Falënderimi i takon Allahut; prej Tij kërkojmë udhëzim dhe falje. Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut, i Cili na dalloi me Librin më të mirë të zbritur dhe me një Profet të dërguar. Dëshmoj se zotëria dhe imami ynë është rob i Allahut dhe i Dërguari i Tij.
Vëllezër myslimanë!
Islami erdhi si fe gjithëpërfshirëse dhe e ekuilibruar; erdhi për të rregulluar çështjet e kësaj bote dhe të botës tjetër, për t’u kujdesur për individin dhe shoqërinë. Sa i përket individit, ai kujdeset për shpirtin, trupin dhe mendjen. Ai synon myslimanin e fortë në trup, në mendje, në shpirt dhe në besim. Besimtari i fortë është më i mirë dhe më i dashur tek Allahu sesa besimtari i dobët.
Nëse disa fe nuk i kushtojnë rëndësi trupit të njeriut dhe merren vetëm me shpirtin – madje disa prej tyre bazohen në mundimin e trupit që shpirti të pastrohet e të lartësohet, duke ia ndaluar trupit të mirat e furnizimit dhe zbukurimet e Allahut – Kurani erdhi për ta kundërshtuar këtë qasje dhe thotë:
“O bijtë e Ademit, vishni zbukurimin tuaj në çdo xhami, hani e pini, por mos e teproni; Ai nuk i do ata që e teprojnë. Thuaj: Kush i ka ndaluar zbukurimet e Allahut që Ai i nxori për robërit e Tij dhe të mirat nga furnizimi?”[1]
Kush i ndaloi këto zbukurime dhe këto të mira të furnizimit për njeriun? Islami erdhi duke u kujdesur për trupin e njeriut, dhe njerëzit dëgjuan për herë të parë në kuadër të fesë këto fjalë profetike: “Trupi yt ka të drejtë mbi ty.” Nga e drejta e trupit mbi ty është ta forcosh kur dobësohet, ta pastrosh kur ndotet, ta pushosh kur lodhet, ta kurosh kur sëmuret, madje ta mbrosh sa të mundesh nga sëmundjet.
Kështu e deshi Islami: të ndërtojë një umet të fortë. Dhe umeti nuk mund të jetë i fortë nëse individët e tij nuk janë të fortë; sepse shoqëria përbëhet nga individët, ashtu si ndërtesa përbëhet nga tullat. A mund të ngrihet një ndërtesë e fortë nga tulla të dobëta e të zbrazëta? Kurrë. Për këtë arsye, Islami u kujdes për ndërtimin e individit të mirë dhe të fortë në çdo aspekt, përfshirë edhe aspektin fizik.
Elementet e edukimit fizik në Islam
Islami dëshiron ta edukojë njeriun nga ana fizike mbi tre elemente themelore:
- Shëndeti dhe mirëqenia
Elementi i parë është shëndeti, ruajtja nga sëmundjet, që njeriu të jetë i shëndoshë në trupin e tij. Siç thuhet në hadith: “Cilido prej jush që gdhihet i shëndoshë në trupin e tij, i sigurt në vendin e tij dhe ka ushqimin e ditës së tij, është sikur t’i jetë dhënë e gjithë bota.”
Shëndeti i trupit është themeli i parë i një jete të qetë e të sigurt.
Profeti (a.s) i lutej Allahut për falje dhe mirëqenie, duke thënë: “Gjëja më e mirë që i është dhënë njeriut është bindja dhe mirëqenia.” Ai lutej në kunut: “Më jep mirëqenie mes atyre që u ke dhënë mirëqenie.” Dhe mes dy sexhdeve thoshte: “O Allah, më fal, më mëshiro, më forco, më jep mirëqenie dhe më furnizo.” Pra, kërkoni nga Allahu falje dhe mirëqenie në fe, në këtë botë dhe në botën tjetër. Mirëqenia e trupit do të thotë shëndet dhe siguri fizike.
Pastërtia në Islam
Për këtë arsye, Islami e ligjësoi pastërtinë dhe e bëri të detyrueshme pastrimin për namaz: pastërtinë e rrobës, trupit dhe vendit. Pastërtia fizike dhe ajo juridike realizohen me gusl dhe abdes. Njeriu nuk mund të jetë i shëndetshëm nëse ekspozohet vazhdimisht ndaj papastërtive pa u pastruar. Madje në hadith thuhet: “Është detyrë për çdo mysliman që në çdo shtatë ditë të ketë një ditë në të cilën lan kokën dhe trupin e tij.”
