Nga ndërtimi i godinave drejt ndërtimit të njeriut
Allahu i Lartësuar e krijoi njeriun që të jetë mëkëmbës në tokë dhe i ngarkoi atij misionin e reformës dhe ndërtimit. Allahu thotë në suren Hud: “Ai ju krijoi nga toka dhe ju kërkoi ta zhvilloni atë” [Hud: 61].
Në këndvështrimin kuranor, “ndërtimi” nuk kufizohet vetëm në ngritjen e ndërtesave, ndërtimin e strukturave apo ngritjen e xhamive me stile arkitekturore madhështore. Përkundrazi, ai është një projekt i plotë qytetërues që fillon me ndërtimin e zemrës me iman, vazhdon me ndërtimin e njeriut përmes moralit dhe vlerave, dhe më pas pasqyrohet në ndërtimin e tokës dhe ngritjen e një qytetërimi të bazuar në vëllazëri dhe harmoni.
Prej këtu vjen edhe kujdesi i Kurani për xhamitë, jo thjesht si ndërtesa prej guri e balte, por si “fabrika të njerëzve”, shkolla të besimit dhe qendra të edukimit e pastrimit shpirtëror, prej nga niset misioni i reformës në shoqëri. Xhamia në konceptin islam nuk është qëllim në vetvete, por mjet për ndërtimin e njeriut që bart mesazhin e mëkëmbësisë dhe realizon adhurimin ndaj Allahut në veten e tij, familjen dhe shoqërinë e tij.
Pikërisht për këtë arsye, surja Teube tërheq vëmendjen drejt një të vërtete të hollë kur thotë:
“Me të vërtetë xhamitë e Allahut i ndërtojnë ata që besojnë në Allahun dhe në Ditën e Fundit, falin namazin, japin zekatin dhe nuk i frikësohen askujt përveç Allahut” [Teube: 18].
Ky ajet nuk e bën kriter të ndërtimit të xhamisë as sasinë e ndërtimit, as zbukurimet e mureve, as madhështinë e shpenzimeve, por e lidh “ndërtimin” me një sërë cilësish besimi dhe veprimi që formësojnë njeriun e mirë. Ai fillon me besimin, pasohet me namazin, vazhdon me zekatin dhe përmbyllet me realizimin e teuhidit të plotë dhe frikën vetëm ndaj Allahut.
Prej këtu kuptohet se Kurani e zhvendos konceptin e ndërtimit nga sfera materiale në sferën e mesazhit dhe misionit. Ndërtimi i vërtetë nuk është thjesht ngritja e mureve, por ndërtimi i shpirtrave që adhurojnë Allahun, e përmendin Atë, mësojnë fenë e Tij dhe mbajnë barrën e thirrjes dhe reformës.
Nëse ndërtimi fizik e mbron xhaminë nga rrënimi, ndërtimi i njeriut e mbron misionin e saj nga humbja.
Historia islame dëshmon se xhamitë më të mëdha nuk kanë qenë ato më të zbukuruarat apo më të gjera, por ato që kanë pasur ndikimin më të madh në formimin e njeriut. Nga Xhamia e Profetit (a.s) doli brezi i sahabëve, të cilët ndryshuan rrjedhën e historisë dhe e përhapën dritën e Islamit në botë, sepse xhamia ishte qendër e besimit, dijes, edukimit, pastrimit shpirtëror, konsultimit, xhihadit dhe solidaritetit shoqëror.
Nga ky këndvështrim, ky libër synon të nxjerrë në pah vizionin kuranor për ndërtimin e xhamive përmes ajetit të ndërtimit në suren Teube, duke sqaruar se qëllimi më i lartë nuk është vetëm ngritja e ndërtesave, por kalimi nga ndërtimi i godinës drejt ndërtimit të njeriut. Sepse njeriu është boshti i mëkëmbësisë, qëllimi i shpalljeve dhe mjeti i realizimit të fesë në tokë.
Sa më shumë që zhvillohet ndërtimi shpirtëror i xhamisë, aq më shumë zhvillohet personaliteti i besimtarit, përmirësohet familja dhe drejtohet shoqëria, dhe qytetërimi ngrihet mbi bazën e besimit, drejtësisë dhe mirësisë.
