Enesi (r.a) ka thënë: Profeti (a.s) ka thënë:
“Lehtësoni punët e njerëzve dhe mos ua vështirësoni; jepuni lajme të mira dhe mos i bëni të largohen!”
Kuptimi i përgjithshëm i hadithit:
Profeti (a.s) na ka mësuar sevne duhet të sillemi me njerëzit me mirësi dhe butësi. Allahu e do atë njeri që ua bën jetën më të lehtë të tjerëve dhe i ndihmon ata të bëjnë të mirën me dëshirë.
Ndonjëherë dikush po përpiqet të mësojë diçka të re, por gabon. Në vend që t’i themi: “Ti nuk di asgjë!”, mund ta ndihmojmë duke i treguar me qetësi. Kështu, ne po e lehtësojmë rrugën e tij dhe po zbatojmë këshillën e Profetit (a.s).
Kur përdorim fjalë të bukura, zemrat e njerëzve gëzohen. Një fjalë si: “Shumë mirë!”, “Vazhdo kështu!” ose “Ti mundesh!” mund t’i japë dikujt kurajë. Fjalët e mira janë si një dhuratë që nuk kushton asgjë, por sjell shumë gëzim.
Profeti (a.s) na ka mësuar të përgëzojmë njerëzit. Kjo do të thotë t’u kujtojmë se Allahu është Mëshirues dhe se Ai shpërblen çdo vepër të mirë. Kur dikush bën një të mirë, ne mund ta inkurajojmë duke i treguar se Allahu e sheh dhe e shpërblen.
Nëse jemi të ashpër, bërtasim ose tallim të tjerët, ata mund të trishtohen dhe të largohen. Por nëse jemi të buzëqeshur dhe të sjellshëm, njerëzit ndihen të mirëpritur. Profeti (a.s) dëshironte që njerëzit të afroheshin me të mirën, jo të largoheshin prej saj.
Edhe në shtëpi mund ta zbatojmë këtë hadith. Kur motra ose vëllai ynë i vogël gabon, nuk duhet ta ofendojmë. Mund t’i ndihmojmë me durim dhe dashuri. Kjo e bën familjen më të qetë dhe më të lumtur.
Në klasë, ndoshta një shok nuk e kupton një detyrë. Në vend që të qeshim me të, mund ta ndihmojmë ta kuptojë. Një shok i mirë nuk i vështirëson gjërat, por përpiqet t’ua lehtësojë të tjerëve.
Profeti (a.s) ishte shembulli më i bukur. Profeti (a.s) fliste me butësi dhe durim. Ai i mësonte njerëzit pa i poshtëruar dhe pa i frikësuar. Edhe kur dikush gabonte, ai e këshillonte me urtësi. Prandaj, shumë njerëz e donin dhe e respektonin.
Ne kemi shumë mundësi ta zbatojmë këtë hadith çdo ditë: duke buzëqeshur, duke ndihmuar një shok, duke përdorur fjalë të mira, duke falur gabimet e vogla dhe duke mos e bërë askënd të ndihet i pavlerë. Veprat e vogla të mira janë shumë të dashura tek Allahu.
Kur lehtësojmë për të tjerët dhe i përgëzojmë ata, ne bëhemi njerëz që sjellin gëzim dhe shpresë. Profeti (a.s) dëshironte që besimtarët të ishin si drita që ndriçon përreth. Prandaj, le të përpiqemi çdo ditë të jemi fëmijë që ndihmojnë, inkurajojnë dhe afrojnë zemrat e të tjerëve me mirësi.
Çfarë përfitojmë nga hadithi i mësipërm?
1 – Të jemi të butë dhe të sjellshëm me të tjerët.
2 – Të përdorim fjalë të mira dhe inkurajuese.
3 – Të ndihmojmë, jo t’ua vështirësojmë punët të tjerëve.
4 – Të mos tallemi me ata që gabojnë, por t’i mësojmë me durim.
5 – Të japim shpresë dhe gëzim me fjalët tona.
6 – Të sillemi mirë me prindërit, vëllezërit dhe motrat.
7 – Të jemi shokë të mirë në shkollë dhe të ndihmojmë shokët e klasës.
8 – Të buzëqeshim dhe të përhapim lumturi rreth nesh.
9 – Të mos i largojmë njerëzit me ashpërsi dhe zemërim.
10 – Të ndjekim shembullin e bukur të Profetit (a.s).
11 – Të kujtojmë se Allahu e do butësinë dhe mirësinë.
12 – Të fitojmë shpërblimin e Allahut duke i bërë njerëzit të ndihen të dashur dhe të respektuar.
Tregimi i Arbrit dhe lapsit të thyer
Një ditë në shkollë, Arbrit iu kërkua të zgjidhte disa ushtrime në tabelë. Shoku i tij, Joni, u ngrit për të shkruar, por nga nxitimi i ra lapsi dhe iu thye. Pastaj ai gaboi edhe në përgjigjen e ushtrimit. Disa fëmijë filluan të qeshnin me të dhe njëri tha: “Ti nuk di asgjë!”
Joni uli kokën dhe u skuq nga turpi. Ai mendoi se më mirë të mos provonte më.
Arbri e ngriti dorën dhe tha me buzëqeshje: Mos u mërzit, Joni! Edhe unë gaboj ndonjëherë. Hajde ta bëjmë bashkë. Mendoj se je shumë pranë përgjigjes së saktë.
Mësuesja buzëqeshi dhe i tha klasës: Kjo është sjellja që duhet të kemi. Ne i ndihmojmë të tjerët dhe nuk i turpërojmë.
Joni provoi përsëri. Këtë herë e zgjidhi ushtrimin saktë. I lumtur, ai tha: Faleminderit, Arbër! Po të mos më kishe inkurajuar, do të isha dorëzuar.
Mësuesja u kujtoi fëmijëve fjalët e Profetit (a.s): “Lehtësoni punët e njerëzve dhe mos ua vështirësoni; jepuni lajme të mira dhe mos i bëni të largohen!”
Atë ditë, fëmijët kuptuan se një fjalë e mirë mund t’i japë dikujt guxim, ndërsa një fjalë e ashpër mund ta lëndojë zemrën. Që prej asaj dite, ata u përpoqën të ndihmonin njëri-tjetrin, të përgëzonin për përpjekjet e mira dhe të mos talleshin me gabimet e askujt.
Mesazhi i tregimit:
Një fjalë e ëmbël dhe një zemër e mirë mund ta bëjnë botën më të bukur për të gjithë.
Autor: Elton Harxhi
By: ardhmëriaonline.com
