Që kur mu dha dija e drita
Qartë e drejt për të pare
Kujt t’i falenderohem e dita
Ja nisa si për herë të pare
Me llogari zero çbekim vërtet
Mirënjohje Atij që mi dha po vet’
Po Ai veç mi shtonte oh sa Bujar
A do mundem t’i përmbahem vallë?!
Sa herë falenderoja Ai mi shtonte
Bekimet shpesh më lanë mbrané’
Prej nga nisa egoja çdo herë lëshonte
S’po rri gjithherë n’krye t’i bëj ballë..
Çka me ba veç me luftu e me shpresu
N’kto beteja kjo luftë s’ka me maru
Ndoshta kur të dalim krejt nga kjo botë
Kem’ me shly e me dalë të bardhë si bor’
Autor: Ibrahim Xhepmetaj
By: ardhmëriaonline.com