Në kohë kur disa murgj në Evropën mesjetare e konsideronin papastërtinë si afrim ndaj Zotit, myslimanët në Andaluzi, në qytete si Kordoba, kishin qindra banja publike. Islami e konsideroi ndotjen e rrugëve, ujërave apo vendeve të përbashkëta si vepra që sjellin mallkim, sepse përhapin sëmundje dhe dëmtojnë njerëzit.
Islami e mëson myslimanin edhe me etikë dhe qytetari të lartë: të mos urinojë në rrugë, në burime uji apo në vende ku njerëzit pushojnë. Kjo ruan shëndetin dhe kultivon dinjitetin.
Po ashtu, Islami e ndaloi konsumimin e alkoolit dhe drogave. Profeti (a.s) ndaloi çdo pije dehëse dhe çdo gjë që dëmton trupin. Kurani thotë: “Mos e vrisni veten tuaj; vërtet Allahu është i Mëshirshëm me ju.”[2] “Mos e hidhni veten në shkatërrim.”[3]
Parimi është: “Nuk ka dëm dhe as shkaktim dëmi.” Prandaj ndalohen edhe gjërat që dëmtojnë trupin, si pirja e duhanit, sepse njeriu nuk duhet ta blejë dëmin me paratë e tij.
Madje edhe teprimi në adhurim në dëm të trupit nuk lejohet. Profeti (a.s) u tha disa sahabëve që e lodhnin veten në ibadet: “Trupi yt ka të drejtë mbi ty, syri yt ka të drejtë mbi ty (për gjumë), familja jote ka të drejtë mbi ty dhe mysafiri yt ka të drejtë mbi ty.” Njeriu duhet t’i japë çdo të drejte të drejtën e vet.
Ky është elementi i parë: ruajtja e shëndetit dhe mirëqenies së trupit.
- Forca, elasticiteti dhe aftësia për lëvizje
Elementi i dytë është forca dhe aftësia për lëvizje, që njeriu të jetë energjik dhe i aftë për të përmbushur detyrat fetare dhe jetësore.
Falja e pesë namazeve, sidomos në xhami, kërkon përpjekje fizike. Haxhi kërkon qëndrueshmëri dhe fuqi. Përpjekja për jetesë dhe përkujdesja për familjen kërkojnë energji. Edhe mbrojtja e fesë, tokës dhe nderit kërkon forcë.
Allahu thotë: “Përgatitni kundër tyre sa të mundni nga forca.”[4] Dhe nga forca që duhet përgatitur është edhe forca fizike.
Profeti (a.s) ishte i fortë fizikisht; ai mundi në mundje një burrë të njohur për forcën e tij. Hipte në kalë pa shalë e pa frerë. Sahabët ishin vrapues, kalorës dhe mjeshtër të shigjetarisë. Lojërat e tyre ishin stërvitje kalorësie, duke përgatitur veten për mbrojtje dhe sakrificë.
Kështu, Islami ndërton individin e fortë në trup, mendje dhe shpirt, sepse një shoqëri e fortë ndërtohet vetëm nga individë të fortë.
Ky është umeti i forcës së vërtetë
Ky ummet është ummeti i forcës së vërtetë. Sahabët nuk ishin si ata që shtiren si të dobët e të përhumbur. Njëherë Omar ibn Hatabi pa një njeri që shtirej i përulur në namazin e tij dhe i tha: “O ti, ngrije kokën, sepse përulësia është në zemra, e jo në qafa.” Pra, mos e përkul qafën e kokën me shtirje; ngrije kokën, sepse përulësia e vërtetë është në zemër.
Një nga sahabijet pa disa të rinj që ecnin të plogësht, të rraskapitur, sikur të ishin duke u shuar nga adhurimi. Ajo pyeti: “Kush janë këta?” I thanë: “Këta janë nesaak (adhurues).” Ajo tha: “Omeri, kur ecte, ecte shpejt; kur fliste, dëgjohej; kur godiste, godiste fort dhe ai ishte adhuruesi i vërtetë.” Ai ishte i fortë në fjalë, në ecje dhe në lëvizje. Këta nuk janë adhurues; adhuruesi i vërtetë është Omeri, dhe Omeri përfaqësonte forcën.