Prandaj ky studim niset nga një pyetje thelbësore:
Si e paraqet surja Teube kalimin nga ndërtimi i xhamisë si strukturë materiale drejt ndërtimit të njeriut si bartës i mesazhit dhe qëllimit të saj?
Kjo është një pyetje që ky libër synon ta trajtojë përmes një studimi analitik dhe themelor të ajetit të ndërtimit, duke nxjerrë dimensionet e tij besimore, edukative, shoqërore dhe qytetëruese, deri në përfundimin se ndërtimi më i madh i xhamive është prodhimi i burrave dhe grave që e ndërtojnë tokën me bindje ndaj Allahut dhe realizojnë qëllimet e mëkëmbësisë dhe reformës.
Tema e parë: Koncepti i ndërtimit shpirtëror
Një nga veçoritë më të spikatura të Kurani Famëlartë është se ai e zhvendos njeriun nga pamja e jashtme e gjërave drejt të vërtetave të tyre të brendshme, nga format drejt qëllimeve, dhe nga ndërtimi material drejt ndërtimit të besimit. Në këtë kuptim, koncepti i “ndërtimit” në Kuran vjen si një koncept gjithëpërfshirës që nuk kufizohet vetëm në ngritjen e ndërtesave apo zhvillimin urban, por shtrihet përtej kësaj, duke përfshirë ndërtimin e njeriut, përmirësimin e zemrës dhe ringjalljen e shoqërisë me iman dhe vepra të mira.
Origjina e fjalës “ndërtim” (arab. عمارة) vjen nga rrënja (ع م ر), e cila në gjuhë lidhet me kuptimet e qëndrueshmërisë, përmirësimit, banimit dhe të kundërtës së shkatërrimit. Thuhet: “u përmirësua vendi” kur ai u rregullua dhe u banua, dhe “u ndërtua” kur u kthye në gjendje të gjallë pas shkatërrimit.
Prej saj është edhe fjala e Allahut në suren Hud: “Ai ju krijoi nga toka dhe ju kërkoi ta zhvilloni atë” [Hud: 61], d.m.th. ju kërkoi ta ndërtoni dhe ta zhvilloni përmes përmirësimit, adhurimit dhe vendosjes së drejtësisë.
Megjithatë, Kurani kur flet për xhamitë, nuk e kufizon ndërtimin e tyre vetëm në ngritjen apo mirëmbajtjen fizike, por e lidh realitetin e tyre me besimin dhe veprat e mira. Allahu i Lartësuar thotë në suren Teube: “Me të vërtetë xhamitë e Allahut i ndërtojnë ata që besojnë në Allahun dhe në Ditën e Fundit, falin namazin, japin zekatin dhe nuk i frikësohen askujt përveç Allahut” [Teube: 18].
Ky ajet nuk thotë: “i ndërtojnë ata që i kanë ndërtuar apo zbukuruar”, por e lidh ndërtimin me cilësi të besimit dhe sjelljes, gjë që tregon se qëllimi kryesor është ndërtimi shpirtëror para atij material.
Ndërtimi shpirtëror mund të përkufizohet si: “Çdo gjë që çon në ringjalljen e mesazhit të xhamisë në aspektin e besimit, edukimit, dijes dhe shoqërisë, përmes realizimit të adhurimit ndaj Allahut dhe ndërtimit të njeriut të mirë që bart misionin e reformës në tokë.”
Ndërtimi shpirtëror përfshin:
1 – Ringjalljen e namazit dhe përkushtimit në të.
2 – Leximin dhe meditim mbi Kuranin.
3 – Qarqet e dijes dhe mësimit.
4 – Dhikrin dhe lutjen.
5 – Pastrimin e shpirtrave.
6 – Përhapjen e vëllazërisë dhe dashurisë.
7 – Përmirësimin e shoqërisë.
8 – Edukimin e brezave.
9 – Përgatitjen e thirrësve dhe dijetarëve.
10 – Shërbimin ndaj çështjeve të umetit.
Për këtë arsye, xhamia në kohën e Profetit (a.s) ishte njëkohësisht universitet, shkollë, këshill konsultimi, qendër thirrjeje, strehë për të varfrit dhe pikënisje e përgatitjes për xhihad, dhe jo thjesht një vend ku falet namazi dhe më pas braktiset.
