Nëna e besimtarëve, Hafsa bintu Omer (r.a); agjëruesja e devotshme, ajo që falej shumë dhe besnikja e fletëve të Kuranit

Facebook
Twitter
LinkedIn
Pinterest
Pocket
WhatsApp

Ajo është nëna e besimtarëve, Hafsa bintu Omer ibn el-Hattabit ibn Nufejl el-Adevijje el-Kurejshijje, e bija e Prijësit të besimtarëve, Ebu Hafsa Omer ibn el-Hattabit. Nëna e saj ishte Zejneb bintu Medh’un, motra e dy sahabëve, Othman ibn Medh’unit dhe Kudame ibn Medh’unit. Imam Dhehebiu e përshkroi atë me shprehjen: “mburoja e lartë”, duke shprehur kështu dëlirësinë e saj dhe pozitën e lartë që gëzonte në familjen e Profetit (a.s).

Hafsa (r.a) lindi në Mekë rreth pesë vjet para fillimit të misionit profetik, në vitin kur kurejshët rindërtuan Qaben. Është transmetuar nga Omeri ibn el-Hattabi (r.a) se Hafsa kishte lindur “kur kurejshët po ndërtonin Shtëpinë”. Sipas kësaj, ajo ishte rreth njëzet vjeç kur u martua me Profetin (a.s)

Martesa e saj me Hunejs ibn Hudhafe dhe shpërngulja e saj në Medinë

Hafsa (r.a) u martua fillimisht me sahabiun e nderuar Hunejs ibn Hudhafe es-Sehmi (r.h), i cili ishte ndër të parët që përqafoi Islamin. Ai emigroi në Abisini, më pas u kthye në Mekë dhe më pas emigroi së bashku me bashkëshorten e tij, Hafsan, në Medinë. Ai ishte ndër shokët e të Dërguarit të Allahut (a.s) që morën pjesë në betejën e Bedrit.

Transmetimet ndryshojnë lidhur me shkakun e vdekjes së tij. Sipas njërit mendim, ai vdiq në Medinë si pasojë e plagëve që kishte marrë në betejën e Uhudit, ndërsa sipas një mendimi tjetër, ai vdiq pas Bedrit. Ajo për të cilën pajtohen transmetimet është se ai vdiq herët në Medinë dhe, si rrjedhojë, Hafsa (r.a) mbeti e ve në një moshë ende të re.

Historia e martesës së saj me të Dërguarin e Allahut (a.s)

Kur Hafsa mbeti e ve, pra mbeti pa bashkëshort, i ati i saj, Omeri ibn el-Hattabi (r.a), u kujdes që t’i gjente asaj një bashkëshort të devotshëm. Ai ia propozoi martesën e saj Othman ibn Affanit (r.a), bashkëshortja e të cilit, Rukajja, e bija e të Dërguarit të Allahut (a.s), kishte ndërruar jetë. Othmani i tha Omerit: “Do ta shqyrtoj çështjen time”. Pastaj kaluan disa net dhe, kur e takoi, i tha: “Më është dukur se nuk do të martohem tani për tani”.

Më pas, Omeri ia propozoi të bijën Ebu Bekër es-Siddikut (r.a), duke i thënë: “Nëse dëshiron, ta jap për grua Hafsan, bijën e Omerit”. Ebu Bekri heshti dhe nuk iu përgjigj me asgjë. Omeri u mërzit më shumë me Ebu Bekrin sesa me Othmanin, për shkak të afërsisë dhe dashurisë që kishte mes tyre dhe sepse Othmani i ishte përgjigjur dhe i kishte kërkuar ndjesë, ndërsa Ebu Bekri kishte heshtur dhe nuk i kishte shpjeguar arsyen e heshtjes së tij.

Më pas, i Dërguari i Allahut (a.s) kërkoi dorën e Hafsas dhe Omeri e martoi atë me të. Pas përfundimit të martesës, Ebu Bekri e takoi Omerin dhe i tha: “Ndoshta je zemëruar me mua kur ma propozove Hafsan dhe unë nuk të dhashë asnjë përgjigje?”

Omeri tha: “Po.”

