë shtëpisë mbi misionin e tyre kryesor: kujdesin dhe edukimin e fëmijëve. Shumë gra u përgjigjën këtyre thirrjeve, duke neglizhuar shtëpitë e tyre dhe duke lënë rolet natyrore, deri sa disa prej tyre filluan të urrejnë bashkëshortët e tyre dhe e konsiderojnë martesën një kufizim dhe amësinë një barrë.
Si pasojë, një brez fëmijësh mbeti i braktisur dhe i humbur, dhe shihet se fëmijët e grave punëtore janë më të shqetësuar dhe të privuar nga kujdesi dhe mbështetja, madje janë më të ekspozuar ndaj sëmundjeve dhe çrregullimeve shëndetësore.
A mund ta korrigjojmë këtë gjendje?
Qëllimi i këtij diagnostikimi nuk është vetëdëmtimi apo përçmimi i gruas, por vendosja e një orientimi moral që ndihmon në dallimin midis të drejtës dhe të gabuarës, të bukurës dhe të shëmtuarës, të dobishmes dhe të dëmshmes. Mund të nxirren katër hapa praktikë për përmirësim:
1 – Vëmendja ndaj vlerave, rivendosja e prioriteteve dhe ndërgjegjësimi për efektet e detajeve të vogla në rrugën e madhe.
2 – Rikthimi i kuptimit të turpit dhe mbulesës si vlera pozitive për ruajtjen e dinjitetit dhe mbrojtjen e shoqërisë.
3 – Menaxhimi i konsumit, thyerja e zinxhirit të krahasimeve dixhitale që krijojnë mjerim dhe shterrojnë burimet.
4 – Disiplina sipas rregullave të sheriatit në marrëdhëniet burrë-grua, brenda hapësirës reale dhe virtuale, dhe përdorimi i përgjegjshëm i platformave për të shmangur ekspozimin e vetes dhe situatat e dyshimta që nxisin tundimin.
Gruaja myslimane, kur e kupton misionin e saj, kujdeset për mbikëqyrjen e Allahut dhe vepron sipas urdhrit të Tij, bëhet burim fuqie për shoqërinë dhe mbrojtje për veten dhe familjen e saj. Ndërsa ndjekja e reklamave që poshtërojnë shpalljen hyjnore dhe rrisin epshin ka si fund humbjen e kuptimit dhe qetësisë shpirtërore. Rikthimi në rrugën e drejtë është gjithmonë i mundur: përulësi e sinqertë, përpjekje personale, një ambient familjar mbështetës dhe një shoqëri që nderon virtytin dhe ndihmon në ruajtjen e tij.
Në përfundim
Shikohet se paralajmërimi i Profetit (a.s) për gratë është bërë realitet që shihet çdo ditë: zbukurim i tepruar dhe zhveshje, mosmirënjohje ndaj bashkëshortëve, rebelim ndaj rregullave të sheriatit, tolerancë ndaj marrëdhënieve të ndaluara, shpërdorim në argëtim, modë dhe konsum. Kështu, gruaja moderne – përveç atyre që i ka mëshiruar Zoti – i plotëson kushtet që e bëjnë të rrezikshme në përfundimin e saj shpirtëror.
Shumë gra e kanë lënë veten që të bëhen pjesë e tundimeve të djallit dhe ndjekin feminizmin dhe materializmin, duke u bërë skllevër të tyre; ato i japin kënaqësinë e tyre përpara kënaqësisë së Krijuesit. Nëse një grua nuk kupton rrezikun e kësaj rruge dhe nuk kthehet me pendim në rrugën e Allahut, ajo do të rrëshqasë vërtet dhe do të tërheqë me vete çdo person rreth saj drejt humnerave të shthurjes dhe prishjes.
Zgjidhja nuk është në dënim të zbrazët, por në ndërtimin e një ndërgjegjeje të fortë fetare, edukim të qëndrueshëm familjar, rikthim të figurave të mira si modele, dhe krijimin e politikave shoqërore që mbrojnë shijen e përgjithshme dhe lehtësojnë rrugën e dëlirësisë. Vetëm kështu mund të shpërndahen retë e fitnës dhe t’i hapet gruas myslimane një rrugë e sigurt drejt kënaqësisë së Allahut, dhe ruajtjes së vetes, familjes dhe shoqërisë.
Autor: Abdulali Ed Degugi
Përktheu: Elton Harxhi
By: ardhmëriaonline.com