Nga këtu kuptohet se ndërtimi i xhamisë fillon me ndërtimin e zemrës; sepse nëse zemra ndërtohet me iman, ndërtohet edhe xhamia, ndërsa nëse zemra shkatërrohet, atëherë prishet edhe misioni i xhamisë, edhe nëse ajo është ndër ndërtesat më të bukura.
Tema e dytë: Dallimi mes ndërtimit fizik dhe ndërtimit shpirtëror
Islami i ka bashkuar të dyja kujdeset: kujdesin për ndërtimin dhe kujdesin për njeriun, por njeriun e ka bërë qëllim, ndërsa ndërtimin mjet në shërbim të tij. Prandaj, ndërtimi i xhamive mbështetet në dy shtylla të pandashme: ndërtimi fizik dhe ndërtimi shpirtëror, dhe asnjëri prej tyre nuk mund të zëvendësojë tjetrin.
Nënseksioni i parë: Ndërtimi fizik i xhamisë
Me të nënkuptohet ngritja e xhamisë, ndërtimi i saj, mirëmbajtja dhe pajisja e saj me gjithçka që u nevojitet falësve, në mënyrë që ajo të jetë një vend i denjë për adhurimin e Allahut të Lartësuar.
Ndërtimi fizik përfshin:
1 – Zgjedhjen e vendit të përshtatshëm.
2 – Ndërtimin mbi baza të forta.
3 – Pastërtinë dhe mirëmbajtjen e saj.
4 – Sigurimin e ujit, ndriçimit dhe shtrojave.
5 – Kujdesin për bukurinë e saj pa tepruar dhe pa mburrje.
6 – Zgjerimin kur ka nevojë.
7 – Përgatitjen e saj për t’i shërbyer të gjitha shtresave të shoqërisë.
Profeti (a.s) ka nxitur ndërtimin e xhamive. Transmetohet në “el-Mu’xhem es-Saghir” të Taberaniut, në Bejhaki, dhe e ka saktësuar Ibn Hibban, si dhe transmetohet nga Xhabir ibn Abdullahu tek Ibn Maxhe, dhe e ka saktësuar Ibn Huzejme, se Ibn Abbasi ka transmetuar se Profeti (a.s) ka thënë: “Cilido që ndërton për Allahun një xhami, qoftë edhe sa vendi ku qëndron shpendi katat për të bërë vezët e tij, Allahu do t’i ndërtojë atij një shtëpi në Xhenet.”
(Kuptimi i “vendit të katatas”: është vendi ku ajo ulet dhe bën vezët, sikur të kishte gërmuar dhe pastruar tokën për atë vend.)
Megjithatë, Islami ka ndaluar teprimin në zbukurime nëse ato bëhen shkak për largim nga adhurimi ose për mburrje mes njerëzve, sepse qëllimi i xhamisë është realizimi i adhurimit ndaj Allahut, jo garimi në pamje dhe dekor.
Ndërtimi fizik është mjeti që përgatit hapësirën, por nuk e realizon i vetëm misionin e xhamisë.
Në një transmetim të Buhariut në formë të varur, nga Abdullah ibn Abbasi , Profeti (a.s) ka thënë: “Unë nuk jam urdhëruar të ndërtoj xhami të madhërishme dhe të zbukuruara.” Ibn Abbasi shton: “Ju do t’i zbukuroni ato ashtu siç i zbukuruan hebrenjtë dhe të krishterët vendet e tyre të adhurimit.”
Profeti (a.s) ndaloi zbukurimin e xhamive që të mos hynte dynjaja në shtëpitë e Allahut dhe që njerëzit të mos preokupoheshin me pamjen e tyre duke u larguar nga përulësia dhe përqendrimi në adhurim.
Fjala “nuk jam urdhëruar” do të thotë: Allahu nuk më ka urdhëruar dhe nuk më ka ngarkuar me teprim në ndërtim. Ndërsa “teprimi në ndërtim” nënkupton zbukurimin e tepruar dhe ngritjen e tepërt të ndërtesave.
Ibn Abbasi shton se njerëzit do t’i zbukurojnë xhamitë siç zbukuruan hebrenjtë sinagogat dhe të krishterët kishat e tyre, dhe ky koment ka statusin e një transmetimi të ngritur si nga Profeti (a.s), sepse lidhet me çështje të fshehta që nuk njihen veçse përmes shpalljes.