Elementi i dytë në edukimin e trupit është elasticiteti dhe aftësia për lëvizje. Prandaj Islami i ligjëson sportet; çdo sport që forcon trupin është i lejueshëm. Noti, për shembull, në disa transmetime është përmendur se nga të drejtat e fëmijës mbi prindin është që ta mësojë shkrimin, notin dhe qitjen me hark. Nga Omeri është transmetuar: “Mësojini fëmijët tuaj notin dhe qitjen, dhe urdhërojini të hidhen mbi shpinat e kuajve me shkathtësi.” Këto ishin lloje sportesh të njohura në kohën e tyre
Islami nuk refuzon sportin, por refuzon teprimin
Në kohët tona, janë shfaqur sporte të ndryshme dhe sporti është bërë shkencë dhe art më vete. Janë hapur institute sportive, institute mesatare dhe të larta, që mësojnë njerëzit si të disiplinojnë trupin dhe veten, sidomos në epokën tonë, kur njerëzit pothuajse nuk ecin më. Në të kaluarën, njerëzit ecnin për të përmbushur nevojat e tyre edhe për disa milje. Tani njerëzit lëvizin me mjete për çdo qëllim, ndaj kanë nevojë për ushtrime fizike që forcojnë trupin.
Islami nuk e refuzon këtë, çdo lojë është e lejueshme për sa kohë nuk teprohet. Teprimi shkatërron gjithçka; kur diçka kalon kufijtë e saj, kthehet në kundërshtimin e saj. Nuk ka problem që njerëzit të luajnë futboll, volejboll, basketboll ose tenis, por nuk duhet që të ndahen në grupe kundër njëri-tjetrit, të bëhen parti, dhe loja të shndërrohet në idhujtari, kjo nuk është e pranueshme.
Sporti nuk është vetëm për burrat; gratë gjithashtu mund të ushtrojnë sport, por me kufizime dhe rregulla fetare. Ne nuk jemi një umet i lirë pa rregulla si perëndimorët. Perëndimorët kanë fenë e tyre, ne kemi fenë tonë. Ata nuk kanë asnjë kufizim, por nëse duam të mësojmë gratë sport, kjo duhet të bëhet në klube të veçanta vetëm për to.
Në Universitetin e Katarit ka një departament sportiv me lloje të ndryshme sportesh, pajisje dhe instrumente, por aty nuk hyn burri, vetëm gratë. Gjatë ditëve të Konferencës Islame të Ministrave të Jashtëm që u mbajt në Doha, më vizitoi një grup grash iraniane dhe thanë: “Ne kemi sport për gratë, por vetëm për gratë; fotografitë nuk shfaqen në gazetë, media apo televizion, sepse një nga të këqijat e sportit është reklamimi i tij me foto, dhe kjo nuk lejohet.” Nuk ka problem që gratë të marrin pjesë.
Gruaja e fortë është e nevojshme në Islam
Gruaja e shëndoshë dhe e dobët nuk është më gruaja e dëshiruar në epokën tonë, dhe as nuk është e dëshiruar në Islam. Gruaja e fortë trupërisht, e aftë të shërbejë familjen e saj, burrin, fëmijët, shoqërinë dhe të përkushtohet ndaj fesë kur kërkohet, është ajo që kërkohet. Dhe kujtoni se disa nga shoqet e Pejgamberit (a.s.), në disa beteja, morën pjesë aktivisht.
Ato ndihmonin luftëtarët duke kujdesur për të plagosurit, duke u dhënë ujë luftëtarëve, dhe disa madje morën pjesë në luftë. Nesibë bintu Ka‘b, Umm Salim, Rumeisa dhe të tjerat, nga shoqet e Pejgamberit (a.s.), luftuan në Betejën e Uhudit. Sa herë që Pejgamberi (a.s.) shikonte Nesibën duke luftuar, ai lutej për të dhe thoshte: “Me të vërtetë pozita e saj është më e mirë se pozita e dikujt tjetër.”