Ebu Bekri tha: “Ajo që më pengoi të të përgjigjesha lidhur me propozimin që më bëre ishte vetëm se kisha mësuar që i Dërguari i Allahut (a.s) e kishte përmendur atë [për martesë], dhe nuk mund ta bëja publik një sekret të të Dërguarit të Allahut (a.s). Po të mos e kishte marrë ajo prej tij [për martesë], do ta kisha pranuar”[1]

Qëndrimi i Ebu Bekrit (r.a) tregon qartë shkallën e besnikërisë së tij dhe kujdesin e tij për të ruajtur sekretin e të Dërguarit të Allahut (a.s). Ai nuk e zbuloi sekretin as para Omerit, ndonëse e dinte se çfarë kishte shkaktuar kjo në zemrën e tij. Kjo histori tregon gjithashtu se është e lejueshme që babai ose kujdestari t’ua propozojë për martesë vajzën e tij ose personin që është nën kujdestarinë e tij njerëzve të mirë dhe të devotshëm. Për këtë arsye, Imam Buhariu e ka përfshirë këtë hadith në kapitullin: “Kapitulli për propozimin që një person t’ua bëjë vajzën ose motrën e tij njerëzve të mirë”.

Në disa transmetime të literaturës së siras thuhet se Profeti (a.s) i tha Omerit, për ta ngushëlluar: “Hafsan do ta martojë dikush më i mirë se Othmani, ndërsa Othmani do të martohet me dikë më të mirë se Hafsa.” Më pas, Profeti (a.s) u martua me Hafsan, ndërsa Othman ibn Affani e martoi vajzën e tij, Ummu Kulthumin (r.a), pas vdekjes së motrës së saj, Rukajjas. Këtë transmetim e kanë përmendur autorët e literaturës së siras, ndërsa historia e propozimit të Hafsas për Othmanin dhe Ebu Bekrin dhe më pas e martesës së Profetit (a.s) me të është e vërtetuar në Sahihun e Buhariut.

Profeti (a.s) u martua me Hafsan pasi përfundoi periudha e saj e pritjes ligjore pas vdekjes së Hunejsit, në vitin e tretë të Hixhretit. Sipas një mendimi, ai e filloi bashkëjetesën bashkëshortore me të në muajin Shaban të vitit të tretë. Në këtë mënyrë, ajo fitoi nderin e lidhjes me Familjen Profetike dhe u bë njëra prej Nënave të besimtarëve, për të cilat Allahu i Lartësuar ka thënë: “Profeti është më i merituar për besimtarët sesa ata për veten e tyre, ndërsa gratë e tij janë nënat e tyre.”[2]

Hafsa (r.a) në shtëpinë profetike

Hafsa (r.a) jetoi në shtëpinë profetike, ku mori nga i Dërguari i Allahut (a.s) dije dhe udhëzim, si dhe dëshmoi nga afër aspekte të ndryshme të jetës dhe adhurimit të tij brenda shtëpisë. Ajo ishte një grua e mençur dhe me karakter të fortë, e njohur për adhurimin, agjërimin dhe faljen e namazit gjatë natës. Gjithashtu, ajo njihej për aftësinë në lexim dhe shkrim, në një kohë kur shkrim-leximi nuk ishte i përhapur ndër gratë.

Mes saj dhe Profetit (a.s) ndodhën disa situata të natyrshme që mund të ndodhin ndërmjet bashkëshortëve, ashtu siç ndodhi edhe njëfarë xhelozie mes saj dhe disa prej Nënave të besimtarëve. Kjo ishte një dukuri njerëzore që nuk ua cenonte pozitën e tyre të lartë si Nëna të besimtarëve dhe bashkëshorte të Profetit (a.s).

Hafsa dhe Aishja (r.a) ishin dy gratë për të cilat bëhet fjalë në ajetin e Allahut të Lartësuar: “Nëse ju të dyja pendoheni tek Allahu, me të vërtetë zemrat tuaja janë prirur [nga ajo që duhet]. Por, nëse bashkoheni kundër tij, atëherë Allahu është Mbrojtësi i tij, si edhe Xhibrili dhe besimtarët e mirë. Përveç kësaj, edhe engjëjt janë përkrahës të tij.”[3]

Abdulla ibn Abasi e pyeti Omer ibn el-Hattabin (r.a) për dy gratë që Allahu i kishte përmendur në këtë ajet. Omeri u përgjigj: “Ato janë Hafsa dhe Aishja”[4]