Në këtë hadith theksohet ndalimi i teprimit në zbukurimin e xhamive.
Nënseksioni i dytë: Ndërtimi shpirtëror
Sa i përket ndërtimit shpirtëror, ai është shpirti dhe realiteti i xhamisë; ai është ajo që e bën xhaminë të gjallë me misionin e saj, edhe nëse ndërtesa e saj është e thjeshtë.
Ndërtimi shpirtëror realizohet përmes:
1 – Faljes së namazit me përkushtim dhe rregullsi.
2 – Përmendjes së vazhdueshme të Allahut dhe leximit të Kuranit.
3 – Përhapjes së dijes fetare.
4 – Edukimit të të rinjve.
5 – Përmirësimit të familjes.
6 – Forcimit të vëllazërisë së besimit.
7 – Solidaritetit shoqëror.
8 – Përqafimit të çështjeve të muslimanëve.
9 – Përgatitjes së thirrësve dhe edukatorëve.
10 – Pastrimit të shpirtrave dhe lidhjes së tyre me Allahun e Lartësuar.
Për këtë arsye, xhamia e Profetit në Medine ishte e thjeshtë në ndërtim: çatia e saj ishte nga gjethet e palmës, ndërsa shtyllat nga trungjet e hurmave, por ajo ishte xhamia më e madhe në histori për nga ndikimi, sepse prej saj u formua “ummeti më i mirë i dalë për njerëzimin”.
Nga këtu kuptohet se vlera e xhamisë nuk matet me lartësinë e minareve apo me madhështinë e zbukurimeve të saj, por me njerëzit që ajo prodhon — burra dhe gra që e njohin Allahun, e zbatojnë fenë e Tij dhe e përmirësojnë shoqërinë e tyre.
Ndërtimi fizik e mbron xhaminë nga rrënimi material, ndërsa ndërtimi shpirtëror e mbron umetin nga shembja morale dhe shpirtërore. Kur bashkohen këto dy lloje ndërtimi, arrihet qëllimi sheriatik i ngritjes së xhamive: formimi i njeriut besimtar që e adhuron Allahun dhe e ndërton tokën me të vërtetë, drejtësi dhe mirësi.
Rëndësia e ajetit të ndërtimit në suren Teube si gur themeli
Allahu i Lartësuar thotë në suren Teube: “Me të vërtetë xhamitë e Allahut i ndërtojnë ata që besojnë në Allahun dhe në Ditën e Fundit, falin namazin, japin zekatin dhe nuk i frikësohen askujt përveç Allahut. Të tillët janë shpresuar të jenë prej të udhëzuarve” [Teube: 18].
Ajeti i ndërtimit në suren Teube konsiderohet një nga ajetet më madhështore që vizatojnë konceptin kuranor të misionit të xhamisë. Ai nuk flet për xhaminë si një ndërtim material, por si një institucion besimi, edukimi dhe shoqëror, të cilin mund ta çojnë përpara vetëm burra dhe gra që posedojnë cilësi të caktuara.
Prandaj ajeti vjen në formë kufizimi: “Me të vërtetë xhamitë e Allahut i ndërtojnë vetëm…”, duke përcaktuar se ndërtimi i vërtetë nuk i përket çdo personi që hyn në xhami apo e ndërton atë fizikisht, por atyre që bashkojnë besimin, veprën dhe frikën ndaj Allahut.
Ky ajet ka zbritur në kontekstin e krahasimit mes besimtarëve që i ndërtojnë shtëpitë e Allahut me bindje ndaj Tij, dhe atyre që mburreshin me shërbimin ndaj haxhilerëve dhe me ndërtimin e Xhamisë së Shenjtë, ndërkohë që mbeteshin në mosbesim. Kështu, Kurani sqaroi se vlera e veprave nuk qëndron veçse kur ato bazohen mbi iman.
Për këtë arsye, ajeti 18 i sures Teube konsiderohet një gur themeli në kuptimin e konceptit të ndërtimit të xhamive, për disa arsye:
1 – Përcaktimi i identitetit,
2 – Plotësimi i roleve,
3 – Orientimi i prioriteteve.
Tema e parë: Përcaktimi i identitetit besimor të ndërtuesve të xhamive
Ajeti (18) i sures Teube përcakton qartë se kush janë të kualifikuarit për të ndërtuar xhamitë e Allahut: ata janë besimtarët e sinqertë, të cilëve cilësitë u shfaqen në veprat e tyre. Kjo i dallon ata nga idhujtarët, të cilëve nuk u takon ndërtimi i shtëpive të Allahut.
