Ajeti i parë që iu shpall të Dërguarit të Allahut (a.s) nga Zoti i tij i Madhëruar ishte: “Lexo me emrin e Zotit tënd që krijoi”[1] . Ky ishte fillimi i profetësisë së tij, dhe iu urdhërua të lexonte për veten e tij, pa u urdhëruar në atë kohë për kumtim (thirrje publike). Më pas iu shpall: “O ti i mbuluar! Çohu dhe paralajmëro!”[2]
Pra, ai u bë profet me fjalën: “Lexo”, dhe u dërgua si i Dërguar me “O ti i mbuluar”. Pastaj u urdhërua të paralajmërojë familjen e tij më të afërt, më pas popullin e tij, pastaj ata që ishin rreth tyre nga arabët, më pas të gjithë arabët në tërësi, e më pas mbarë botën.
I Dërguari i Allahut (a.s) qëndroi disa vite pas profetësisë së tij duke thirrur në Islam pa u urdhëruar që të luftonte apo të kërkonte xhizje, përkundrazi ai u urdhërua të duronte, të përmbahej dhe të falte. Pastaj Allahu i lejoi emigrimin (hixhretin), dhe më pas i lejoi luftën. Pastaj u urdhërua të luftonte ata që e luftonin dhe të mos i sulmonte ata që nuk e luftonin dhe që tregonin se kërkonin paqe.
Më pas u urdhërua të luftonte idhujtarët derisa feja të ishte krejtësisht për Allahun. Më pas, pas urdhrit për xhihad, jobesimtarët me të u ndanë në tre kategori:
1 – njerëz me marrëveshje paqeje dhe armëpushimi,
2 – njerëz në luftë,
3 – njerëz nën mbrojtje (dhimmi).
Atij iu urdhërua të respektonte marrëveshjet me ata që kishin besë dhe paqe, dhe t’u përmbahej atyre për sa kohë që ata qëndronin në besë. Nëse frikësohej nga tradhtia e tyre, ai duhej ta prishte marrëveshjen në mënyrë të qartë dhe të mos i luftonte derisa t’i njoftonte për prishjen e saj. Dhe u urdhërua të luftonte atë që e prishte marrëveshjen.
Kur zbriti surja “Teube”, ajo sqaroi dispozitën e të gjitha këtyre kategorive; dhe në të u urdhërua të luftonte armiqtë e tij nga Ehli Kitabi derisa të jepnin xhizjen ose të hynin në Islam. Gjithashtu u urdhërua të bënte xhihad kundër jobesimtarëve dhe hipokritëve, dhe të ishte i ashpër ndaj tyre.
Kështu, ai bëri xhihad kundër jobesimtarëve me shpatë dhe armë, ndërsa kundër hipokritëve me argument dhe fjalë. Po ashtu u urdhërua që njerëzit me marrëveshje t’i ndante në tre kategori:
1 – Një kategori me të cilët u urdhërua të luftonte: ata që e kishin prishur marrëveshjen dhe nuk i qëndruan besës. Ai i luftoi dhe triumfoi mbi ta.
2 – Një kategori që kishin marrëveshje të përkohshme dhe nuk e kishin prishur atë, dhe as nuk kishin bashkëpunuar kundër tij; për këta u urdhërua që ta përmbushte marrëveshjen deri në afatin e saj.
3 – Dhe një kategori që nuk kishin marrëveshje, dhe as nuk e kishin luftuar Profetin (a.s), ose kishin marrëveshje të përgjithshme; për këta u urdhërua të u jepej afat katër muaj, dhe kur të kalonin këta muaj, të luftoheshin. Këta muaj janë ata që përmenden në fjalën e Allahut të Lartësuar:
“Lëvizni (lirshëm) në tokë për katër muaj!”[3] e ata janë muajt e shenjtë të përmendur në fjalën e Allahut:
“E kur të kalojnë muajt e shenjtë, atëherë luftoni idhujtarët!”[4]
Këtu “muajt e shenjtë” janë muajt e dhënë si afat (të sigurisë për shpalljen dhe sqarimin e vendimit). Fillimi i tyre ishte dita e shpalljes publike (el-adhan), që është dita e dhjetë e Dhul-Hixhes, dita e Haxhit të Madh, në të cilën u bë ky njoftim. Fundi i tyre ishte dita e dhjetë e muajit Rebiu’l-Ahir.
Këta nuk janë katër muajt e përmendur në fjalën e Allahut: “Numri i muajve tek Allahu është dymbëdhjetë muaj… prej tyre katër janë të shenjtë.”[5]
Sepse ato katër muaj të përmendur aty janë: një i veçantë (Rexheb) dhe tre radhazi (Dhul-Ka’de, Dhul-Hixhe dhe Muharrem). Ndërsa idhujtarët nuk u lëvizën (nuk u dha afat) në këta katër muaj të tillë, sepse nuk janë të njëpasnjëshëm. Por atyre iu dha afat prej katër muajsh të plotë, pastaj pas kalimit të tyre u urdhërua të luftoheshin.
Kështu, u vra ai që e kishte prishur marrëveshjen; iu dha afat atij që nuk kishte marrëveshje ose kishte marrëveshje të pakufizuar për katër muaj; dhe u urdhërua që atij që e kishte përmbushur marrëveshjen t’i plotësohej ajo deri në afatin e saj. Si rezultat, të gjithë këto përfunduan duke hyrë në Islam dhe nuk mbetën në kufrin e tyre deri në afatet e tyre. Ndërsa për Ehli Dhimme u vendos xhizja.
