Allahu e bëri haxhin një ligj për njerëzit, si detyrim dhe nderim që nga koha e Ibrahimit (a.s), duke e bërë atë një udhëtim shpirtëror ku shpirti e udhëheq trupin drejt pastrimit të jashtëm dhe të brendshëm.
Profeti i fundit, pasardhësi i babait të profetëve, Muhamedi (a.s), i rilidhi njerëzit me fenë e Ibrahimit (a.s), duke ringjallur atë që ishte zhdukur dhe duke plotësuar atë që kishte munguar. Dhe megjithëse kujdestarët e Shtëpisë së Shenjtë kishin ruajtur disa prej mësimeve të Ibrahimit (a.s), periudha e injorancës (xhahilijetit) kishte sjellë shumë devijime.
Adhurimi i haxhit është një adhurim i lidhur me kohën dhe vendin; duhet të plotësohen të dy kushtet e tij, në mënyrë që ta adhurojmë Allahun ashtu siç ka urdhëruar, jo siç dëshirojmë apo zgjedhim ne. Allahu të fton në një “kamp hyjnor” në një kohë të caktuar, me veshje të veçantë dhe me rregulla të përcaktuara, duke të ndaluar nga dëshirat personale, që të na nxjerrë nga zgjedhjet tona drejt ligjit dhe zgjedhjes së Tij për ne.
Thirrja e haxhit në Kuran ka ardhur me fjalën “njerëzit”, jo “besimtarët”, ndryshe nga adhurimet e tjera: “Dhe për Allahun është detyrë mbi njerëzit haxhi i Shtëpisë”. E kam menduar shpesh këtë domethënie, derisa Allahu më hapi zemrën një mëngjes të xhumasë: se përdorimi i fjalës “njerëzit” e përfshin thirrjen për mbarë njerëzimin drejt fesë së Ibrahimit (a.s), që ta njohin fenë e Allahut; dhe nga ana tjetër, tregon daljen nga natyra jote njerëzore e rënduar, drejt mikpritjes së Allahut që të lartëson shpirtërisht.
Allahu i pret haxhilerët në Shtëpinë e Tij, me tavafin e ardhjes si një pritje adhurimi, pastaj i nxjerr nga shenjtëria e Tij drejt jashtë kufijve të Harem-it, në Arafat, ku Ai i fal ata, dhe më pas i kthen përsëri në Shtëpinë e Shenjtë në ditën më të madhe të haxhit; dhe e gjithë kjo përmban shenja që fjalët nuk mjaftojnë për t’i shpjeguar.
Në hedhjen e gurëve (xhemrat) ka shenja të luftimit të vetvetes dhe pastrimit nga papastërtitë e saj; haxhiu hedh gurët sikur po hedh prirjet e ulëta të shpirtit, jo vetë njerëzoren e tij në thelb, një ngritje nga robëria e epshit drejt pastërtisë së shpirtit.
Allahu e ka bërë haxhin në muaj të caktuar, jo në një muaj të vetëm të përcaktuar, që të jetë një sezon i përbashkët dhe një kongres shpirtëror botëror, ku njerëzit të shohin dobitë e tyre dhe ta përmendin emrin e Allahut.
Allahu ka ligjëruar therjen e kurbanëve në haxh dhe ushqimin e të varfërve, që të na mësojë se feja e vërtetë është një fe kolektive dhe e dobishme, përfitimi i së cilës shkon përtej individit drejt shoqërisë; jo thjesht një përvojë individuale e ngushtë, por një devotshmëri solidariteti dhe ndihme të ndërsjellë.
Haxhi është një shkollë morale për edukimin e sjelljes dhe korrigjimin e devijimeve: “Nuk ka marrëdhënie intime, as mëkate, as debat gjatë haxhit”. (Fusuk do të thotë dalja nga bindja, jo “shkëputje totale nga besimi” në këtë kuptim të përgjithshëm).
Allahu nuk e ka bërë vizitën te i Dërguari (a.s) pjesë të haxhit apo umres, që të mos i detyrojë njerëzit për këtë; kush shkon tek ai, shkon nga dashuria, dhe në dashuri nuk ka detyrim.
Allahu na shkruajtë ne dhe juve në shpërblimin e haxhilerëve të Shtëpisë së Allahut, dhe na bëftë me ta: sa herë që ata zbresin në një vend, kalojnë një luginë apo ngjiten në një lartësi, të jemi me ta në shpërblim dhe lutje.
Autor: Hamza Hasani
Përktheu: Elton Harxhi
By: ardhmëriaonline.com