Ajeti fillon me mjetin e kufizimit “إنما” i cili është një nga mënyrat më të forta të kufizimit në gjuhën arabe, për të shpallur se ndërtimi i xhamive nuk është thjesht një akt inxhinierik, por një identitet besimor para se të jetë funksion shoqëror.
Ajeti i vendos si cilësi të parë të ndërtuesve të xhamive: “ata që besojnë në Allahun dhe në Ditën e Fundit” Kjo tregon se besimi është themeli mbi të cilin ndërtohen të gjitha veprat, dhe se xhamia nuk mund ta përmbushë misionin e saj nëse ata që e mbajnë atë nuk janë njerëz të besimit të sinqertë.
Identiteti besimor i ndërtuesve të xhamive shfaqet në disa kuptime:
Së pari: përkatësia ndaj Allahut të Lartësuar
Xhamitë i janë atribuar Allahut në fjalën e Tij: “Dhe me të vërtetë xhamitë i përkasin Allahut, prandaj mos lutni askënd tjetër me Allahun” [Xhin: 18].
Kjo përkatësi është përkatësi nderi dhe madhërimi, dhe tregon se xhamia nuk është pronë e individit, grupit apo fisit, por është shtëpi e Allahut ku besimtarët mblidhen për teuhid dhe adhurim.
Së dyti: besimi është themeli i çdo vepre
Njeriu mund të ndërtojë xhami, të shpenzojë për të apo ta shërbejë atë, por vepra nuk pranohet nëse nuk buron nga besimi dhe sinqeriteti. Prandaj ajeti nuk e fillon me ndërtimin apo shpenzimin, por me besimin, sepse ai është baza e të gjitha veprave.
Së treti: identiteti besimor është identitet sjellor
Në Kuran, besimi nuk është thjesht bindje e brendshme, por prodhon sjellje praktike që shfaqet në namaz, zekat, frikë dhe bindje ndaj Allahut. Prandaj edhe pjesa tjetër e ajetit është shprehje praktike e besimit.
Së katërti: xhamia është fabrikë e identitetit besimor
Ashtu si besimi është kusht për ndërtimin e xhamisë, edhe xhamia është shkolla që e ruan dhe e zhvillon besimin. Ajo është vend dhikri, dijeje, edukimi dhe pastrimi shpirtëror, dhe prej saj dalin njerëz që mbajnë mesazhin e Islamit.
Nga këtu kuptohet se gjëja e parë për të cilën duhet të kujdesen xhamitë është ndërtimi i besimtarit, sepse ndërtimi i njeriut ka përparësi ndaj ndërtimit të mureve.
Tema e dytë: Plotësimi i roleve në ndërtimin e xhamisë
Duke medituar mbi shprehjet e ajetit, vërehet se ai nuk përmend vetëm një cilësi të vetme, por bashkon një grup cilësish, gjë që tregon se ndërtimi i xhamisë është një projekt i plotë dhe i integruar, që nuk mbështetet në një aspekt të vetëm duke lënë të tjerët mënjanë.
Ajeti lidh katër shtylla të mëdha: besimin (akiden), faljen e namazit (adhurimin), dhënien e zekatit (përgjegjësinë shoqërore) dhe mosfrikën ndaj askujt përveç Allahut (drejtësinë morale). Kjo lidhje tregon se ndërtimi i xhamisë është një proces gjithëpërfshirës që kërkon harmoninë e këtyre dimensioneve.
Së pari: besimi në Allahun dhe Ditën e Fundit (akidja)
Ky është themeli doktrinar që i jep kuptim veprës dhe e lidh xhaminë me Allahun, jo me zakonet apo interesat materiale.
Së dyti: falja e namazit (adhurimi)
Kjo është funksioni kryesor adhurimor i xhamisë. Nuk ka kuptim një xhami ku nuk falet namazi dhe ku zemrat nuk bashkohen në përmendjen e Allahut. Prandaj, vepra e parë që bëri i Dërguari (a.s) pas hixhretit ishte ndërtimi i xhamisë, që ajo të ishte qendër adhurimi dhe edukimi.