Në Sahihun e Buhariut përcillet se Aishja dhe Hafsa (r.a) ranë dakord t’i thoshin Profetit (a.s), pasi ai kishte pirë mjaltë tek Zejneb bintu Xhahshin: “Po ndiej prej teje erë magafiri”. Pas kësaj, Allahu i Lartësuar shpalli fillimin e suresTahrim[5]

Ky qortim kuranor nuk nënkupton aspak cenim të pozitës së tyre; përkundrazi, ai zbulon kujdesin e shpalljes për edukimin e familjes profetike dhe korrigjimin e asaj që mund të ndodhte brenda saj, në mënyrë që kjo familje të mbetej shembull për besimtarët. Ato e pranuan udhëzimin e Kuranit për t’u penduar dhe për t’iu kthyer asaj që Allahu dhe i Dërguari i Tij e duan.

Divorci i saj dhe kthimi i saj nga Profeti (a.s)

Është vërtetuar se i Dërguari i Allahut (a.s) e divorcoi Hafsan me një divorc të vetëm, pastaj e riktheu në martesë. Omeri ibn el-Hattabi (r.a) ka transmetuar: “I Dërguari i Allahut (a.s) e divorcoi Hafsan, pastaj e riktheu”[6] Edhe Nesaiu e ka transmetuar këtë ngjarje nga Abdulla ibn Omeri, ndërsa një numër muhaddithësh e kanë konsideruar të saktë në thelb këtë hadith.

Është transmetuar nga Ukbe ibn Amir el-Xhuhenij (ra.) se, kur Profeti (a.s) e divorcoi Hafsan, lajmi i arriti Omer ibn el-Hattabit. Ai hodhi dheun mbi kokë dhe tha: “Ç’vlerë do t’i japë Allahu Omerit dhe vajzës së tij?” Të nesërmen, Xhibrili (a.s) erdhi dhe i tha Profetit (a.s_: “Allahu të urdhëron ta rikthesh Hafsan, si mëshirë për Omerin”[7] Ky transmetim nuk ka të njëjtën forcë si burimi themelor që vërteton divorcin dhe rikthimin e saj; prandaj përmendet në kuadër të dëshmive dhe transmetimeve, pa pohuar me siguri vërtetësinë e të gjitha formulimeve të tij.

Gjithashtu është transmetuar përmes Ebu Imran el-Xhunit, nga Kajs ibn Zejd, se kur Profeti (a.s) e divorcoi Hafsan, tek ajo hynë dy dajallarët e saj, Kudame dhe Othmani, bijtë e Medh’unit. Ajo qau dhe tha: “Për Allahun, nuk më ka divorcuar sepse ishte ngopur [me mua]”, domethënë nuk e kishte divorcuar nga mospëlqimi ndaj saj ose ngaqë nuk kishte më nevojë për të. Më pas erdhi Profeti (a.s) dhe tha: “Xhibrili më tha: Riktheje Hafsan, sepse ajo është agjëruese e devotshme dhe falëse e madhe e namazit të natës; dhe ajo është bashkëshortja jote në Xhenet”[8]  Në zinxhirin e transmetimit të këtij rrëfimi gjendet Kajs ibn Zejdi, i cili ishte tabiin dhe për të cilin dijetarët e hershëm nuk kanë dhënë një vlerësim të konsiderueshëm që ta cilësonte të besueshëm. Megjithatë, kuptimi i këtij transmetimi është përcjellë edhe përmes rrugëve të tjera nga Enes ibn Maliku, Ammar ibn Jasiri dhe të tjerë, ndonëse edhe në zinxhirët e tyre të transmetimit ka diskutime. Disa muhaddithë e kanë forcuar transmetimin nëpërmjet tërësisë së rrugëve të tij. Për këtë arsye, ai mund të përdoret si dëshmi në lidhje me virtytet e Hafsas, duke theksuar se transmetimi themelor për divorcin dhe rikthimin e saj ka një zinxhir më të fortë sesa shtesa që e përshkruan atë si “agjëruese të devotshme dhe falëse të madhe të namazit të natës”.

