1 ـ Ekzistenca e ligjeve hyjnore (suneneve hyjnore) është e domosdoshme për ndërtimin e jetës dhe për planifikimin e saj; për ndezjen e ambicies te njeriu që të përparojë në të. Ajo është një nga shtysat kryesore të garës mes bijve të njerëzimit për të arritur më shumë, që secili të mbërrijë te ajo që e do dhe e synon.
Po të mos ishte kështu, jeta e njeriut do të çrregullohej, dinamika e saj do të shuhej, aktiviteti do të shpërbëhej; njeriu nuk do të ishte më i aftë të mendojë për të ardhmen, as për tregti, as për bujqësi, as për shpikje; nuk do të kishte asnjë bazë që t’ua mësonte të tjerëve. Kështu, dija do të shuhej, jeta do të zhdukej, bashkë me njeriun dhe gjithësinë.
2 ـ Disa njerëz mund të përballen me atë që e konsiderojnë si “anë negative” të këtyre ligjeve, sepse ata dëshirojnë që gjërat të ecin sipas dëshirave dhe prirjeve të tyre. Nëse, për shembull, bie shi i dendur, ai mund t’u prishë disa gjëra që ata nuk dëshirojnë të prishen. Kur vjen nata, mund të frikësohen nga ndodhi që nuk janë në gjendje t’i parashikojnë; kur vjen vera, nxehtësia e saj mund t’i shqetësojë nëse duan të kryejnë punë në mes të ditës.
Po kështu, edhe kafshët grabitqare kanë dobitë e tyre, por ndonjëherë mund t’u krijohet mundësia të sulmojnë disa njerëz ose bagëtitë e tyre.
Nëse kriteri është ndikimi negativ mbi atë që ti e dëshiron dhe e pëlqen, atëherë mund t’i quash këto ligje me çfarëdo emri që përputhet me pasionet dhe prirjet e tua.
Por nëse me “anë negative” nënkuptohet se ato kanë ndikime të dëmshme në jetën e përgjithshme të njerëzimit dhe në sigurinë e rendit kozmik, atëherë kjo është e papranueshme dhe e paarsyeshme; përkundrazi, është vetëm iluzion dhe fantazi pa asnjë bazë reale. Allahu na ka tërhequr vëmendjen për këtë kur ka thënë: “Dhe ndoshta ju urreni diçka, por ajo është e mirë për ju; dhe ndoshta ju doni diçka, por ajo është e keqe për ju”[1].
3 ـ Ndërhyrja në ligjet e natyrës mund të ketë pasoja pozitive nga disa aspekte, por vetëm me kusht që kjo të bëhet sipas rregullit të drejtë. Nëse kjo nuk respektohet, ajo mund të sjellë pasoja të rënda negative nga aspekte të tjera.
Prandaj njeriu duhet të përfitojë nga këto ligje në mënyrë të saktë, sipas asaj që Allahu i Lartësuar ka përcaktuar për të në ndërtimin dhe gjallërimin e gjithësisë, dhe në shfrytëzimin e disa aspekteve të saj. Por gjithmonë me kusht që kjo të bëhet sipas rregullit të drejtë, sepse përndryshe do të prodhonte pasoja të rënda negative nga kënde të tjera.
Njeriu duhet të përfitojë nga këto ligje në mënyrë të drejtë, sipas asaj që Allahu i Lartësuar ka vizatuar për të, në ndërtimin e botës dhe në shfrytëzimin e të mirave të kësaj ekzistence.
Ligjet e jetës nuk mund t’u nënshtrohen shijeve dhe dëshirave personale të njerëzve, sepse kjo do të nënkuptonte rrëzimin e rendit dhe ardhjen e fatkeqësive.
Pas gjithë kësaj, themi: sa më shumë që realizohet harmonia mes njeriut dhe realiteteve të gjithësisë dhe jetës, përmes respektimit të ligjeve të përgjithshme kozmike sipas asaj që ka përcaktuar Allahu, dhe përmes përmbushjes së rregullave sheriatike në marrëdhënien me to, aq më shumë njeriu arrin rezultate të mira në rrugën e plotësimit të vetes dhe të arritjes së objektivave madhore.
E kundërta gjithashtu është e vërtetë: largimi nga objektivat dhe rënia në humbje varen, në madhësi dhe rrezikshmëri, nga shkalla e shkeljes ose e cenimit të ligjeve natyrore.
Për më shumë sqarim, theksojmë se Islami merret me realitetet ekzistuese me realizëm dhe fleksibilitet; ai i trajton çështjet duke e pranuar realitetin dhe duke u përpjekur të shfrytëzojë të gjitha veçoritë e tij dhe të përfitojë nga çdo ndikim i tij në dobi të njeriut dhe për lumturinë e tij.
Për këtë arsye, kur vendosi ligjet kozmike, ai e udhëzoi njeriun drejt së drejtës dhe së gabuarës në marrëdhënien me to; e ndoqi çdo lëvizje të njeriut, ndërhyri në hollësi të ndryshme dhe i ofroi udhëzime të sakta në të gjitha këto çështje, sepse Ai është Vendosësi i ligjeve dhe Njohësi i gjithçkaje që rregullon apo prish.
Si shembull, përmendim se edhe për shtëpinë ku banon njeriu, Allahu ka përcaktuar gjithçka që ndihmon në realizimin e lumturisë dhe së mirës për të: a të jetë në fushë apo në mal, në majë apo më poshtë saj, në tokë të butë apo të fortë; ka folur për pamjen nga e cila shikon, për madhësinë e saj, për lartësinë, për vendosjen e hapësirave shërbyese, për drejtimin e rrjedhës së ujërave, për zbukurimet dhe shumë gjëra të tjera. Sepse e gjithë kjo ndikon në shpirtin e njeriut, në gjendjen e tij emocionale, në qetësinë dhe pastërtinë e shpirtit, e më pas edhe në mënyrën e marrëdhënies së tij me të tjerët: me babanë, vëllain, bashkëshorten, fëmijët, miqtë etj.
Një njeri që ka pamje nga një horizont i bukur, për shembull, do ta gjejë veten duke u sjellë me fëmijët e tij ndryshe nga ai që jeton në një shtëpi të vogël, në fund të një rruge të ngushtë, në një zonë të mbipopulluar, të çrregullt dhe jo të pastër.
Po kështu, kur njeriu kryen një vepër si afrim ndaj Allahut të Madhëruar, shpirti dhe ndjenjat e tij do të jenë në një gjendje krejt tjetër nga ajo kur e kryen të njëjtën vepër sepse ia ka imponuar eprori i tij. Njësoj edhe kur veprojmë për t’iu bindur urdhrit të Profetit ose të pasardhësit të tij, duke u afruar me këtë te Allahu, apo kur e bëjmë një veprim sepse vetë e kemi vendosur dhe kemi arritur në të me mendjen tonë: në rastin e parë do të gjejmë një frymëzim shpirtëror, qetësi të brendshme, gëzim besimor dhe lidhje me Allahun; ndërsa në rastin e dytë do të gjejmë vetëkënaqësi, mendjemadhësi dhe largim nga Allahu i Lartësuar.
Falënderimi i takon Allahut, dhe paqja e bekimi qofshin mbi Muhamedin dhe mbi familjen e tij të pastër.
By: ardhmëriaonline.com
[1] – Sure Bekare: 216.