Së treti: dhënia e zekatit (përgjegjësia shoqërore)
Mesazhi i xhamisë nuk kufizohet në adhurim individual, por lidhet namazi me zekatin, për ta bërë xhaminë institucion të solidaritetit shoqëror, ndihmës ndaj nevojtarëve dhe realizimit të drejtësisë sociale. Adhurimi që nuk reflektohet në shoqëri është adhurim me ndikim të mangët.
Së katërti: realizimi i frikës vetëm ndaj Allahut (drejtësia morale)
Allahu thotë: “dhe nuk i frikësohen askujt përveç Allahut”. Frika ndaj Allahut e çliron njeriun nga frika ndaj njerëzve dhe e bën xhaminë një dritare të së vërtetës, që nuk i nënshtrohet presionit të pasurisë, pushtetit apo dëshirave.
Përmes këtyre katër cilësive, funksionet e xhamisë bëhen të plota dhe të integruara, duke e bërë atë:
1 – vend adhurimi,
2 – shkollë dijeje,
3 – qendër edukimi,
4 – institucion solidariteti,
5 – pikënisje thirrjeje,
6 – fabrikë njerëzish të mirë.
Prandaj, në fillimet e Islamit, xhamitë ishin boshti i gjithë jetës islame.
Tema e tretë: Orientimi i prioriteteve në misionin e xhamisë
Ajeti i ndërtimit vendos një rend të saktë të prioriteteve në veprimtarinë brenda xhamisë, një rend që muslimanët kanë nevojë ta kuptojnë në çdo kohë.
Së pari: përparësia e besimit ndaj ndërtimit
Ajeti fillon me besimin dhe jo me ndërtimin, zbukurimin apo shpenzimin, sepse përmirësimi i njeriut është qëllimi, ndërsa ndërtimi është vetëm mjet.
Së dyti: përparësia e adhurimit ndaj pamjes së jashtme
Përmendet falja e namazit, por nuk përmendet bukuria apo dekorimi i xhamisë, sepse Allahu shikon zemrat dhe veprat, jo zbukurimet dhe format.
Së treti: lidhja e adhurimit me shërbimin shoqëror
Pas namazit vjen zekati, për të theksuar se xhamia nuk shkëputet nga realiteti i njerëzve, por e edukon besimtarin me bujari, mirësi dhe solidaritet.
Së katërti: çlirimi i thirrjes nga frika
Ajeti përmbyllet me fjalën e Allahut: “dhe nuk i frikësohen askujt përveç Allahut”. Kjo tregon se misioni i xhamisë nuk e kryen funksionin e tij të plotë nëse mbi të nuk qëndrojnë njerëz të sinqertë që e thonë të vërtetën dhe e përcjellin mesazhin e Allahut pa frikë dhe pa kompromis.
Së pesti: udhëzimi si fryt i ndërtimit
Allahu thotë: “Ndoshta ata do të jenë prej të udhëzuarve” Kështu, Kurani e bën udhëzimin fryt të këtyre cilësive, sepse ai që bashkon besimin, adhurimin, dhënien dhe frikën ndaj Allahut, është më afër udhëzimit dhe qëndrueshmërisë.
Përfundimi
Ajeti i ndërtimit zbulon një vizion tërësisht kuranor, i cili e bën xhaminë bosht të ndërtimit të njeriut përpara ndërtimit të qytetërimit material. Ai përcakton identitetin e ndërtuesve të xhamive përmes besimit, bashkon funksionet adhurimore, edukative dhe shoqërore të xhamisë, dhe rendit prioritetet në mënyrë të tillë që:
1 – ndërtimi i zemrës të jetë përpara ndërtimit të mureve,
2 – sinqeriteti të jetë përpara pamjes së jashtme,
3 – misioni të jetë përpara zbukurimit.
Prandaj, ndërtimi i xhamisë në këndvështrimin kuranor nuk është thjesht një projekt ndërtimor, por një projekt qytetërues që synon formimin e njeriut besimtar, i cili e ndërton tokën me bindje ndaj Allahut dhe realizon qëllimet e mëkëmbësisë dhe reformës.
Lavdërimi i takon Allahut, me mirësinë e të Cilit plotësohen veprat e mira.
Autor: Bin Salim Bahshim
Përktheu: Elton Harxhi
By: ardhmëriaonline.com