Prandaj, gruaja duhet të jetë e aftë dhe të ushtrojë forma të ndryshme të sportit sipas mundësive të saj; ky është elementi i dytë.
Elementi i tretë është fortësia dhe qëndrueshmëria, veçanërisht për burrat. Burrat duhet të rriten me trup të fortë, të aftë të përballojnë vështirësi dhe mundime. Jeta nuk është vetëm lule pa gjemba; jeta është lule dhe gjemba, e ëmbël dhe e hidhur. Njeriu duhet të përgatitet për të përballuar jetën ashtu siç është.
Ai duhet të dijë të vuajë urinë kur është e nevojshme, të vuajë etjen kur është e nevojshme dhe të durojë dhimbjet kur është e nevojshme. Për këtë arsye Islami ka urdhëruar agjërimin një muaj çdo vit, për t’i mësuar myslimanit të përballojë urinë dhe etjen, pasi kjo mund të kërkohet nga ligjet e jetës. Njeriu duhet të mësohet me fortësinë dhe të stërvitet në durim, siç është thënë: “Forcohuni dhe bëhuni të fortë, sepse begatia nuk zgjat përgjithmonë.” Forcohuni si Adij ibn Adnan, që ishte burrë i fortë dhe i qëndrueshëm.
Pasuria dhe rehatia nuk zgjasin përherë; gjithçka është e përkohshme. Kushtet dhe koha ndryshojnë. Kush jeton gjithmonë në rehati dhe luks, nuk mund të përballet me jetën kur ndryshon, por vetëm ai që e ka stërvitur veten në fortësi dhe përballimin e vështirësive mund ta përballojë.
Këto janë tre elementet që Islami i kërkon për edukimin fizik të trupit të njeriut mysliman. Trupi i shëndetshëm është i domosdoshëm për formimin e personalitetit mysliman: trup i fortë, mendje e fortë dhe shpirt i fortë. Këto janë tiparet e personalitetit që Islami dëshiron të zhvillojë.
Mirëpritja jonë ndaj sportit nuk do të thotë të humbasim identitetin tonë
Ne mirëpresim sportin dhe diversitetin sportiv, dhe mirëpresim atletët nga çdo vend, por nuk e pranojmë që në emër të sportit dhe nën pretekstin e hapjes ndaj atletëve të botës të humbasim veten, të humbasim vlerat tona. Shoqëria katariote është një shoqëri arabe myslimane e pastër, dhe ne duhet t’ua bëjmë të ditur mysafirëve tanë, atletëve apo të tjerëve, se ne jemi një popull me fenë tonë.
Një popull i udhëhequr nga besimi, një popull i orientuar nga besimi, i rregulluar nga ligji dhe i disiplinuar nga vlerat dhe morali, i udhëhequr nga zakonet dhe traditat. Kush ka punë me ne duhet të respektojë besimet, ligjet, vlerat, moralin dhe traditat tona. Disa tradita të krijuara nga zakoni mund të ndryshojnë, por ka tradita të krijuara nga feja, të cilat kanë qëndrueshmërinë, shenjtërinë dhe sakrificën e tyre, dhe nuk duhet të heqim dorë nga themelet tona, as nga shtyllat e jetës sonë që na identifikojnë dhe na dallojnë nga të tjerët. Ne jemi një komunitet i veçantë; Allahu na ka bërë “Populli më i mirë i nxjerrë për njerëzit”[5], “dhe kështu ju bëmë një popull të mesëm”[6]. Ne nuk jemi pasardhës të Perëndimit apo Lindjes, nuk jemi robër të askujt; jemi robër vetëm të fesë sonë. Ne i përmbahemi vetëm ligjeve dhe sheriatit të Zotit tonë, të Lartmadhëruarit.
Prandaj, unë i them vëllezërve që mbikëqyrin sportet e ndryshme: kujdes mos e përzieni sportin me lëshimin e disiplinës. Sporti është një gjë, lëshimi i disiplinës është diçka tjetër.
Nuk është sport të organizosh festa vallëzimi ku një valltare lindore vallëzon e zhveshur ose gjysëm e zhveshur, siç pamë në një fotografi të publikuar në disa gazeta katariote, gjë që trishtoi çdo njeri të fesë në këtë vend. Një patriot i këtij vendi nuk lejon që të tërhiqet në atë ku u tërhoqën të tjerët.