Kështu, gjendja e jobesimtarëve me të pas zbritjes së “Beraet” u stabilizua në tre kategori: luftues kundër tij, njerëz me marrëveshje, dhe njerëz të mbrojtur (dhimmi). Më pas gjendja e atyre me marrëveshje u kthye në Islam, dhe mbetën vetëm dy kategori: luftues dhe ehlu dhimme. Ndërsa luftuesit ishin të frikësuar prej tij. Kështu njerëzit e tokës me të u ndanë në tre kategori: besimtar që beson në Zotin e tij, paqësor i siguruar, dhe luftues i frikësuar.
Sa i përket sjelljes së tij (a.s) me hipokritët, atij iu urdhërua të pranonte prej tyre atë që shfaqnin në dukje, ndërsa të fshehtat e tyre t’ia linte Allahut. Po ashtu iu urdhërua t’i luftonte me dije dhe argument, dhe Allahu e urdhëroi të largohej prej tyre dhe të tregonte ashpërsi ndaj tyre me fjalë të forta që ndikojnë në zemrat e tyre. Gjithashtu iu ndalua të falte namaz për ta dhe të qëndronte te varret e tyre, dhe iu bë e ditur se edhe nëse kërkonte falje për ta, Allahu nuk do t’i falte. Kjo ishte mënyra e tij me armiqtë e tij nga jobesimtarët dhe hipokritët.
Ky ishte rrugëtimi i thirrjes së tij (a.s) dhe i xhihadit të tij, që nga momenti kur Allahu e dërgoi deri kur i dha pushtet në tokë dhe e ndihmoi.
Periudha e Profetit (a.s) para hixhretit dhe para lejimit të luftës është një pikë e përbashkët mes të gjithë pejgamberëve, pasi udhëzimi i tyre – paqja qoftë mbi ta – në këtë fazë ishte i njëjtë me udhëzimin e të Dërguarit (a.s) në Mekë para hixhretit: dobësi, durim dhe mos-përdorim i forcës. Ndërsa pas hixhretit filloi xhihadi me të cilin Allahu e ndihmoi Profetin e Tij (a.s) dhe e përforcoi me mrekulli.
Sa për pejgamberët për të cilët nuk ishte ligjëruar lufta kundër armiqve, ndihma e Allahut vinte pasi ata kishin kaluar me sukses fazën e ndërtimit dhe sprovës. Kjo ndihmë vinte përmes një mrekullie nga Allahu i Madhëruar: Ai i ndihmonte pejgamberët e Tij dhe shkatërronte armiqtë e tyre, siç ndodhi me Nuhun me përmbytjen, me Hudin me erën, me Salihun me britmën shkatërruese dhe me Shuajbin me dënimin e Ditës së Rehatisë (hijes së rëndë).
Nga tiparet më të rëndësishme të thirrjes në periudhat e dobësisë – siç shihet në udhëzimin e pejgamberëve në këtë fazë – janë falja, durimi ndaj lëndimeve, mos-përdorimi i forcës dhe kërkimi i ndihmës vetëm nga Allahu kundër të gjitha formave të pengimit, lëndimit dhe provokimit që bëjnë njerëzit e së kotës dhe armiqtë e thirrjes.
Thënia se në thirrje duhet falje, durim dhe mos-përdorim i forcës nuk do të thotë kurrsesi braktisje e thirrjes publike në teuhid, as mos-ndriçim i njerëzve për fenë e tyre, as mos-korrigjim i koncepteve të tyre, dhe as mos-vetëdijësim për intrigat e armiqve të tyre. Po ashtu nuk do të thotë në asnjë mënyrë lënien e urdhërimit për të mirën dhe ndalimit nga e keqja, apo mos-këshillimin e njerëzve duke i paralajmëruar nga shturrja dhe pasojat e saj, apo mos-demaskimin e së kotës.
Por ajo që synohet është shmangia e çdo forme përballjeje me forcë kundër së kotës dhe njerëzve të saj, për arsyet e përmendura më parë.
Ndërsa çdo gjë tjetër duhet të mbetet në intensitetin e saj në thirrje, komunikim dhe edukim, si dhe në urdhërimin për të mirën dhe ndalimin nga e keqja sipas rregullave sheriatike dhe sipas mundësisë reale, në përputhje me mjetet që zotërohen. Po ashtu duhet të përgatiten shpirtrat për të përballuar dëmtimet dhe sprovat që vijnë si pasojë e thirrjes së njerëzve në fenë e tyre, në mënyrë që kur të vijnë pengesat nga e kota dhe përkrahësit e saj, vendosmëria të jetë e fortë, të përballojë dëmtimin, të qëndrojë e palëkundur dhe të mos dobësohet apo të thyhet përballë frikësimeve të së kotës, apo joshjeve dhe pazareve të saj.
Autor: Ali Salabi
Përktheu: Elton Harxhi
By: ardhmëriaonline.com
[1] – Sure Alek: 1.
[2] – Sure Muddethir: 1-2.
[3] – Sure Teube: 4.
[4] – Sure Teube: 5.
[5] – Sure Teube: 36.