Adhurimi dhe virtytet e saj

Hafsa (r.a) u bë e njohur për agjërimin e shpeshtë dhe faljen e shumtë të namazit të natës, aq sa u bë e njohur me epitetin “agjëruesja e devotshme, falësja e shumtë”. Këtu nuk nënkuptohet thjesht kryerja e shumtë e adhurimeve vullnetare, por ky përshkrim tregon një jetë të besimit të ndërtuar mbi përpjekjen e vazhdueshme për të mposhtur prirjet e vetes, lidhjen me Allahun dhe përkushtimin ndaj adhurimit edhe pas kalimit të Profetit (a.s) te Zoti i tij.

Ajo u rrit nën kujdesin e të atit, Omer ibn el-Hattabit, dhe më pas jetoi në shtëpinë e të Dërguarit të Allahut (a.s). Kështu, tek ajo u bashkuan nderi i rritjes në shtëpinë e Farukut, nderi i të qenit bashkëshorte e Profetit, nderi i dijes dhe transmetimit, si dhe nderi i ruajtjes së fletëve në të cilat ishte mbledhur Kurani i Shenjtë.

Dija e saj dhe transmetimi i haditheve

Hafsa (r.a) transmetoi nga i Dërguari i Allahut (a.s) një numër hadithesh që lidhen me adhurimin dhe udhëzimin e tij brenda shtëpisë, veçanërisht lidhur me namazin, agjërimin dhe haxhin. Prej saj transmetuan një grup sahabësh dhe tabiinësh, ndër më të shquarit prej tyre ishte vëllai i saj, Abdulla ibn Omeri. Ajo ishte rreth gjashtë vjet më e madhe se ai. Ndër transmetuesit e saj ishin gjithashtu Harithe ibn Vehb el-Huzai, el-Mutalib ibn Ebi Vedaah, Abdullah ibn Safvan el-Xhumehi, Shutejr ibn Shekel el-Absi dhe të tjerë.

Shutejr ibn Shekel është Ebu Isa el-Absi el-Kufi, njëri prej tabiinëve të besueshëm, nga i cili ka transmetuar Muslimi dhe autorët e Suneneve. Ndërsa Shekeli është i ati i tij dhe ishte sahabi, nga fisi i Hudhejfe ibn el-Jemanit (r.a). Prandaj, forma e saktë është të thuhet “Shutejr ibn Shekel”, dhe jo “Shutejr dhe Shekel”.

Në Musnedin e Beki ibn Mahledit, numri i haditheve të transmetuara nga Hafsa arrin në gjashtëdhjetë. Buhariu dhe Muslimi kanë përfshirë së bashku katër hadithe nga transmetimet e saj, ndërsa Muslimi ka transmetuar i vetëm edhe gjashtë hadithe të tjera.

Ndër transmetimet e saj më të njohura është fjala e saj: “I Dërguari i Allahut (a.s), kur zbardhte agimi, nuk falte veçse dy rekate të shkurtra.”[9]

Ajo transmetoi gjithashtu hadithe lidhur me Sunetin e sabahut, agjërimin e Profetit (a.s), haxhin e tij, kafshët që lejohet t’i vrasë personi në ihram, si dhe hadithe lidhur me divorcin dhe sprovat.

Rëndësia e transmetimeve të Nënave të besimtarëve qëndron edhe në faktin se ato i përcollën umetit një pjesë të adhurimit të Profetit (a.s) brenda shtëpisë së tij dhe të rrethanave të jetës së tij private, për të cilat shumica e sahabëve nuk kishin mundësi të merrnin dijeni.

Ndër hadithet e saj të transmetuara si nga Buhariu, ashtu edhe nga Muslimi, janë ato që lidhen me dy rekatet e Sunetit të sabahut, kafshët që lejohet t’i vrasë personi në ihram, si dhe dispozitat e haxhit, të haxhit kiran dhe të haxhit temettu. Ndërsa hadithet që Muslimi i ka transmetuar i vetëm përfshijnë transmetime lidhur me namazin e udhëtarit, agjërimin, divorcin dhe sprovat.

