Filozofi i famshëm francez Volter u drejtohet klerikëve të kishës duke thënë: “Profeti ka kryer rolin më të madh që mund të kryejë një njeri mbi tokë. Më së paku që mund të thuhet për Muhamedin është se ai erdhi me një libër dhe luftoi për të; ndërsa Islami nuk ka ndryshuar kurrë, kurse ju dhe klerikët tuaj e keni ndryshuar fenë tuaj njëzet herë.”
Të flasësh plotësisht për të Dërguarin e Allahut (a.s) është një detyrë e vështirë, sepse qëndrimet madhështore dhe ngjarjet e mëdha në jetën e tij janë të shumta dhe është e vështirë — madje e pamundur — të përmblidhen të gjitha. Çdo çast i jetës së tij mbart thesare të mirësisë dhe të përsosmërisë. Megjithatë, ne do të përpiqemi të afrohemi sa më shumë, me lejen e Allahut.
Muhamedi, i Dërguari i Allahut (a.s)
Para se të flasim për mëshirën në jetën e tij (a.s), duhet të flasim për vetë personalitetin e tij.
Jam i bindur se nuk ka pasur në histori, që nga zbritja e Ademit (a.s) në tokë e deri në kohën tonë — madje deri në Ditën e Kiametit — njeri që ka marrë dashuri, vlerësim, madhërim dhe respekt siç i ka marrë hazreti Muhamedi (a.s).
Studimi i jetës së Profetit
Studimi i jetës së Profetit të mëshirës, hazreti Muhamed (a.s), është një çështje e domosdoshme për të mirën dhe përmirësimin e tokës.
Jeta e tij ishte shembull për t’u ndjekur në çdo gjë. Ishte model për individin dhe për shoqërinë, model për komunitete të vogla dhe të mëdha, dhe një shembull i qartë për ndërtimin e kombeve.
Ndryshimi që solli në botë Profeti i mëshirës, hazreti Muhamed (a.s), ishte i jashtëzakonshëm. Pa dyshim, studimi i përvojës së tij nuk është vetëm diçka e pëlqyeshme apo e dashur, por është detyrë për çdo mysliman që dëshiron shpëtimin në këtë botë dhe në botën tjetër, dhe që dëshiron për umetin e tij nder, dinjitet, udhëheqje dhe përparësi. Madje është i domosdoshëm edhe për jomyslimanët që jetojnë në çdo pjesë të botës. Sa shumë mirësi do t’u humbte njerëzve të tokës nëse nuk do të studionin jetën e tij! Sa shumë thesare të dijes do të humbisnin nëse njerëzit do të neglizhonin meditimin mbi jetën e tij!
Fjalët, veprat dhe miratimet e Profetit të mëshirës (a.s) janë një trashëgimi e madhe për çdo kërkues të së vërtetës dhe për çdo studiues që kërkon mirësi dhe përmirësim.
Profeti i mëshirës (a.s) u dërgua te një popull i përçarë dhe i shpërndarë, ku ishte përhapur padrejtësia, ku ishin të shumta format e së pavërtetës, ku mëkatet dhe të këqijat ishin shtuar dhe ku kishin marrë pushtet mendjemëdhenjtë dhe tiranët. Ai filloi me një durim të jashtëzakonshëm të ndryshojë gjendjen dhe të korrigjojë rrugën.
Profeti i mëshirës nuk la asnjë të mirë pa e urdhëruar dhe asnjë të keqe pa e ndaluar. Rruga e tij nuk ishte e lehtë, por ishte e mbushur me vështirësi dhe gjemba. Shumë njerëz e kundërshtuan dhe e luftuan; madje edhe fisi i tij dhe të afërmit e tij u ngritën kundër tij. Megjithatë, vendosmëria e tij nuk u dobësua dhe vullneti i tij nuk u shua.
Profeti i mëshirës e ndërtoi umetin e tij mbi baza të forta, me hapa të qëndrueshëm dhe me një metodë të qartë, të cilën çdo njeri i sinqertë që dëshiron ngritjen e umetit mund ta ndjekë dhe ta marrë si shembull. I Dërguari i Allahut (a.s) ka thënë: “Ju kam lënë mbi një rrugë të qartë; nata e saj është si dita e saj. Pas meje nuk devijon prej saj veçse ai që është i shkatërruar.”[1]
Morali i Profetit të mëshirës
Profeti i mëshirës kishte një personalitet vërtet mahnitës. Ai e ruajti këtë madhështi nga lindja deri në vdekje. Kjo është një gjë e jashtëzakonshme dhe nuk mund të shpjegohet ndryshe veçse me faktin se ai ishte i dërguar nga Zoti i botëve, i mbrojtur nga mëkatet dhe gabimet; shejtani nuk kishte ndikim mbi të as nga afër dhe as nga larg. Mjafton të meditojmë mbi jetën e tij.