Unë di se udhëheqësit e këtij vendi, nga princi deri te zyrtarët, janë të kujdesshëm që ky vend të mbetet i veçantë me vlerat, fenë, besimin dhe moralin e tij. Nuk është e pranueshme që dikush, filani apo fisteku, ta tërheqë këtë vend drejt asaj që nuk duhet të lejohet; kjo nuk duhet të ndodhë.
Perëndimorët kanë një filozofi të veçantë: civilizimi perëndimor bashkëkohor bazohet mbi dy gjëra kryesore; materializmin në mendim dhe pornografinë në sjellje. Ne i refuzojmë të dyja. I refuzojmë të dyja së bashku: nuk pranojmë materializmin sepse besojmë në Allahun si Zot, në Islam si fe dhe në Muhamedin (a.s.) si Profet, dhe nuk pranojmë pornografinë sepse i përmbahemi vlerave dhe etikës së kësaj feje.
Për këtë arsye, ky vend është i kujdesshëm të ketë shkolla për djem dhe shkolla për vajza, ndërtesa për universitetin e djemve dhe ndërtesa për universitetin e vajzave, dhe është i kujdesshëm në shumë aspekte, që tregon se është i përkushtuar ndaj fesë dhe vlerave të tij.
Perëndimorët besojnë në materializëm në mendim dhe pornografi në sjellje; adhurimi i seksit është i natyrshëm për ta, përfshirë edhe devijimet seksuale. Madje ata nuk e quajnë devijim seksual devijim seksual; thonë: “Ajo që ju e quani devijim seksual është e lejuar. Pse të mos përfitojnë njerëzit nga njëri-tjetri? Pse mashkulli të mos përfitojë nga femra? Pse femra të mos kënaqet nga femra dhe mashkulli nga mashkulli?”
O perëndimorë, ju keni fenë tuaj, ne kemi fenë tonë. Nëse do të ndiqnim rrugën e tyre, nuk do të ndalonin në asgjë. Ju do t’u jepnit atyre alkool për hapje dhe inkurajim, por ata nuk ndalen vetëm me alkool. Ata thonë: “Alkooli nuk mbaron pa një grua.” Dhe pastaj kërkojnë edhe më shumë, duke thënë: “Ne duam vajza të racës suaj, pra ju vetë.” Nuk mjafton një evropiane apo amerikane; ata duan shije të re, ngjyrë të re, aromë të re. Mos u habisni; kur e ke hapur të keqen, ajo nuk ndalon.
Prandaj, ne duhet të qëndrojmë përballë së keqes, të zgjojmë të pavetëdijshmit, të kujtojmë të harruarit, të zgjojmë të fjeturit dhe të mësojmë të painformuarit, duke thënë: ky vend është një vend arab mysliman autentik, i mbështetur mbi lidhjen e fortë që nuk prishet. Nuk është e pranueshme të tërhiqet në atë që Allahu nuk e do dhe nuk e pranon. Me të vërtetë nuk do të jemi të lumtur në këtë botë dhe në tjetrën, nuk do të arrijmë dinjitet dhe shpresat tona, përveçse nëse mbajmë këtë fe, lidhjen e fortë që nuk prishet.
Pa këtë, do të vazhdojmë të rrotullohemi dhe të ecim sikur gomari në mulli ose si dhia në rrotën e ujit, duke filluar dhe mbaruar në të njëjtin vend. Siç tha vërtetë Ibn Hatabi: “Ne ishim popull i poshtëruar, por Allahu na nderoi me Islam; e kur të kërkojmë krenarinë jo tek ai (islami), Allahu do të na poshtërojë.”
Lutjuni Allahun, Ai do t’ju përgjigjet, dhe kërkoni falje prej Tij, sepse Ai është Mëshiruesi dhe Falësi.
By: ardhmëriaonline.com
[1] – Sure A’raf: 31 – 32.
[2] – Sure Nisa: 29.
[3] – Sure Bekare: 195.
[4] – Sure Enfal: 60.
[5] – Sure Ali Imran: 110.
[6] – Sure Bekare: 143.