Hafsa (r.a) dhe besnikëria ndaj fletëve të Kuranit

Lidhja e Hafsas (r.a) me fletët e Kuranit të Shenjtë konsiderohet ndër virtytet e saj më të mëdha dhe ndër veprat e saj më të rëndësishme në historinë e Islamit. Pas rënies dëshmor të një numri të madh recituesish të Kuranit në betejën e Jemames, Omeri ibn el-Hattabi (r.a) i propozoi Ebu Bekër es-Siddikut mbledhjen e Kuranit në fletë të shkruara, në mënyrë që ai të ruhej i mbledhur në një vend të vetëm. Ebu Bekri ngarkoi Zejd ibn Thabitin (r.a) me gjurmimin dhe mbledhjen e tekstit të Kuranit nga fletët e shkruara, degët e palmave dhe nga kujtesa e njerëzve, duke ndjekur një metodë të kujdesshme të verifikimit dhe dokumentimit.

Pas përfundimit të mbledhjes, këto fletë qëndruan tek Ebu Bekër es-Siddiku deri në vdekjen e tij. Më pas kaluan në zotërim të Omer ibn el-Hattabit dhe, pas vdekjes së Omerit, mbetën tek e bija e tij, Hafsa (r.a), për shkak të besnikërisë së saj, dijes së saj dhe aftësisë për t’i ruajtur e mbrojtur këto fletë.

Gjatë hilafetit të Othman ibn Affanit (r.a), ndërmjet banorëve të krahinave të ndryshme filluan të shfaqeshin mospajtime lidhur me mënyrat e leximit të Kuranit, veçanërisht pas zgjerimit të madh të territoreve islame. Hudhejfe ibn el-Jemani (r.a) e këshilloi Othmanin që ta trajtonte çështjen përpara se myslimanët të përfshiheshin në një mospajtim të madh.

Atëherë Othmani i dërgoi fjalë Hafsas (r.a), duke i thënë: “Na i dërgo fletët, që t’i kopjojmë në mus’hafe, pastaj do të t’i kthejmë.”

Hafsa ia dërgoi fletët Othmanit, i cili ngarkoi Zejd ibn Thabitin, Abdulla ibn ez-Zubejrin, Seid ibn el-Asin dhe Abdurrahman ibn el-Harith ibn Hishamin që t’i kopjonin ato në mus’hafe. Pasi përfundoi puna, Othmani ia ktheu Hafsas fletët origjinale dhe dërgoi në çdo krahinë një mus’haf prej atyre që kishin kopjuar.[10]

Kjo ngjarje tregon pozitën e lartë të Hafsas, si në aspektin e dijes, ashtu edhe në atë moral. Babai i saj, Omeri, ia besoi asaj fletët në të cilat ishte mbledhur Kurani, ndërsa më pas Othmani u mbështet tek ajo në projektin e unifikimit të mus’hafeve. Megjithatë, formulimi shkencërisht i saktë është se Hafsa ishte besnike në ruajtjen e fletëve të Kuranit që ishin mbledhur gjatë hilafetit të Ebu Bekrit dhe jo se ajo e kishte mbledhur Kuranin apo kishte hartuar një mus’haf të pavarur.

Qëndrimi i saj lidhur me dorëzimin e fletëve më pas

Është transmetuar se Mervan ibn el-Hakemi i kërkonte Hafsas t’ia dorëzonte ato fletë, por ajo refuzonte t’ia jepte, duke ruajtur amanetin që i ishte besuar. Pas vdekjes së saj, Mervani i kërkoi Abdulla ibn Omerit t’ia dërgonte fletët dhe ai ia dërgoi. Ky transmetim tregon shkallën e kujdesit të saj për ruajtjen dhe mbrojtjen e fletëve gjatë gjithë jetës së saj.

Edhe pse Hafsa nuk ishte ndër shkruesit që morën drejtpërdrejt pjesë në mbledhjen dhe kopjimin e tyre, ruajtja e këtyre fletëve prej saj bëri që emri i saj të lidhej me një etapë qendrore në historinë e ruajtjes dhe transmetimit të Kuranit: etapën e kalimit të fletëve të mbledhura gjatë kohës së Ebu Bekrit te mus’hafet që u kopjuan gjatë hilafetit të Othmanit dhe më pas u shpërndanë nëpër krahinat e ndryshme të botës islame.

