Pendimi – siç ka thënë imam Ibn Kajjimi (r.h) – është fillimi i çdo stacioni, mesatarja dhe fundi i tij; kështu që një njeri që ndjek rrugën e devotshmërisë nuk e lë atë kurrë, por qëndron në të deri në vdekje. Edhe kur arrin në një stacion tjetër, e merr me vete dhe qëndron atje. Pra, pendimi është fillimi dhe fundi i të qënurit rob ndaj Krijuesit.
Kushtet e pendimit janë: të lësh mëkatin, të pendohesh për të dhe të vendosësh të mos kthehesh më në të; dhe kur i ke hyrë në hak ndonjë njeriu, duhet të kthehen të drejtat tek ai.
Në realitetin tonë aktual, pendimi i kërkuar nga njerëzit nuk kufizohet vetëm në veprat individuale të mëkateve që lidhen me individin, por ka gabime dhe mangësi në rang umeti. Umeti kërkohet të pendohet për: mangësitë në zhvillimin e shkencës dhe teknologjisë, dobësitë në ndërtimin e ekonomisë së fortë që siguron fuqinë dhe nderin e kësaj feje, dobësitë në krijimin e jetës politike të drejtë që udhëheq vendimet vendimtare, dhe mangësitë në ndërtimin e forcës ushtarake që pengon armikun dhe mbron të drejtat.
Këto mëkate kolektive kërkojnë pendim kolektiv dhe reformim të plotë që riparon këtë hendek të madh islamik. Trupi i madh i këtij umeti ka humbur vlerën me këto mangësi; nëse ummeti do të vepronte me reformim të plotë në këto fusha jetike, do të shihnim rikthimin e pozitës së këtij umeti të Muhamedit (a.s).
Kurani e lidh pendimin me reformimin në shumë raste.
Në fushën e dijes dhe rrezikut të fshehjes së saj, Allahu thotë: “Përveç atyre që janë penduar, kanë bërë mirë dhe e kanë shpjeguar; ata, me të vërtetë, i pranoj pendimin dhe unë jam mëshiruesi dhe falësi.”
Në fushën e besimit, mohimit dhe udhëheqjes: “Përveç atyre që janë penduar pas kësaj dhe kanë bërë mirë; me të vërtetë, Allahu është falës, mëshirues.”[1]
Për hipokrizinë dhe hipokritët: “Përveç atyre që janë penduar, kanë bërë mirë, mbështeten tek Allahu dhe e praktikojnë sinqerisht fenë për Allahun; ata janë me besimtarët, dhe Allahu do t’u japë besimtarëve shpërblim të madh.”[2]
Në çështjen e ndalimit dhe lejimit në atë që nuk e ka shpallur Allahu: “Pastaj, Zoti yt për ata që vepruan keq nga padija, e pastaj u penduan dhe bënë mirë, me të vërtetë Zoti yt, pas kësaj, është falës dhe mëshirues.”[3]
Për shpifjen ndaj grave të ndershme: “Përveç atyre që janë penduar pas kësaj dhe kanë bërë mirë; me të vërtetë Allahu është falës dhe mëshirues.”[4]
Po, pendimi duhet të plotësohet me reformim, sepse mëkati është shkatërrim dhe pendimi nuk përfundon pa reformim. Nëse kjo kërkohet për çështje të veçanta, aq më shumë duhet në çështje të mëdha dhe vendimtare.
Ne duhet të pendohemi dhe të reformohemi për dobësinë tonë ushtarake dhe mangësitë në mbrojtjen e të drejtave, për padrejtësinë politike dhe paaftësinë për të marrë vendime të denja për pozitën e fesë dhe të umetit, për çrregullimin shoqëror dhe përçarjen tonë… dhe lista e reformave të kërkuara nga umeti, individët, grupet, shtetet dhe qeveritë është shumë e gjatë.
O Allah, rregullo fenë tonë që është mbrojtja e çështjeve tona, rregullo jetën tonë ku është përditshmëria jonë, dhe rregullo Ahiretin tonë ku është kthimi ynë. O Allah, jep na urtësi në çështje që të mbrohet e vërteta dhe të shpërbëhet e gabuara, të urdhërohet e mira dhe të ndalohet e keqja, të ndihmohen të mirët dhe të lihen të këqijtë. Zoti ynë, na jep të mirën në këtë botë dhe në Ahiret, dhe na ruaj nga dënimi i zjarrit. O Allah, Ti je falës i madh, i cili i do faljen, prandaj falna neve…
By: ardhmëriaonline.com
[1] – Sure Ali Imran: 89.
[2] – Sure Nisa: 146.
[3] – Sure Nahl: 119.
[4] – Sure Nur: 5.
