Në një takim një grua myslimane evropiane ngriti një pyetje të rëndësishme: pse Zoti gjithmonë ka dërguar profetët burra dhe nuk ka dërguar gra?
Unë iu përgjigja se Zoti zgjedh njerëzit dhe i ngarkon me detyra sipas natyrës së punës dhe misionit të tyre, jo sipas gjinisë.
Ajo tha: “Por gruaja mund ta përhapë mesazhin.” Unë i thashë: “Po, kjo që thua është e saktë. Nëse detyra e profetëve do të ishte vetëm të flisnin dhe të përhapnin mesazhin, atëherë Zoti do të kishte zgjedhur edhe një profete grua. Por profetët kanë shumë detyra të tjera.”
Ajo më tha: “Më jep shembuj që të bindem.”
Unë i thashë: profetët nuk janë vetëm udhëheqës në shoqëritë e tyre, por ata hyjnë në konflikte dhe luftëra, përballen me përndjekje të ashpra, ndonjëherë me tortura dhe vrasje. Ata udhëtojnë nga një vend në tjetrin, migrojnë nga atdheu i tyre dhe jeta e tyre është e ekspozuar ndaj rrezikut në çdo moment.
Për shembull, Ibrahimi (a.s) doli nga Iraku drejt Egjiptit, pastaj në Palestinë dhe më pas në Mekë. Luti (a.s) u largua me nxitim, duke migruar nga vendi dhe populli i tij. Nuhu (a.s) u përball me përmbytjen e madhe. Jusufi (a.s) u hodh në pus dhe u burgos. Musai (a.s) ka një histori të tërë plot vuajtje dhe sprova.
Gjithashtu, shumë profetë u vranë apo u përballën me vdekje të dhunshme, dhe një numër i madh prej tyre u persekutuan dhe u eliminuan.
Profetësia kërkon kontakt të vazhdueshëm me njerëzit, pjesëmarrje në tregje dhe mbledhje, si dhe përballje publike me kundërshtarët. Në shoqëritë e lashta dhe qytetërimet e mëparshme, këto detyra zakonisht i përkisnin burrave për arsye shoqërore dhe fizike.
Përveç kësaj, gruaja kalon ndryshime natyrore si shtatzënia, lindja dhe gjidhënia, të cilat janë përgjegjësi të mëdha. Në shoqëritë e vjetra, gratë shpesh nuk trajtoheshin me të njëjtin drejtësi si burrat dhe shpesh shiheshin si më të ulëta në status shoqëror. Prandaj, nëse do të ishte një profete, shoqëria e saj mund ta shikonte me nënvlerësim.
Fakti që Islami nuk ka dërguar profete gra nuk do të thotë se gratë janë më të ulëta se burrat. Përkundrazi, gratë kanë luajtur role të mëdha, si nëna e Musait (a.s), e cila rriti një profet të madh.
Po ashtu, Islami ka vendosur gra si shembuj për gjithë njerëzimin, si Merjemja, simbol i pastërtisë dhe besimit, dhe Asja, gruaja e Faraonit, simbol i qëndrueshmërisë dhe besimit të fortë.
Dallimi në role nuk do të thotë dallim në vlerë. Si mjeku dhe inxhinieri kanë role të ndryshme, por nuk do të thotë se njëri është më i vlefshëm se tjetri.
Mjeku nuk është më i mirë se inxhinieri, por secili është i përshtatshëm për një detyrë të caktuar. Në Islam, gruaja nuk është jashtë këtij projekti hyjnor, përkundrazi ajo është ajo që formon njeriun që mbart mesazhin.
Zgjedhja e burrave për profetësi nuk është për shkak të vlerës më të madhe, por për shkak të natyrës së detyrës dhe kushteve të shoqërisë, në mënyrë që mesazhi të pranohej dhe të dëgjohej më lehtë.
Nëse profetësia do të ishte më e përshtatshme për gratë, Zoti do t’i kishte zgjedhur ato, sepse Ai nuk e privon askënd nga e mira. Por duke qenë se profetësia është një mision shumë i vështirë, në një mjedis dhe rrethana të vështira, Zoti ka zgjedhur burrat jo për shkak të gjinisë, por për shkak të funksionit dhe përgjegjësive që kërkon ky mision.
Ajo tha: “Fjalët e tua kanë logjikë.”
Unë i thashë: “Po të shtoj edhe këtë: nëse shkon në njësitë e forcave speciale të ushtrisë në çdo vend të botës, do të shohësh se shumica e ushtarëve janë burra. Po ashtu, nëse shkon te shërbimi zjarrfikës, do të vëresh se shumica e punonjësve në terren janë gjithashtu burra.
Pse ndodh kjo? Sepse natyra e këtyre detyrave është e rrezikshme, kërkon forcë fizike shumë të lartë dhe aftësi për të përballuar kushte shumë të vështira. Kjo nuk është nënvlerësim për gratë, por thjesht sepse natyra e punës kërkon këtë lloj përgatitjeje dhe përpjekjeje fizike, mendore dhe pune.”
Prandaj sheh se burrat janë më të shumtë jo për shkak të gjinisë së tyre, por për shkak të natyrës së detyrës. Nëse do të pyesnim sot çdo grua dhe do t’i thoshim: “A do të doje që të gjithë punëtorët në miniera të ishin gra dhe jo burra?”, ajo do të thoshte jo. Jo sepse gruaja është më e ulët se burri, por për shkak të natyrës së punës, e cila është e rrezikshme dhe shumë e vështirë dhe i përshtatet më shumë burrave.
Prandaj, detyrat përcaktohen sipas aftësive dhe forcës. Në disa fusha gruaja është më e fortë, në disa të tjera burri është më i fortë. Zoti nuk i ka shpërndarë rolet për të favorizuar dikë mbi dikë tjetër, por për të plotësuar njëri-tjetrin.
Ne kemi një parim kuranor të madh: “Më i nderuari prej jush tek Allahu është ai që i frikësohet më shumë Atij.” (dhe jo “më i nderuari është burri”)
Ajo tha: “E kuptova,” dhe biseda përfundoi.
Autor: Xhasim Mutava
Përktheu: Mevlad Çollaku
By: ardhmëriaonline.com