Vdekja dhe varrimi i saj

Autorët e literaturës së siras kanë pasur mendime të ndryshme lidhur me vitin e vdekjes së Nënës së besimtarëve, Hafsas (r.a). Sipas një mendimi, ajo vdiq në vitin 41 hixhri, që ishte “Viti i Bashkimit”, në të cilin umeti u bashkua nën udhëheqjen e Muavije ibn Ebu Sufjanit. Sipas një mendimi tjetër, ajo vdiq në vitin 45 hixhri në Medinën e Ndritur, dhe ky është mendimi më i përhapur ndër një grup autorësh të veprave biografike.

Namazin e xhenazes për të e fali Mervan ibn el-Hakemi, i cili në atë kohë ishte guvernator i Medinës, dhe mori pjesë edhe në mbajtjen e vigut të saj bashkë me të tjerë. El-Vakidiu transmeton nga Ali ibn Muslimi, e ky nga i ati, se ka thënë: “E pashë Mervanin ndër ata që mbajtën vigun e Hafsas, ndërsa Ebu Hurejra e mbajti atë nga shtëpia e Mugires deri te varri i saj”

Ajo (r.a) u varros në varrezat e Bekisë, pranë Nënave të besimtarëve, pas një jete të mbushur me hixhret, durim, dije, adhurim, ruajtje të Sunetit të të Dërguarit të Allahut (a.s) dhe të fletëve të Librit të Allahut.

Kështu, në biografinë e Hafsa bintu Omerit (r.a) u bashkuan cilësi dhe virtyte të mëdha: ajo ishte e bija e Farukut, e veja e muhaxhirit dhe luftëtarit të Bedrit, Hunejs ibn Hudhafe, bashkëshortja e të Dërguarit të Allahut (a.s), Nëna e besimtarëve, transmetuese e hadithit, agjëruese e devotshme dhe falëse e shumtë e namazit të natës, si dhe besnike në ruajtjen e fletëve të Kuranit. Umeti e ka ruajtur emrin e saj në vargun e Nënave të besimtarëve, në përmbledhjet e Sunetit dhe në historinë e mbledhjes së Kuranit të Shenjtë. Allahu qoftë i kënaqur me të dhe i dhëntë kënaqësinë e Tij, dhe e shpërbleftë për Islamin dhe muslimanët me shpërblimin më të mirë.

Vërejtje shkencore mbi tekstet që qarkullojnë

Së pari: Në disa vepra biografike Aishes (r.a) i atribuohet shprehja për Hafsan: “Ajo ishte ajo që konkurronte me mua ndër bashkëshortet e Profetit (a.s)”. Ky atribuim nuk është i saktë. Ajo që është vërtetuar në Sahihun e Muslimit është se Aishja e ka thënë këtë për Zejneb bint Xhahshin (r.a), duke thënë: “Ajo ishte ajo që konkurronte me mua ndër bashkëshortet e Profetit (a.s) për pozitën që kishte tek i Dërguari i Allahut (a.s)”[11]

Së dyti: Në disa tekste thuhet se i Dërguari i Allahut (a.s) “e martoi Othmanin me vajzën e tij, Rukajjan, pas vdekjes së motrës së saj, Zejnebit”. Kjo është një pasaktësi historike, sepse Othmani u martua fillimisht me Rukajjan dhe, pas vdekjes së saj, Profeti (a.s) e martoi me motrën e saj, Ummu Kulthumin. Për këtë arsye, Uthmani u quajt “Dhun-Nurejn” (Poseduesi i dy dritave).

Së treti: Numrat e faqeve në veprën “Sijeru a’lam en-nubela” ndryshojnë në varësi të botimeve. Në botimin e tretë të verifikuar nga “Mu’assesetu er-Risale”, biografia e Hafsas gjendet në vëllimin e dytë, në faqet 227–231, dhe jo në faqet 220–226.

Së katërti: Thelbi i transmetimit për divorcin e Hafsas dhe më pas rikthimin e saj në martesë është i vërtetuar në librat  e haditheve. Ndërsa transmetimi: “agjëruese e devotshme dhe falëse e shumtë e namazit të natës, dhe ajo është bashkëshortja jote në Xhenet”, ka diskutime lidhur me zinxhirët e tij të veçantë të transmetimit. Disa dijetarë të hadithit e kanë forcuar atë përmes tërësisë së dëshmive mbështetëse. Prandaj, ai transmetim përcillet duke sqaruar gradën e tij dhe nuk duhet që të gjitha formulimet e tij t’u atribuohen Ebu Davudit, Ibn Maxhes dhe Nesaiut.

