Nga çështjet më të rëndësishme me të cilat duhet të angazhohen reformatorët në këtë kohë është vazhdimi i punës edukative dhe përmirësuese, e mbështetur në sinqeritet dhe përkushtim në kryerjen e së mirës. Përparësia më e madhe duhet t’u jepet fëmijëve, të rinjve dhe rinisë në përgjithësi, duke pasur parasysh natyrën e mjedisit shoqëror dhe mediatik brenda të cilit ata veprojnë dhe formohen.
Përpjekja për të bindur masën e gjerë të njerëzve, ose për të ndryshuar perceptimet që janë rrënjosur në mendjet e tyre pas vitesh ndikimi intensiv mediatik, nuk është një detyrë e lehtë. Ajo është një proces i gjatë dhe i ndërlikuar, në të cilin ndërthuren faktorë psikologjikë, shoqërorë dhe kulturorë. Po ashtu, përpjekja për të ndjekur çdo thashethem apo për të korrigjuar çdo informacion të pasaktë në hapësirën publike mund të konsumojë shumë energji dhe kohë, pa sjellë domosdoshmërisht një rezultat në përpjesëtim me përpjekjen e bërë.
Rrethanat që po përjetojnë sot vendet tona lidhen me kontekste dhe orientime më të gjera ndërkombëtare. Në të vërtetë, ne po jetojmë në atë që mund të quhet ‘epoka e mediokritetit’ (ose ‘epoka e banalitetit’), ku vlerat sipërfaqësore dhe përmbajtjet e cekëta shpesh zënë vendin e ideve të thella dhe të mendimit serioz.”
Në këtë epokë, sistemi i vlerave po përjeton një lloj çrregullimi dhe paqëndrueshmërie, ndërsa kriteret e pranisë dhe ndikimit në hapësirën publike po riformësohen. Në mjedise të tilla, fama nuk lidhet gjithmonë me kompetencën, dijen apo thellësinë e mendimit; shpesh përparësi marrin faktorë të tjerë, si sensacionalizmi, aftësia për të tërhequr vëmendjen dhe shpejtësia e përhapjes.
Kështu, sa më shumë që një burrë apo një grua bie në nivelin e moralit, shfaq sjellje vulgare dhe dëshmon sipërfaqësi në mendim, aq më shumë fiton famë, ndjekës dhe prani në sferën publike. Në shumë raste, vlera e vërtetë zëvendësohet nga dukja, ndërsa përmbajtja serioze humbet përballë asaj që tërheq vëmendjen e çastit.”
Mediat dhe rrjetet sociale kontribuojnë në shkallë të ndryshme në nxjerrjen në pah dhe promovimin e disa modeleve që gënjejnë me bindje, mashtrojnë me vetëbesim dhe u mungon formimi i duhur shkencor apo thellësia intelektuale, ndërkohë që zëri i diskursit serioz dhe të përgjegjshëm zbehet gjithnjë e më shumë.
Shumë media nuk drejtohen vetëm nga kriteret e profesionalizmit dhe kompetencës, por edhe nga logjika e ‘kapitalit simbolik’, domethënë nga fama, ndikimi dhe aftësia për të tërhequr audiencë. Kjo shpesh çon në shtrembërimin e ndërgjegjes publike dhe në degradimin e shijes kulturore të lexuesit, ndjekësit apo shikuesit.”
Kjo gjendje çon shpesh në krijimin e konfuzionit në vetëdijen publike dhe e bën më të vështirë dallimin ndërmjet dijes së qëndrueshme e serioze dhe përmbajtjes sipërfaqësore. Në një klimë të tillë, edhe standardet e përzgjedhjes për poste dhe përgjegjësi të rëndësishme mund të ndikohen negativisht, duke mos u mbështetur gjithmonë te kompetenca, integriteti dhe besueshmëria, por edhe te konsiderata të tjera. Kjo krijon sfida shtesë për proceset e reformimit shoqëror dhe institucional, pasi pengon vendosjen e meritokracisë dhe forcimin e institucioneve mbi bazën e vlerave dhe aftësive reale.
Ky realitet nuk do të thotë se duhet t’i dorëzohemi atij apo ta pranojmë si diçka normale. Përkundrazi, ai nxjerr në pah nevojën për një punë reformuese afatgjatë dhe të qëndrueshme, e cila përqendrohet në ndërtimin e njeriut, forcimin e vlerave dhe formimin e një vetëdijeje kritike të aftë për të dalluar të vërtetën nga e pavërteta dhe thelbësoren nga sipërfaqësorja.
Po ashtu, ruajtja e virtytit në mjedise të tilla merr një rëndësi edhe më të madhe, sepse kërkon durim, qëndrueshmëri dhe vendosmëri përballë presioneve të shumta. Një nga rrugët më të rëndësishme për ta arritur këtë është përqendrimi i përpjekjeve te brezi i ri, duke i edukuar të rinjtë brenda një sistemi të qartë vlerash dhe duke forcuar lidhjen e tyre me burimet autentike të dijes. Kjo ndihmon në formimin e një vetëdijeje të ekuilibruar, që bashkon besnikërinë ndaj trashëgimisë së vet me kuptimin e kërkesave të kohës dhe të realitetit bashkëkohor.
Përforcon te vetja bindjen ndaj parimeve të pandryshueshme të Islamit, moralit dhe vlerave të tij, dhe i bashkon të rinjtë nën flamurin e Kuranit, flamurin e së vërtetës, të mirës dhe të bukurës.
Ky ‘mediokritet’ sado dominues dhe i përhapur të duket në një periudhë të caktuar ai mbetet me ndikim të kufizuar në planin afatgjatë. Ndërsa vlerat e qëndrueshme, morali i fortë dhe dija e dobishme kanë jetëgjatësi më të madhe dhe lënë gjurmë më të thella në shoqëri.
Allahu i Madhëruar thotë: “Mbeturinat hidhen, ndërsa ajo që u shërben njerëzve mbetet në tokë. Kështu, Allahu i shpjegon shembujt.”
Ky është një kujtim se dukuritë e zhurmshme, por të zbrazëta nga përmbajtja, mund të tërheqin vëmendjen për një kohë, por nuk kanë qëndrueshmëri. Ajo që mbetet dhe jep fryte është e vërteta, dija e dobishme dhe puna e sinqertë në shërbim të njerëzve.
Autor: Unejs Mebruk
By: ardhmëriaonline.com