Ai nuk ishte vetëm i dërguar, por edhe sundimtar, komandant dhe udhëheqës. Megjithatë, pavarësisht këtij pozicioni të lartë, ai jetonte me shokët dhe ndjekësit e tij si njëri prej tyre. Nuk u dallua prej tyre në ushqim, pije, banesë apo pasuri. Ai e përjetoi me ta çdo vuajtje: u urit me ta — madje më shumë — u lodh me ta — madje më shumë. U rrethua me ta, emigroi me ta dhe luftoi me ta; madje ishte më afër armikut se të gjithë.
Ai kurrë nuk iku nga beteja në jetën e tij, as në Uhud, as në Hunejn dhe as në ndonjë tjetër. Sa më shumë dëm i bëhej, aq më shumë durim tregonte; dhe sa më shumë padituri shfaqnin njerëzit, aq më shumë butësi tregonte. Ai kurrë nuk u zemërua për veten e tij dhe nuk u hakmor për veten e tij; vetëm kur shkelej shenjtëria e Allahut, atëherë vepronte për hir të Allahut.
Ai ishte bujar jashtëzakonisht shumë dhe kurrë nuk e ktheu mbrapsht një kërkues. Pasuria e kësaj bote i erdhi me bollëk, por ai e shpenzoi të gjithën në rrugën e Allahut dhe nuk u njoh kurrë që të veçonte diçka për veten e tij mbi shokët dhe ndjekësit.
Ai ishte shumë i afërt me popullin e tij dhe nuk u izolua kurrë prej tyre. Ulej me të varfrit, mëshironte nevojtarët dhe edhe një shërbëtore mund ta merrte për dore në rrugët e Medinës ku të donte. Vizitonte të sëmurët, merrte pjesë në xhenaze, mbante hutbet e xhumasë, jepte mësime, vizitonte shokët në shtëpitë e tyre dhe ata e vizitonin atë në shtëpinë e tij. Në të gjitha këto ai ishte gjithmonë buzëqeshës dhe me fytyrë të gëzuar.
Ai ishte plotësisht i mëshirshëm me umetin e tij. Kur zgjidhte mes dy gjërave, zgjidhte më të lehtën përderisa nuk ishte mëkat; nëse ishte mëkat, ishte njeriu më larg prej saj. Falte shumë, edhe ata që e kishin padrejtësuar rëndë. Mbante lidhjet farefisnore edhe me ata që i kishin ndërprerë ato.
Madhështia e Profetit të mëshirës (a.s) nuk ishte vetëm në marrëdhëniet e tij me njerëzit apo në moralin e tij fisnik. Ai ishte gjithashtu një politikan i aftë, një udhëheqës i mençur dhe një orator i shkëlqyer. Asgjë e vogël apo e madhe nuk i shpëtonte vëmendjes së tij. Nga goja e tij rridhte urtësi. Atij iu dha aftësia e fjalëve të shkurtra me kuptime të mëdha; ai fliste pak, por dijetarët dhe të mençurit kalonin vite dhe shekuj duke nxjerrë kuptime të mëdha nga fjalët e tij.
Ai debatonte në mënyrën më të mirë dhe negocionte pa bërë padrejtësi, pa rrëshqitur dhe pa u zemëruar. Ai kërkonte ndihmën e shokëve dhe këshillohej me ta, edhe pse mendja e tij ishte më e pjekur dhe pozita e tij më e lartë se e tyre. Nuk e përçmonte asnjë mendim dhe nuk e nënçmonte askënd. Urtësia ishte gjëja e tij e humbur; kudo që e gjente, e merrte për sa kohë ishte brenda kufijve të Sheriatit.
Madhështia e tij e vërtetë ishte se ai i kishte të gjitha këto cilësi në çdo situatë të jetës së tij. I pamë këto cilësi në Mekë dhe në Medinë; në paqe dhe në luftë; kur ishte i përndjekur dhe i shtypur, dhe kur ishte sundimtar me pushtet. I pamë kur merrej me shokët më të dashur dhe kur merrej me armiqtë më të ashpër.
E gjithë jeta e tij (a.s) ishte në këtë formë të pastër dhe të bukur, derisa u mahnitën nga ai edhe armiqtë para shokëve të tij. Madje e madhëruan dhe e respektuan edhe ata që vetëm kishin dëgjuar për të dhe nuk e kishin parë kurrë, madje edhe ata që nuk jetuan në kohën e tij, përfshirë shumë jomyslimanë.
Poeti i njohur francez Lamartine thotë: “Kush guxon, nga pikëpamja njerëzore, ta krahasojë ndonjë figurë historike me Muhamedin? Kush është ai njeri që ka dalë më i madh se ai, nëse i shikojmë të gjitha kriteret me të cilat matet madhështia njerëzore? Ngjarja më e madhe në jetën time është se e studiova jetën e të Dërguarit Muhamed në mënyrë të plotë dhe kuptova madhështinë dhe përjetësinë që përmban ajo.”
Ndërsa poeti i famshëm gjerman Gëte thotë: “Kërkova në histori për një shembull ideal për këtë njeri dhe e gjeta te profeti arab, Muhamedi.”
Autor: Ragib Serxhani
Përktheu: Elton Harxhi
By: ardhmëriaonline.com
[1] – Ibn Maxheh, Nesai, Ahmeti dhe Hakimi. Hadithi është Sahih.