Përfundim

Biografia e Nënës së besimtarëve, Hafsa bintu Omer (r.a), zbulon një personalitet të devotshëm që bashkonte forcën e karakterit me pastërtinë e besimit, nderin e prejardhjes me lartësinë e shoqërimit dhe adhurimin e dijen me përmbushjen e amanetit. Ajo u rrit në shtëpinë e Farukut, Omerit, emigroi së bashku me bashkëshortin e saj të parë dhe, që në rini, e përballoi me durim vejërinë. Më pas, Allahu e zgjodhi për të qenë bashkëshorte e të Dërguarit të Tij (r.a), duke e bërë Nënë të besimtarëve dhe një prej grave më të afërta me shtëpinë profetike dhe me të fshehtat e saj.

Pozita e Hafsas nuk buronte vetëm nga prejardhja e saj apo nga martesa me Profetin (a.s). Ajo u bë e njohur për agjërimin dhe faljen e namazit të natës, transmetoi Sunetin e të Dërguarit të Allahut (a.s) dhe kontribuoi në përcjelljen e një pjese të adhurimit dhe të jetës së tij brenda shtëpisë. Më pas, Allahu e nderoi me një amanet të madh historik, kur ajo ruajti fletët në të cilat ishte mbledhur Kurani gjatë kohës së Ebu Bekrit. Këto fletë shërbyen si bazë mbi të cilën Othman ibn Affani u mbështet për kopjimin e mus’hafeve dhe dërgimin e tyre në qendrat e ndryshme të myslimanëve. Kështu, emri i saj u lidh me ruajtjen e Sunetit dhe me ruajtjen e fletëve të Kuranit, dy prej fushave më të rëndësishme të shërbimit ndaj fesë.

Gjithashtu, rastet e qortimit dhe të korrigjimit në jetën e saj dëshmojnë vërtetësinë e metodës kuranore në paraqitjen e personaliteteve, pa tepruar në lartësim dhe pa i nënvlerësuar ato. Virtyti i njerëzve të devotshëm nuk do të thotë se ata janë të pagabueshëm; përkundrazi, lartësia e pozitës së tyre shfaqet në shpejtësinë e kthimit tek e vërteta dhe në pranimin e udhëzimit të shpalljes. Pas të Dërguarit të Allahut (a.s), Hafsa mbeti besnike ndaj amanetit të tij, ruajti Sunetin e tij, vazhdoi të përkushtohej ndaj adhurimit dhe e përmbushi amanetin që i ishte besuar, derisa Allahu e mori në Medinë, ku u varros në Bekia, pranë Nënave të besimtarëve.

Hafsa (r.a) u largua nga kjo botë, por gjurma e saj mbeti e pranishme në faqet e Sunetit, në historinë e mus’hafit dhe në kujtesën e umetit: e bija e Farukut, bashkëshortja e të Dërguarit të Allahut (a.s), Nënë e besimtarëve, transmetuese e hadithit, agjëruese e devotshme, falëse e shumtë e namazit të natës dhe besnike në ruajtjen e fletëve të Kuranit. Allahu qoftë i kënaqur me të dhe i dhëntë kënaqësinë e Tij, dhe e shpërbleftë për Librin e Tij, Sunetin e të Dërguarit të Tij dhe për mbarë umetin islam me shpërblimin më të mirë.

Autor: Ali Muhamed Salabi

Përktheu: Elton Harxhi

By: ardhmëriaonline.com

[1] – Buhariu.

[2] – Sure Ahzab: 6.

[3] – Sure Tahrim: 4.

[4] – Buhariu dhe Muslimi.

[5] – Buhariu.

[6] – Ebu Daudi dhe Ibn Maxheh.

[7] – Tabaraniju.

[8] – Hakimi dhe Nesaiu.

[9] – Muslimi.

[10] – Buhariu.

[11] – Muslimi.

Facebook
Twitter
LinkedIn
Pinterest
Pocket
WhatsApp

Mos humbisni asnjë lajm të rëndësishëm. Regjistrohu në buletinin tonë.